Аллоҳи бузург ва кулли халқи Тоҷикистон шоҳид аст ки Раҳмонов аслан ва абадан сулҳ кардан намехост. Ин разму масофи муҷоҳидони ҷонбаркаф ва тасаллути то Душанбеи онҳо буд, ки Раҳмонов чору ночор шишту чору ночор курсиҳоро ба ҲНИТ дод.

Аммо акнун имрӯз Раҳмонов қоқ мункир аст, ки бо ҲНИТ сулҳ кардааст.

   Вай мехоҳад дар ҳама ҷо ва ҳама кор ва ҳама чиз вай Якум бошад. Вайро гуянд, вайро хонанд, вайро хоҳанд. Вай шабеҳи, монанди, мисли, биъайниҳӣ соири диктаторҳои олам худро дар қатори одамҳо намеҳисобаду мовафқалбашар аст.

Бор, худоё. Раҳмонов кӣ аст ки китоб менависад? Ва боз конкурси беҳтарин хонандаи китобҳои Раҳмоновро ташкил кардаанд. Ва боз марказ, балки Пажуҳишгоҳи тадқиқотии осори Раҳмоноро ташкил кардаанд. Ва боз кадом як муассисаву осорхонаву чи чизҳои дигаре, ки аз ҳисоби бюҷети мамлакат таъмин мешаванд. Ин Раҳмонов барои халқи тоҷик чанд сум меафтад? Як моҳа масрафи нигаҳдории вай, ҳоло ҷудо аз хонаводааш, чи қадар ба бюҷети кишвар гаронӣ мекунад?

Вай худро Қаҳрамони Тоҷикистон эълон кард. Вай худро Аоссгузори сулҳу ваҳдат эълон кард.

 Аммо аз сабаб ва иллати гирифтани унвони қаҳрамонӣ ва асосгузорӣ намегуянд. Медонед барои чӣ? Барои онки вай қаҳрамониро барои рафтан ба назди устоди шаҳид Асосгузори воқеии сулҳи тоҷикон Сайид Абдуллоҳи Нурӣ ба Хусдеҳи Афғонистон гирифтааст. Вай рафт бо устоди марҳум вохурду омаду худро қаҳрамон эълон кард. Аммо аз устод фаромуш кард, балки мункири сулҳи бо устод Нурӣ шуд.

-вай барои он Асосгузори сулҳ шуд, ки бо ҲНИТ оштӣ кард. Аммо имрӯз аз ҲНИТ бадаш меояд ва коре кард, ки ҲНИТ дар кишвар амал накунад.

-вай дигар фақат ва фақат дар фикри қудрату ҳукумат, дуздӣ ва ташкили шайкаи дуздон аст.

-ҳодисаҳои ахирро бубинед, ки чи корҳо карда истодааст. Одамони як замон наздикашро зиндонӣ карда истодааст.

Шуруъ аз қабули қонуни Асосгузори сулҳ, ки дар поёни соли 2015, дуруст ду моҳ пас аз қатъи фаъолияти ҲНИТ ба ҳукми иҷро даромад аз тарафи дигари сулҳ комилан ҳарф задан мамнуъ шуд. Бадтар аз ин Раҳмонов бо як пурруӣ ва беҳаёӣ гуфт, ки вай бо ҲНИТ сулҳ накардааст. Комилан мункир шуд.

Имрӯз аз он санаи таърихӣ 27 сол сипарӣ мешавад. 27 июн ва 27 соли баъди тасвиби санади Созишномаи умуми сулҳ.

  Бахшида ба ин сана як бори дигар мутаваҷҷеҳ бишавем ва ба корномаи Раҳмонов бингарем. Дар воқеъ Раҳмонов кист ва чи гуна президент аст?

  Раҳмонов ҳамон президенте аст ки: дар интихоботи президентии соли 1994 танҳо22% овоз гирифта, онро ба Абдумалик Абдуллоҷонови 78% овозгирифта бохта буд;

-се бор(1999,2003 ва 2016) Конститутсияро дигар кард, то ки ғайриқонунӣ ба муддати тулонӣ Президент боқӣ монад ва шароит барои овардани писараш ба ҷойи худашро бисозад;

-баъди ба сари қудрат омаданаш дар моҳи ноябри соли 1992 зиёда аз 100 000 одам аз руи маҳал( қаротегиниву помирӣ),аз руи диндорӣ (исломӣ) ва ақида (демокративу озодихоҳӣ) бераҳмона кушта шуданд ва садҳо ҳазор гурезаю муҳоҷир гардиданд;

-ғайриқонунӣ, берозигии мардуми Бадахшон як қисми замини ватанро(1158км.кв) ба Чин фурухт (ғайриқонунӣ пеш аз ҳама барои онки дар Конститутсия омадааст, ки Тоҷикистон якпорча ва тақсимнашаванда аст);

-28 сол боз мардумро ҳар сол шаш –ҳафт моҳ аз барқ маҳрум кард; руирост дуруғ гуфт ва ваъда дода буд, ки соли 2013 аввалин агрегатҳои НОБ-и Роғун ба кор медарояд, аммо лафзаш ҳаром будааст ва ваъдааш иҷро нашуд;

-бо баҳонаи сохтмони НОБ-и Роғун зиёда аз 900 миллион сомонии мардум, аз ҷумла кафанпуливу ҳаҷпулии мусафедону охирин сомонии нафақахурону муҳтоҷон ва ҳатто донишҷуёнро тавассути саҳмия ва садақа гирифта, ба ҳисоби бонкҳо, аз ҷумла ба бонкҳои духтаронаш ва додарарусаш Ҳасан Асадуллозода ва дигар наздиконаш гузаронид;

 -лоиҳаҳои қонунҳои дар ҷаҳон аз ҳама ашадитарин зидди Қуръону зидди Ислому зидди Конститутсияро ба Парламент фиристода, баъд онҳоро имзо кард, ки мувофиқи он бачаҳои то 18-сола ба масҷид рафта наметавонанд, дар сари роҳ, дар ҷойи кор ва дигар маконҳо ба ғайр аз масҷид, қабристон ва  хона намоз хондан ва дар хонаву масоҷиди панҷвақта таълими қуръонӣ гирифта наметавонанд, ва ниҳоят дар имсол қонуни зидди ҳиҷобу сатрро ҳам баровард;

-то имрӯз ягон соат ва ягон бор мардуми одиро қабул накардааст ва бо онҳо бекоғаз ва бе муҳофизонаш суҳбат накардааст;

-то имрӯз ба мардуми дигар минтақаҳо бовар надорад, зеро соли 32юм аст, ки тамоми идораҳо (раёсат)-ҳо вазоратҳои мудофиа, амният, дохила, молия ва хориҷа, гумрук, андоз танҳо ба намояндагони маҳалли худ бовар кардаасту мекунад;

-танҳо як акаи тракторчӣ дошту имрӯз гурӯҳи бешумори писару духтаронаш қудоҳо, тағоҳо, хусурбурдаҳову ҷияну ҷиянчаҳо ва домодҳо вазорату мансабҳои пулдорро аз они худ кардаанд;

 -заводи алюминий, ТАЛКО-ро ба ихтиёри худ гирифта, ҳар сол аз он 300 то 400 миллион доллар фоида мегирифт, вале ниҳоятан онро корношоям ва муфлис кард;

-авввалин ва дар ҷаҳон гаронбаҳотарин роҳи пулакиро ғайриқонунӣ бар зарари мардум ва ба манфиати духтараш ташкил кардааст; 

  -яке аз гаронтарин сомолётҳои дунёро барои истифодаи шахсиаш аз пули бюҷети давлат харидорӣ кард;

  -то имрӯз ягон бор бо журналистони тоҷик рубару саволу ҷавоб накардааст, зеро ба саволҳои онҳо ҷавоб дода наметавонад ва метарсад, ки онҳо сирҳояшро фош мекунанд;

-моҳонаи аз ҳама зиёд миёни президентҳои собиқ шӯравиро мегирад, ки он ба ҳисоби камтарин 28 ҳазор доллар буд, ба замми он солона камаш ҳашт моҳона (боз 224 ҳазор доллар) рухсатпулӣ ҳам мегирад;

-дар тамоми кишварҳои собиқ Шуравӣ андози аз ҳама зиёдро ҷорӣ кардааст;

-ҳамасола даҳҳо маротиба ба манотиқи кишвар сафарҳои беҳудаву пурхарҷ ташкил мекунад;

 -бизнес, кишоварзӣ ва саноатро аз тагу бехаш нобуд карда истодааст;

 тоҷирон, соҳибкорон ва бозаргонони бақуввате, ки аз дигар минтақаҳои кишваранд шикаст дода, моликияташонро забт, худашонро ҳабс ва ё аз ҷумҳурӣ берун кардааст (ОРИМА-Маъруф Орифов, «Мовароуннаҳр»,-Ҷурабек Охунов, Низомхон Ҷураев, Нур Усмонов, Раҷабалӣ Одинаев ва ҳазорҳои дигар);  

-тамоми бонкҳои кишварро бидуни кадом сабабе банкрот карда ва дар ҷойи онҳо барои домодҳо ва духтарҳои худ бонкҳои нав кушод;

-тахмин дуюним миллион тоҷикро муҳоҷир, фурушандаи маводди мухаддир, муҳтоҷ ва дарбадари миллатҳои дигар кард; ва ҳамчунин даҳҳо ҳазор занро фоҳиша;

-дар даврони ӯ ғурури миллии тоҷик шикаста шуд, масхараи халқҳои дигар гардид ва дар аввал номи таҳқиромези «Ҷамшуд»-у «Равшан»-ро гирифта ҳоло дар сартосари олам баъди ҳодисаи Крокус-ситии Маскав ҳамчун террорист муаррифӣ шуд;

-агар дар аввал қонунро барои вақти муайяни курсии президентӣ мувофиқ кард, аммо нафси бадаш ба тавре кушода гардид, ки дар тағйироти ахир ҳама маҳдудиятҳои -сину солӣ барои худро бардошт ва раёсати худро барои якумрӣ мувофиқ кард;

-оҳиста –оҳиста тамоми аъзои оилаашро овард, ҳукуматро аз қудоҳояш таркиб ва ташкил дод. Аз як хонаи худаш,аз фарзандонаш Озода, Рустам, Рухшона, Парвина ва Заринаву Сомон дар постҳои давлат кор мекунанд ва аз ҳисоби бюҷети кишвр мехуранду мепушанду медузданд;

-мавсими даъвати сарбозиро дар кишвар дар чанд соли охир чунон сангин ва иҷборӣ кардааст,ки дигар дар донишгоҳҳои кишвар донишҷӯ намондааст.

-дар як сол ду мавсими сарбозшикор ба дараҷае болои ҷавонони сини аскарӣ меоварад,ки ҷавонон аз кишвар бо ҳар қимате мехоҳанд кишварро тарк кунанду бигурезанд.

-ҳар сол дар ду мавсим аз 600 ҳазор даъватшаванда ба сафи қувваҳои мусаллаҳ мақомоташ бо иҷбор пул мегиранд ва он ҳам миллиардҳо сомонӣ,ки назираш дар ҳеҷ кишвари дунё дида намешавад.

-донишҷӯёне донишгоҳҳои кишварро фориғ мегарданд аслан барои онҳо бе пора ва шиносбозӣ коре пайдо намешаванд ва фориғшудагони донишгоҳҳои кишвар рӯ меоранд ба муҳоҷирати меҳнатӣ ба хориҷи кишвар.

-қонуни танзимро гӯйё ба хотири некуаҳволии мардум вазъ намудааст. Дар ҳоле сокинон ба кормандони кумитаи дин миллионҳо сомонӣ медиҳанд яъне ҷарима вале пули он аслан ба хазина не ба кисаи мақомдорон меравад. Аслан ин қонун ҳеҷ беҳбудие барои мардум ба бор наоварда ҷуз бадбини ва нафрат нисбати ӯ ва харҷашон бештар аз он маъракаҳое буд мекарданд. Агар пеш камбағалон аз туйҳо ва маъракаҳо чизе метавонистанд хуранд , ҳоло онҳоро низ маҳрум кардааст.

-вай тули ин солҳои баъди ҷанг ҳам на як бор ду бор хунрези кард ва ба манотиқи Бадахшону Қаротегину Кулоб танку тупу сарбоз фиристоду ҳазорҳо нафарро кушт.

 ҳоло бошад бо худо ба ҷанг баромадаасту эълони расмӣ кардааст. Уламои олами ислом ҷиҳод алайҳи вайро раво ва фарз эълон карданд, хуб масалаест,ки ҳама аз ин огоҳӣ доред.

Оё назари шумо дар мавриди Эмомалӣ Раҳмонов чизи дигар аст?

Сообщение Шиносномаи Раҳмонов дар 27 сол ё Раҳмонов кист? появились сначала на ISLOH.net.

Тоҷикон бо умед бо ҳам дасти сулҳу дӯстӣ доданд.

Ҳамдигарро бахшиданд.

Аз сари қасосу хунхоҳӣ гузаштанд.

Ба хотири ободии Ватан ҳамдигарро бахшиданд, ба ҷуз як тан.

Ҷанги шаҳрвандӣ ба итмом расид

Касе касеро дигар ҳамчун ду тарафи ҷанг намекушт, агар ҳам кушторе мешуд ҷанбаи инфиродӣ, хунхоҳии шахсӣ ё ҷиноятӣ дошту ҳарду ҷониби сулҳ қотилро нафрат мехонданд, ба ҷуз як тан.

Маро хоин меноманд

Ман намехоҳам, ки маро касе ному насабамро шиносад. Бигзор ман дар байни ин ҳама аъзои Комисияи оштии миллӣ чун нуқтаи номаълум ва рукни оштинопазир ба сулҳу ваҳдату ҳамдигарбахшӣ боқӣ монам.

Бигзор ояндагон ба суроғаам лаънату нафрат бифристанд, вале ман душманӣ бо оштии миллӣ доштаму дорам ва то охир бо ин фикру андешаам боқӣ хоҳам монд!

Соли 1992. Ҳанӯз,  пас аз он ки Раҳмон Набиев дар он ҷаласа, ки зери таҳдиди мили силоҳ, бечора, ногузир аризаи истеъфояшро навишту гуфт: майлаш, агар ҳамин пеши роҳи хунрезӣ гирифта шаваду ҳамдигарфаҳмӣ шавад, ман аз курсӣ даст мекашам, бароям ҳамин вожаҳои манфуре чун «оштӣ», «оши оштӣ», «ҳамдигарбахшӣ», «якдигарбахшӣ», «афв», «сулҳ» ва «ваҳдат»  ва амсоли ҳамин гуна истилоҳот манфур тофтанд.

Маро хоин мехонанд, кори худашон, вале ман, ки ҳеч гоҳе розӣ набудам, ки бо касе сулҳ кунам, оштӣ кунам, сари таслим фуруд орам ва ё дасти дӯстии содиқона дароз кунам. Аслан, ман ҳарчанде аз торих он қадар огоҳ нестам, вале фитрати аҷдодӣ-чингизиям аз аъмоқи вуҷудам бароям нидо медоду медиҳад, ки ҳамеша аз равиши Чингизу Темури ланг, дар баробари соддадилию аҳдднигаҳдории беолоиши тоҷикона, амал кунам, то инки ончӣ дар замири тираву тори нафси шайтонии хеш парваридаам, рӯзе ҳамагиро, сар ба сар ба коми нестиву адам восил созад.

Медонам, ки Чингиз ба ҳар як шаҳре ваъда медод, ки агар бидуни ҷанг таслими лашкараш шаванд, дар амонанд, вале ҳамин,ки сари мизи музокирот нишаставу дасти сулҳу оштӣ медоданду бо умеди осоишу адами хунрезӣ, силоҳҳояшонро ба лашкариёни Чингиз таслим мекарданду халъи силоҳ мегаштанд, Чингиз ба аҳди худ пушти по мезаду ҳамагиро аз дами теғи бедареғ мегузаронид.

Ҳеч аҳдномаеро муқаддас намешумурд, ҷуз ғолибият ба душманонашу рехтани хунашон, онгоҳ, ки ба макраш, ки зери пӯшиши «сулҳу оштӣ» ба роҳ мемонд, содабоварону софдилон қарор мегирифтанд, ғадраш  аён ва дандонҳои ноаёни ашкаш чун гургон намоён мегашту ҳамагиро бо лифофаи ҳамон аҳдномаву сулҳнома ба гӯру адам восил мекард.

Чингиз чи қадар инсонҳоро бо ин услуб, ки ҷузъе аз стратегия ҷангӣ ва идомаи қатли «бесадо» мехонд, ба он олам фиристода аст, касе намедонад.

Маро хоин мехонанд, кори худашон. Аммо, на танҳо Чингиз, балки Темуру Ҳолекуву Ӯзбакхону дигар хонзодагони турктабори муғулнажоди ғаддори торих, дар сарзамини тоҷикон, аз ин стратегияи ҷангӣ бо маҳорат истифода кардаанд.

Ин айби шумо, тоҷикон аст, ки бо вуҷуди 800 сола таҷрубаи талхи ҷонгудози торихиятон, ҳоло ҳам, дар асри 20-у 21 душманатонро, ки ман як фарде аз селаи кафторҳои даштгарди тоҷикхоратон маҳсуб меёбам, нашнохтаед; аз тактикҳову рӯйкардҳову амалкардҳои муғулонаамон огаҳӣ касб накардед.

Паёмбаратон мегуфт:муъмин ду бор аз як сӯрох газида намешавад, вале чӣ қадар, дар дарозои торих шуморо аҷдоди бодиягарди ваҳшисурату ҳайвонсирати ман газиданду неш заданду дариданд, боз шумо, тоҷикон, омадеду дар санаи барои ману оилаву ҳаммаслаконам фархунда, дар санае, ки ба зоҳир ҳар сол онро, барои найрангу хокпошӣ ба чашмони ғафлатзадаи кӯри бебасирати шумо, ҷашн мегираму муҳим арзёбӣ мекунам, бо ман, бо мане,ки аслан, сар аз ҷаласаи 16-ум дар кохи Арбоб,баъд аз лаҳазоте, ки оши оштӣ мехурдему ба зоҳир ҷангро хотима ёфта эълон мекардем, ғадри пӯшидаамро буруз доданӣ будам, дасти оштӣ дароз кардеду сухан аз ҳамдигарбахшию фаромӯшсозии гузашта задед. Аз ҳамон лаҳазот маро нашнохтед.

Маро аслан барои сулҳ сари кор наоварда буданд. Маро аслан барои бахшидану афв сари давлат наоварда буданд. Маро аслан барои гузашт ба касе мусаллаҳ накарда буданд.

Замоне, ки маро барои аввалин бор, пас аз онки Акбаршоҳ Искандаров пешниҳодҳои Ислом Каримовро радд кард, ба Тирмизи Ӯзбакистон бурданду ҳамагӣ шарту шурути ба қудрат расиданро бароям диктоват карда буданд, медонистам, ки дар ин рӯйхат ҷое барои афв, бахшиш, гузашт, тараҳҳум, ободонӣ, тараққиёт, рушд, иқтисод, илму фарҳанг, сулҳу ваҳдати воқеӣ ва амсоли ин мафҳумҳо ҷой надошт.

То ҳол ин силсила талаботе, ки русу узбакҳо барои ба сари қудрат омадану бақои низоми ғайритоҷикиям дар ин диёр карда буданд, дар архивам қарор дорад.

Ман, ҳар сол, дар нимаҳои моҳи июн онро аз говсандуқам, ки ҷуз авлоду роҳнамоҳо (конструкторон)-и хориҷиям, ки барои бар сари кор омадани низомам тоҷиккушию ҷонфидоӣ карда буданд, аз вуҷуди он огоҳ нестанд. Ман мадюни талошу заҳамоти хоҷагонамам, ки дар бадтарин ҳолоту хатарноктарин мавоқеъ аз ман даст накашида буданду аз ман орзуву омоли зиёде доштанд, ки рӯзе орзуҳои геополитикии эшонро, дар баробари  бароварда сохтани озу ниёзҳои оилавии худ, ҷомаи амал мепӯшонам ва чунин ҳам кардааму мекунам.

Маро хоин меноманд, бигзор биноманд

Ҳаминеро, ки имрӯз шумо «сулҳдӯстдорони таслимгаштаи макр»-и ман «хиёнат» меномед, табори муғулони бераҳму шафқати ман, аз соддагии тоҷиконаи аҷдодонатон истифода карда, дар дарозои торих, борҳо бо шумо раво дидаанд.

Ёд надошта бошед, ба ёдатон оварам

Замоне, ки қарлуқҳои қошғарӣ лашкари Темури лангро дар ҷанги «Лой» торумор карданду ӯ бо боқимонда лашкараш фирор карду тоҷикони Самарқандро дар баробари сели хурӯшоне аз ваҳшисифатони одамхор раҳо кард, як заррае парвои мурдаву зиндаи шумо, тоҷикон надошт. Вале, шумо- тоҷикон ҳамеша, дар лаҳзаҳои ҳассоси торихатон, тавонистаед, ки бе мо – муғулзодагони ғаддор ҳам, баҳри ҳимояи нангу номусу зану фарзандону насли хеш, бо ҳар душману аҷнабие пайкори ҳасадоваре, ки ҷони моро меёзорад, ба роҳ мондаву ғолиби ҳар набарде гардед. Вале, тули 800 соли гузаштаи торих, мо – муғулзодагон тавонистаем, ки дар мағзи шумо ин бовари ғалатро ҷой диҳем, ки шумо- тоҷикон қобилияти роҳбарию кишвардорию сиёсатфаҳмию пайкорро надореду хушбахтона, калидитарин манипулятсияи мо- муғулзодагони ваҳшисифатро, бо вуҷуди ин ҳама зарангии торихиятон, аз он ҷо ки мардуми зудбовару динмеҳвару соддадилу душманнашносу ҳассосе ҳастед, бовар кардед.

Аз ин рӯ, дар ҳама соҳаҳо мо- муғулон шумо- тоҷиконро гул мезадему мезанем.

Ва пас аз онки Сарбадорони Самарқанд мардонавор, чун қувваҳои ИНОТ дар солҳои 1992-97, ки аҳволи равонию инсонии моро (қувваҳои муғулиямро бисёр мекуштед) бо зарбаҳои ҷонкоҳу паёпай каму камтару баду бадтар мекарданд, пас аз бо ном сулҳ, ҳамагиро сарбанест кардем. Темури ланги ҳамтабори ман ҳам бо ҳамин услуб тамоми Сарбадоронро,бо ғадру фиребу хиёнат сар буриду ин неҳзатро ба фаромӯшхонаи торих фиристод!

Масалан, агар тоҷике барои фанду фиреби мои ваҳшисифати бадтарбияи дастхунолуд, тазоҳур ба «туркият» ҳам кунад, мо ӯро сарвари хеш қарор намедиҳем. Мегӯем, ки мулло (тоҷик)-ро ба гуфтааш куну ба кардааш не (сарвараш накун).

Ин тафсилоти торих барои он гуфтам, ки бас кунед амалкарди ғаддоронаи моро ба ҳайси «хиёнат ба сулҳу ваҳдат» талаққӣ карданро.

Уруқи мо- чингизтаборон аслан, аз рӯзе, ки қадам ба паҳноҳои сарзаминатон, ба соли 1220 гузошт, аслан пайи маҳву нобудии нажодатон буду мемонад.

Аз ин рӯ, маро ҳарчанде «хоину ғаддор» ҳам номед, парво надорам. Аслан, хиёнате даркор нест, чун ман сулҳе «бо ҳизби Террористии Назҳат» накардаам.

Ба гуфтори ман писханд мезанед, ки вожаҳои тоҷикиро, дар аксар мавридҳо, ҳатто аз рӯи коғаз  ҳам ғалат мехонам. Вале, агар шумо як каме маърифати антропологӣ медоштеду дар фарқиятҳои таборӣ, дар мавриди шинохти кулминатсияи овоии калимаҳо, дар гуфтори ҳар нажод, маълумоти кофӣ медоштед, бохабар мегаштед, ки аслан зери пӯсти шахсияти ман, на хоину ғаддори худӣ, балки як бегонаирқи душмани дастнишондодаатон нуҳуфта мебуд.

Маро, ки нашнохтаед, ҳар гуна баҳои ғалату зоҳирӣ медиҳед.

Як таҳлили сарсарӣ нишон медиҳад, ки ман чи гуна ба ҷои «гавҳар»- «гаҳвар», ба ҷои «қалъа», «қаъла», ба ҷои «иқтисод»- «иқсод», ба ҷои «сулҳу субот» -«шулҳу шубот» ва ба ҷои «истиқлолият»- «исқлолият» мегӯям… ин бесабаб нест. Ин навъ талаффузи калидитарин вожаҳое, ки марбут ба давлату давлатдорию сулҳу ваҳдат мекунад, далолат бад он мекунад, ки дар зершуури ман, ин вожаҳо ҷойгоҳе надоранду манфуранд. Аз ин рӯ, ҳатто ҳангоми талаффузи рӯякии онҳо забонам ба онҳо намепечад, чунки бароям ин ҳамагӣ «сулҳ», «ваҳдат», «иқтисод», «истиқлол», «Муҳаммад», «ислом», «ризоияти миллӣ», «оши оштӣ», «ҳамдигарбахшӣ», «фаромӯшсозӣ», «қасос нагирифтан», ва аз ҳама наҳстараш ҳамон банди охири созишномаи «Ризоияти миллӣ» ва декларатсияи ҳамдигарбахшию сулҳу оштии миллӣ аст, ки танҳо ба зоҳир, зери фишори сарварони русу узбакам, зери он имзои зӯракии худро, бо дили нохоҳам, дар санаи 27. 06. 1997 бо «ҳизби террористии Наҳзат» гузошта будам, вале пасон гуфтам- ку: «Ман бо ҳизби террористии Наҳзат ягон аҳдномаи сулҳ-пулҳ набастаам».

Шумо аз кадом сулҳу ваҳдату ҳамдигарбахшию аҳдномаву декларатсияву ризоияту қавлу қасам, пас аз соли 2015 гап мезанед?

Аз ҳамон аҳдномаи санаи 27. 06. 1997, ки барои фиреби шумо, ки он гоҳ ҷуз роҳи фиребатон бо номи «сулҳ» дигар ҳама роҳҳои маҳву нобудиятон баста буд, ёд мекунед, ки кайҳо, пас аз халъи силоҳ карданатон, онро пушти по задааму парво ҳам надорам!?

Бароям на ҷаласаи 16-ум арзиш доранду на 27-уми июну на Фронти халқию на гузаштҳои паёпайи ИНОТ.

Асоситарин арзишҳову муқадласоти имрӯзи  ман, ҳимояи манофеъи хоҷагонаманд, ки то рӯзе пуштибонаманд, ҳеч газанде аз шумо, тоҷикон ба ману бастагонам нахоҳад расид!

Пас, мекӯшам, ки ҳарчи бештар бикушаму сарват биғундораму шуморо, тибқи нақшае, ки ҳанӯз ба соли 1992, барои нобудии ниҳоии миллате ба номи тоҷик, ки шумоед, ки онро аз хоҷагонам дастрас кардаам, барои ҳамеша аз рӯи курраи хокӣ қалъу қамъ кунам. Кореро кунам, ки на Чингиз ба он муваффақ шуду на Темуру на Столину на Исломи Карим.

Вале, танҳо аз як чиз, ростӣ хавф дорам! Мепурсед, он чист? Он имони шумост, ки дар дарозои торих аз ҳар вартае наҷотатон дода буда аст!

Агар рӯзе муваффақ ба баргирифтани бовармандиҳоятон ба муқаддас будани аҳду вафо, оини ҷавонмардӣ, ситеза бо зулми золим, пайкор дар баробари туғёни саркашон, сар гирифтану сар бохтан дар роҳи ҳақиқат, ки бас аз он мутанаффирам, даст ёбам, тухмаи тоҷик, пас аз он рӯз, чун «Аҳдномаи сулҳу ваҳдат», ки имрӯз қоғази ташноби ману авлоду ҳамқабилагонам гашта аст, барои ҳамеша аз ин марзу бум барчида хоҳад шуд.

Шиори азалиямро такрор мекунам:

Нест бод, ислом

Нест бод, демократия

Нест бод, озодӣ!

Нест бод, тоҷику тоҷикият!

Маро хоин мехонед?

Дуруст! Магар дастнишонда ҷуз хоин чизи дигаре ҳам мешавад?!

Сообщение  Э.Раҳмонов: «Ман сулҳ не, фиребатон карда будам» появились сначала на ISLOH.net.

   Пас аз гузашти 26 сол аз имзои созишномаи сулҳ ва ризоияти миллӣ имсол ин сана мутобиқ омад ба бузургтарин рӯзҳои сол ва он ҳам “Рӯзи арафа”. Ҳама мусалмонони олам дар ақсо нуқоти олам ин рӯзро гиромӣ медоранду дар он рӯза медоранд, то Аллоҳ ба бузргии ин рӯз гуноҳони соли гузашта ва соли ояндаашонро бибахшояд. Аллоҳ ба бузргии ин рӯз савганд ёд намудаасту аз он тамҷид намудааст. Миллионҳо ҳоҷиён аз ақсо нукоти олам ин рӯзро дар саҳрои Арафот мегузаронанд ва агар ҳоҷие ин рӯзро дар наёбад ҳаҷҷи ӯ пазирӯфта нест. Ҳоҷиён имрӯз дар саҳрои Арафот пас аз адои зуҳр,то ғуруб дуъо менамоянду аз Аллоҳ омурзиш металабанд. Худо кунад ҳоҷиёни мо намояндагони миллати мазлум дар ин рӯз барои миллат ва ватани азизамон дуъоҳои холисонаи худро намоянду наҷоти ин миллат ва мардумро аз Аллоҳ таманно намоянд. Муҳим ин сол яъне 2023 ин санаи таърихӣ дар чунин рӯзи бузурге мусодиф омад.  

Раҳмонови алайҳилаъна ва касиф имрӯз аз сулҳу оштӣ дам мезанад, агар ҳама мусалмонон рӯза дор бошанду дуъову ниёиш намоянд ӯ Водка менӯшаду масту махмурӣ қудрат аст.  Агар Раҳмонов аз сулҳу ошти дам мезанаду ҳамеша миллатро ба “Шукрона кунед” даъват менамояд аммо ӯ ҳаққо,ки дурӯғ мегуяду як каззобу авантюристе беш нест. Мумкин аст пурсед чаро? Бале дур намеравем ӯ чанде пеш дақиқан дар моҳи май имсол  санги сари гӯри Муҳаммадбоқирро канду хароб кард, ки дақиқан ин амалаш аз идомаи ҷанги шаҳрвандӣ мегӯяд.

26 сол аз замони имзои Созишномаи умумии сулҳ ва ризоияти миллӣ сипарӣ мешавад, аммо ҳамчуноне мебинем, хусумат, нафрат ва душмании Раҳмонов нисбат ба ин мардум ҳамоно дар ҳоли афзоишу шиддатёбист. Ин бадахлоқи беадаб, ин занбамузди бешараф, ин даюси зану духтар фоҳиша, ин шаробии алкагол, ин беимону аз худову расул бехабар на як бору ду бор нишон дод, ки ба ҳеҷ гоҳ сулҳу оштӣ накардааст. Танҳо фурсат ва маврид мепоист, ки хуни мардумро бирезонад ва ҳамин, ки гуфт, ман дастури қатли помириҳоро содир кардам, гуётарин далел, ҳуҷҷат ва мадраки муътамад бар ин гуфтаи мо, ки то ҳамин ҳоло ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар идома дорад.

  Имрӯз Раҳмонову дору дастааш аз сулҳ мегуянд. Аммо сулҳ бо кӣ? Ку, дасте, ки фишурд? Тарафи дигари сулҳ куҷост?

Чаро маҳз санги сари гӯри Муҳаммадбоқирро тахриб кард? Магар, ин кор барозанда ва дар шаъни давлате аст ки ҷанги шаҳрвандиро пушти сар кардааст ва бадтар аз ин, санги гӯри шахсе кандаву хароб карда мешавад, ки тарафи дигари ҷанги шаҳрвандӣ ва тарафи дигари сулҳу оштӣ буд.

  Раҳмонов ҳеҷ гоҳ, хосса, бо бадахшониву ғармӣ оштӣ накардааст. Раҳмонов қири ин мардумро баровард. Қири ин мардумро ҳамин ҳоло ҳам, ки силоҳ ба замин ниҳодаанду оштӣ шуданд, бароварда истодааст. Худову халқи худову мову шумо шоҳид ҳастем, ки ҳамин ҳоло ҳам садҳо помириву ғармӣ дарбадари кишварҳои аврупоӣ дар талаби паноҳандагиянд, ки яке аз ин ҳазорон нафар худи ман ҳам ҳастам. Инҳо аз Раҳмонов ба ҷое дигар паноҳ мебаранд, амон мехоҳанд. Чунки агар Раҳмонов инҳоро (маро ҳам) биқапад, зиндон мекунад, мекушанд. Пас,чи тавр мешавад гуфт,ки ҷанги шаҳрвандӣ тамом шудааст?

  Ҷанги шаҳрвандӣ тамом нашудааст, давом дорад. Балки ҷанги шаҳрвандӣ ин худи Раҳмонов аст.

   Агар Раҳмонов ҷанги шаҳрвандӣ набошад, ман инҷо чи кор мекунам, ман чаро дар ватани худам нестам? Чаро Прокурори генералӣ дунболи ман аст ва ба суроғи ман миллион-миллион пули халқро масраф карда Париж омаданист?

   Агар Раҳмонов ҷанги шаҳрвандӣ набошад, ин ҳама тоҷик чаро паноҳандаву паноҳҷуст ва аз куҷо омадааст?

  Ҷанги шаҳрвандӣ ин Раҳмонову аъзои бешумори оилааш аст. Ҷанги шаҳрвандӣ истиқрори ҳокимияти як маҳал дар кишвар аст. Ҷанги шаҳрвандӣ бастани масоҷид, ҷанги шаҳрвандӣ, зиддият ва душманиву хусумати бо дину оини ин миллат аст. Як мисол мезанам. Таълими як кудак ва як наврас мамнуъ аст, магар инки мадраса ва муаллиме дошта бошӣ, ки муҷаввизи таълими динӣ дошта бошад. Ҳатто барои падару модари кудак номумкин аст, ки ба фарзандаш биомӯзонад. Ҳоло шумо як касро ном бубаред, як намуна оваред, ки муаллим асту иҷозаи расмии таълими динӣ дорад? Дар тамоми Тоҷикистон биковед, ки ҳамчунин муаллиме дорем? Пас, ин чӣ маъно дорад? Ин магар ҷанги шаҳрвандӣ, ҷанг бо шаҳрвандон, ҷанг бо муқаддасоти ин мардум, нест, чист? Ва, ин ҷанговар ва ин ҷангсолор, ки бо чунин тарз бо шаҳрвандон ҷангида истодааст, ба ҷуз аз Раҳмонов кист?

 Ҷанги шаҳрвандӣ дар зоҳир қатъ шудааст, тағйири суратӣ кардааст. Вале моҳияташ ҳамон, сираташ ҳамон аст. Ҳоло ҷойи қумандонҳои сарвайронро Рустам, Озода, Парвина, Рухшона, Таҳмина, Исмоил, Зоир, Зарифбек, Ашраф, Шамсулло, Ҳасану Муҳиб, Амриддин, Зайниддину дигару дигарҳояш гирифтаанд. Инҳо Калашников, инҳо Макаров, БМП, БТР надоранд. Аммо инҳо дар дасташон милиса, кгб, прокурор доранд. Дилхоҳ нафарро мешикананд, мешинонад. Молу ҷонашонро меситонанд. Ҷойи ин силоҳҳоро моддаи 307-у 247-ҳои дигар гирифтааст.

  Агар қумандонҳои ҷанги шаҳрвандӣ бо таҳдиду тарс додан чизу чора, молу мулкро кашида мегирифтанд, ҳоло инҳо ин корро ба гунаи дигар бо роҳи «қонунӣ» мекунанд. Масалан тамоми заправкаҳои Умед-88-ро «қонунӣ» карда гирифтанд. Масалан тамоми дороиҳои Зайд Сайидро «қонунӣ» карда гирифтанд. Инҷо метавон садҳо мисол аз чунин «корнома»-ҳои ин сангакҳову файзалиҳои феълӣ, овард. Масалан аз дуздиҳои Ҳасан Асадуллозода, аз дуздиҳои Фароз, аз дуздиҳои “Авестогрупп”,аз дуздиҳои Таҳмина, аз дуздиҳои худи Раҳмонов, аз ғорати Талко, аз ғорату яғмои тамоми дороиҳои ин мамлакат гуфт. Як худи ширкати пулчинаки IRS- чи қадр аз ҷайби мардум ба таври «қонунӣ» дуздид? Ҳамаи инҳо ҷанги шаҳрвандӣ набуда чиянд? Агар Раҳмонов-намод ва рамзу аслу асоси ҷанги шаҳрвандӣ набуд, инҳо ҳамин гуна халқро метохтанду медохтанд? Ҳам дохтан доранд, ҳам тохтан!

  Фикр мекунед, агар ҷангӣ шаҳрвандӣ яъне Эмомалӣ Раҳмонов дар сари қудрат набуд, ин ҳамаи аъзои ин оила, ҳар кадоме он қадар пулдор мешуд, ки яктоӣ бонк мекушод: Спитаменбонк, Коммерсбонк, Бонки байналмилалии Тоҷикистон, Ориёнбонк, Душанбе сити, Тавҳидбонк ва даҳҳои дигар? Агар Эмомалӣ Раҳмонов ҷанги шаҳрвандӣ набошад, тамоми аъзои оилаи вай ба ҳукумат оварда мешавад ва тамоми ҳаммаҳалҳои вай вазиру кабир мешаванд? Ин ҷанги шаҳрвандӣ аст ки Рустам одами дуввуму Озода севвуму Рухшонаву Ашраф сафиру ….Исмоил дастбахайр ва Зоир наркокорол шудаанд. Ин ҳама ҷанги шаҳрвандӣ набуда чӣ аст?  Ва, ҳар касе бар зидди инҳо садо баланд кард, ба ин корҳо мухолифат кард, ба зиндон меандозад. Террорист тамғааш мезанад. Раҳмонов вазъияти кишварро ба соли 1992 баргардонд. Неруҳои оппозитсион, аз ҷумла Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон, тарафи дигари сулҳро дигарбора мамнуъ эълон кард. Шароити ҷанги шаҳрвандиро дубора фароҳам кард. Пас, Раҳмоновро чи метавон гуфт, ба ҷуз аз  ҷанги шаҳрвандӣ? Ин Раҳмонов аст ки ҷанги шаҳрвандӣ аст.

 Агар Раҳмонов ҷанги шаҳрвандӣ набошад, чаро ҷавонони миллат ба хидмати сарбозӣ намераванд? Магар облава ҷанги шаҳрвандӣ нест? Облава ҷанг бо мардуми кишвар нест? Бале, ҷанги шаҳрвандӣ дурусту дақиқ худи Раҳмонов аст.

Ҳоло фарқ инҷо аст ки сангарнишинҳо дигар шудаанд. Дигар як тарафи сангар халқ аст тарафи дигар Раҳмонову чор чоплусу чор милисаву прокурори дузду чор мансабдори дузд ва тарафи дигар халқи худо: кулобӣ, ғармӣ, бадахшонӣ, хуҷандӣ, ҳисорӣ, зарафшонӣ, хуллас тамоми Тоҷикистон як тарафи ҷанги шаҳрвандӣ аст, Раҳмонов, оилаи Раҳмонов ва югурдаку думравкаонаш тарафи дигар. Агар пеш ҷанги шаҳрвандӣ миёни Раҳмонову оппозитсиюн буд, ҳоло ҷанги шаҳрвандӣ миёни Раҳмонов ва тамоми мардуми Тоҷикистон аст.

Ҷанги шаҳрвандӣ дар симои ҷангсолор ва ҷанговари асосии он Эмомалӣ Раҳмонов ҳамоно хунрезӣ мекунад ва ҷонҳоро  мегирад.

Ҳар гоҳе таҳдид мекунанд, ки «шумо боз соли 92 карданиед, шумо боз мехоҳед оромии кишварро аз байн бибаред»  ва аз ин қабил адабиёти таҳлукаовару тарсафзову ташвишу изтиробангез фаровон истифода ва таъкид мекунанд, бояд ба ҳамин гуфтаҳо, ки гуфтем биандешанд.

 Тарафи дигари ҷанги шаҳрвандӣ, яъне опозитсион нест, мо нестем, вале чаро тарафи дигар ҷанги шаҳрвандӣ-яъне Раҳмонов ҳаст? Мо, ки нестем, мо ки рафтем, чизе нашуд, ку? Чаро Раҳмонов биравад, ҷанг бишавад? Ин ҳама таблиғоту ташвиқот, агитатсияву пропагандаи махсус ва ҳадафмандона аст, ки бо истифода аз он мардумро гӯлу гумроҳ карда ва хуну ҷони халқро гирифта истодааст. Магар Ёқуб Салим, Ғаффор Седой, Суҳроб Қосим ва ҳамон Сангак Файзалӣ ҷангиданду зиндонӣ шуданду кушта шуданд, ки Рустам раиси Маҷлиси миллӣ бишаваду Эмомалӣ Раҳмонов то мурдан дар қудрат биистад ва авлоди яъҷуҷу маъҷуҷашро ба сари халқ оварад?

Раҳмонов набошад…ҷанг мешавад. Охир чаро ҷанг бишавад? Имсол, соли дигар ё баъди ду- се ё панҷ ё даҳ соли дигар мемурад. Пас, баъди ин солҳо ҷанг мешавад? Пас,  мо барои ҷанг аз ҳамин ҳоло худро омода бисозем? Чунки Раҳмонов, хоҳем нахоҳем мемурад. Вале Тоҷикистон боқӣ мемонад. Аммо Тоҷикистони бе Раҳмонов чи хоҳад шуд? Ҷанг? Чаро?

Шумо боз соли 1992-ро мехоҳед? Чаро мо соли 1992-ро бихоҳем? Ин Раҳмонову чоплусакону леслесаконаш аст ки бо таҳдиди такрори ҷанги шаҳрвандӣ ба гушҳои мардум макарон кашол карда вале дар пушт фақат ва фақат дуздиву ғорат карда ва ҷони халқро ба лабаш овардаанд.

 Ҷанги шаҳрвнадӣ идома дорад. Ҷанги шаҳрвандӣ онгоҳ қатъ мешавад, ки ман ва манҳо баргардем. Аммо роҳи бозгашти моҳоро кӣ бастааст? Раҳмонов воҳима карда мегуяд, ки ҳаёт ин мубориза аст. Дуруст аст ҳаёт мубориза аст. Мубориза барои накукорӣ, мубориза барои ободиву рифоҳу озодии мардум мубориза аст. Аммо мубориза несту нобуд кардан нест, мубориза зиндониву куштор ва кандани санги қабр нест ва ба ҳабсу бист сол маҳбус кардани Улфатхонум нест. Наход як занро ва он ҳам бидуни кадом гуноҳе 20 сол зиндон андозӣ?

Ҷанги шаҳрвнади то замоне Раҳмонов дар қудрат ҳаст ва то замоне ман дар Париж ҳастам давом мекунад. Мо дар шароити ҷангӣ зиндагӣ дорем. Ин ҷанги миллат бо як як ҷангсолор ва бо одами яроқнок аст. Мо, бояд бо ҳарчи абзору василае, ки дорем бояд муқобили ин беимони номард, ин даюси занбамузд биҷангем, чун чорае бароямон нагузоштааст ва инки «соли 92-ро такрор мекунед, боз ҷанги шаҳрвандӣ мешавад»-гуфтанҳои инҳо набояд тарсид.

Ин гуна ахтору ҳушдордиҳиҳо, ин гуна тарсу ҳаросу воҳимангезиҳо таҳлукаандозиҳо амали ҳисобшуда аст. Ҳар вақт дар хотирҳо зинда месозанд, ҳадафмандона ва барқасдона аст. Ба ин хотир, ки ҳамеша аз ин «одами яроқнок», аз ин «ҷанги шаҳрвандӣ» эҳсоси биму тарс дошта бошем. Чун дар ҳақиқат мо аз ҷанги шаҳрвандӣ сахт осеб дидаем, зарар дидаем, заҷр кашидаем, аммо, бовар кунед, ин балое, ки болои сар дорему «продукт» ва бунёдгузори асосии ҷанги шаҳрвандӣ аст, бадтар аз ҷанги шаҳрвнадӣ моро мекушаду азоб медиҳад.

Раҳмонов худи ҷанги шаҳрвандӣ аст ки болои сари мардум истодааст. Шамшераш хунолуда ва овезон. Ҳар гоҳе бихоҳад хун мерезад, ҷон меситонад. Агар гӯем ҳоло ҳам шамшераш ба ниём надаромада ва аз нугаш хун мерезад валлоҳи ғалат накардаем ва ҳама шоҳиди он ҳастеду ҳастем. Вақте ҷанги шаҳрвандӣ худи раиси ҷумҳурӣ аст, вақте ҷанги шаҳрвандӣ асосгузори сулҳ аст, вақте ҷанги шаҳрвандӣ асосгузори давлатдории навин аст, вақте ҷанги шаҳрвандӣ давлатро инҳисор кардааст, ҳар лаҳза метавонад осебу хисораву зарару зиён бирасонад, чи метавон кард?

Онро чи гуна метавон ба сулҳ бадал кард? Аз он чи гуна метавон халос шуд? Тамоми роҳу василаҳо барои сулҳу оштии ростин ва воқеъиро бастааст, чи кор бояд кард?

Раҳмонов ва дору дастааш бо ёдоварӣ ва таъкиди ҳамешагӣ ва аксаран ноҷо ва нолозим дар бораи ҷанги шаҳрвандӣ муроду мақсадашон ин нест, ки худашро сулҳовар нишон диҳад.

Муроду мақсади асосиаш ин аст ки нишон бидиҳад, ҷанги шаҳрвандӣ худи вай аст. Вай аз такрори ҳарфи ҷанги шаҳрвандӣ дурусту дақиқ худашро образ, намод ва муродифи ҷанги шаҳрвандӣ кардааст, то ки мардум гуянд сарашу равғанаш, дар сари гураш аз гураш монад ҳамин ҳукумат, анде оромӣ ҳифз шавад. Барои ҳамин муттасил ҷанги шаҳрвандиро ёдоварӣ кардан ҳадафмандона аст. Қасдаш ин аст ки дар афкору азҳони мардум симои худ, сирати худ, сиёсати худро ба унвони ҷанги шаҳрвандӣ тарсиму тасвир ва ҷову фуру кунад.  Ва, мардум ҷанги шаҳрвандиро бинанду тарсанд сукут кунанд. Ризо ва гардан ба ҳар навъи таҳқиру тавҳин бишаванд, то инки ин «ҷанги шаҳрвандӣ» роҳат бошад.

Овардани Рустам идома ва фронти нави ҷанги шаҳрвандӣ аст. Аммо ин бор ҷанги шаҳрвандии вайронгартар, сузонандатар,

Рустам фермаи “Мармарӣ” дар Ёвонро болои замину хонаҳои мардум сохт. Деҳаҳо аз замину обу чарогоҳ маҳрум шуданд. Фақат барои онки Рустам аз ин ферма даромад бигирад. Ҳоло агар «шоҳбача»-и носерам бо ин ҳама нафси аждаҳоӣ раиси ҷумҳурӣ шавад, ҳамчунин ҷанги шаҳрвандӣ тамоми кишварро фаро намегирад?

Дар хабарҳо омад, ки сардори канализатсияи Панҷекат аз Данғара ва як бачаи 27 сола буд, ки чанд рӯзи пеш мурд. Ҳоло агар Рустам ояд то пионервожатий  дар мактаб ва миробу лесник дар тамоми кишвар аз Данғара намешавад? Дар хабар омад, ки Рустам сармуҳофизи худро барои пул шуда нобуд кардааст, сармуҳофизе, ки наздики 30 сол ҷону ҷисмашро «охранят» кард. Ин ҳама магар ҷанги шаҳрвандӣ нест? Ҷанги шаҳрвандӣ дигар шоху дум дорад?

Бале, имрӯз ҷанги шаҳрвандӣ бо пироҳану бо чодури нав, бо тариқаи нав омадааст. Ҷойи коратро мегирад, хонаву манзилатро мегирад, бизнесатро мегирад,…ҳар чизе бихоҳад мекунад.

Ҳамчуноне тазаккураш рафт тараф ин бор ғармиву помирӣ нест. Тараф ин бор кулли Тоҷикистон аз Кулоб гирифта то Ишкошиму Регар то Масчову Рашт, то Фалғару то Истаравшану Хуҷанд, хуллас, тамоми Тоҷикистон аст. Барои ҳамин Раҳмонов амдан ва қасдан ва дониста ва аз рӯи расчету тибқи проекту программа «ҷанги шаҳрандӣ» мегуяд. То инки пок накунанд, пок нашавад ва Раҳмонов ҳам   ба унвони яроқнок- боевик бимонад.

Хонавода арсаҳоро ишғол кардааст, ҳокимиятро ишғол кардааст, халқро ишғол кардааст. Ва, ин ҳама ишғолҳо «благодаря» ҷанги шаҳрвандӣ аст. Пас, бояд ҳамеша аз ҷанги шаҳрвандӣ бигӯяд.

 Ҷанги шаҳрвандӣ барои Раҳмонов як сипар ва ҷавшани наҷотбахш аст. Ҷанги шаҳрвандӣ дар афкору ақидаи Раҳмонов, дар рафтору атвораш, дар сиёсаташ идома дорад. Вай намегузорад ва ҳадафаш ҳам ҳамин аст ки набигзорад фаромӯш бишавад. Раҳмонов худаш ҷанги шаҳрвандӣ аст.

То замоне, ки Раҳмонов дар ҳокимият ҳаст, ҷанги шаҳрвандӣ тамом намешавад. Раҳмонов худаш намехоҳад, ки ин ҷанг хотима ёбад. Барои Раҳмонов хушоянд ва роҳат аст ки ҳамин фазо ва ҳамин муҳит ва ҳамин тафаккур ва ҳамин шинохт ва ҳамин ҳолат ва ҳамин вазъият ва ҳамин фаҳмиш то ҳамеша боқӣ бимонад. Зеро бо ин тариқа идора ва раёсат осонтар аст чун ба он хугирифта аст. Вайро ҷанги шаҳрвандӣ сари кор овардааст ва вай дақиқан муташаккир ва сипосгузор аз ҷанги шаҳрвнадӣ аст ва вай балад нест, ки дар шароити муқаррарӣ раёсат куанд. Ваҳшат ва даҳшат бояд ҳамроҳаш ва душодушаш қарор дошта бошаду ҳамзамон ва ҳампаҳлу ва ҳамқадам ва аслу асоси сиёсаташ бошад.

Аммо мо бояд ҷанги шаҳрвандиро тамом кунем. Ҷанги шаҳрвандӣ бояд тамом шавад. Аммо чи гуна тамом бишавад. Барои онки ин ҷанги шаҳрвандӣ тамом бишавад ва аз сари мардум биравад мо бояд устувор дар муқобили ин абулҳули хабис истодагарӣ намоему ин ҷанги шаҳрвандиро ором ва сокиту хомӯш намоем.

Сообщение «Ҷанги шаҳрвандӣ Эмомалӣ Раҳмонов аст…..давом дорад» появились сначала на ISLOH.net.