Ин масъаларо баротон решаковӣ мекунам. Чун дигар кор аз кори мо гузаштаву корди Фиръавн ба устухони миллати тоҷик расид!

Манобеи мо дар ин таҳқиқ 4 китоб аст: Таврот, Қуръон, Авесто ва  Шоҳнома чун ба ҷуз китобҳои муқадасс қисаи «худошавӣ»-и ҳеч фиръавне дар китобҳои торихӣ дарҷ нагашта аст. Ва ин даъвои худоӣ як кори маъмули торихи натанҳо ҳокимони Мисри Бостон – Фарзандони худоён, балки ҳокимони Руму Юнони Бостонро низ фаро мегирифт, ки ин андешаи фарзандхудоӣ, пасон аз дини Меҳрпарастӣ (митроизм, ниг: Р. Фолтз «Religions of Iran») ва таълимоти юунониён вориди дини тарсоӣ шуда, Исоро «фарзанди Худо» сохт!

Заҳҳок ҳам як навъ даъвии худоӣ дошт!

Тибқи гузоришҳои Таврот, Сифри Хуруҷ, пораи 1, ояҳои 8 то 22 ва сипас, пораи 2 ояҳои 1-25; пас аз марги Фиръавни аҳди Юсуфӣ набӣ, дар яке аз ваҳлаҳои торих ба сари қудрат, миёнаҳои асрҳои 13-15-и қабл аз милод «Фиръавн»-е ба қудрат расид, ки нисбат ба  миллати яҳудиён нигоҳи бегонавору қавмгароёна ва мисли Эмомфиръавни мо, нигоҳи тарсуёна дошта аст.

Тибқи гузориши Таврот, ки ин моҷароро, бар хилофи ояҳои гуногӯни Қуронӣ, ки бидуни мутолиаи тафсирҳо, ба умқи масъала пай нахоҳед бурд, бо тартиби замонӣ ва устухонбандии мукаммал, аз омилҳои даст задани Фиръавни нав ба чунин як супориши қамъгароёна, нақл карда аст.

Сароғоз; Фиръавни навдавлат, ки чун Фиръавни Қуръонӣ номаш номаълум монда,  дар Таврот ҳеч хобе намебинад! Танҳо вақте ба қудрат мерасад, мебинад, ки Бани Исроил бешумор шудан доранд. Аввал супориш медиҳад, ки ҷуҳудонро дар лашкараш ба ҳайси ПЕШМАРГА ё интиҳорӣ ба ҷангҳо фиристонанд, то дар ҷангҳо аз пушт, чун супоришҳои пинҳонии Эмомфиръавни замони мо, кушта шаванд. Вале, ба назар мерасад, ки Исроилиён миллати якфикр буда, ҳамдигарро аз ин навъ хиёнат барҳазар медоранд.

Пасон, Фиръавн нақшаи «Б»-ро таҳия ва супориш медиҳад, ҳамон гуна, ки замоне Эмомфиръавни мо ҳам карда буд, ки момодояҳо ҳангоми зоиши занони яҳудӣ, писарони ононро бо ҳар василае қатл созанд, то нерӯи бозуи мардони ҷуҳудон коста шавад, ва миллати Исроил чун имрӯзи мо танҳо аз занон иборат бошанд.

Ин қиссаро мо бо каме тағйирот дар Авесто ва Шоҳнома, дар ривояти Заҳҳок (Аждиаҳок)-у   супоришаш мабнӣ бар хӯрондани мағзи ҷавонон бар морҳои дӯшаш, хоҳем дарёфт.

Момодояҳои Фиръавн, ки ба гуфти Таврот «инсонҳои эмондор»-е мебудаанд, ин қарору супориши беақлонаро бо ҳар баҳонаву василае хунсо мекардаанд, яъне чун қонунҳои беақлонаи имрӯзи Эмомфиръавнӣ мо аз ҷониби кормандони бемористонҳояш амалӣ намешуда аст!!

Пасон, Фиръавн ин ду роҳро санҷида, ба хулосае меояд, ки гайкаҳоро сахттар бояд тоб дод, чунки на бо роҳи облава кардану бурда куштани навҷавонони Исроилӣ ва на бо роҳи қонуни пешгирӣ_аз_бисёрфарзандӣ, намешуда аст, миллатеро, ки ба онон бо чашми ҳақорату душманию нодӯстӣ аз рӯзи ба сари қудрат оварданаш, кушту пурра нобуд кард.

Роҳи сеюмро месанҷад: супориш медиҳад, ки ҳар кӯдаки иброниро, агар писар буд, ба дарё, ба ҳалқи тимсоҳҳои Нил партоянд. Дигар замони пинҳонкорӣ гузашта, «зирракии сиёсӣ»-ро дар мадди аввал гузошту ошкоро ба қавмкушӣ дастбакор шуд!

Қарори ниҳоиро Фиръавн бароварда, котибон нигоштанду «Парлумон» ҳам «якдилона» пазируфтанд!

Қонун амалӣ бояд шавад! Қонун қонун аст дигар!

Чӣ қадар тифлҳоро ба Нил партофтаанд, танҳо моҳиёни дарё ва тимсоҳҳои кудакхор медонанду бас. Имрӯз ҳам Фиръавни мо кӯдаконро бо ҳар роҳу васила ба дасти «тақдири бад» месупорад, то ояндаашонро табоҳ созаду зимнан аз волидонашон бо ин роҳ қасос бигирад!

Модари Мусо ҳам танҳо 3  моҳ тавонист кӯдаки на дар «зоишгоҳ», балки аз тарс дар хона зодаашро аз чашми аскарҳо, УБОП, ВКД, КДАМ ва дигар «воқеанависон»-у бузҳои ҳамаҷогард пинҳон кунад. Ва пас аз се моҳ, дилаш нашуд тифлашро чун дигар занҳо ҳамту дар дарё партояд, ҳамон гуна, ки ду рӯз пеш Рухшонаи мо, нахост, ин дафъа ду тифлаш, ду духтарчаашро, ба ҳалқи наҳангҳову тимсоҳҳои муғулии ҳору одамхор партояд, балки чун модари Мусо(а), ҷони худро дар маърази хатар гузошта, аз ду гӯшворааш барои ду ҷигарбандаш ду заврақчае, ду умеди кӯчаке, ду бодбонаке сохту дар дарёи пурталотуми зиндагӣ, танҳо гузошту ба умеди Худову миллаташ раҳо кард…

Мусо (а) ҳатто модараш барояш номе ихтиёр накарда буд. Чун модараш тӯли 3 моҳ ҳамеша бо тарс шираш медод. Ҳамеша пеши чашмонаш марги тифлаки зеборуякашро медид. Аз зоиши ин тифл ғамгин буд, чун бояд, дер ё зуд Schutzstaffel-и Фюрер  Фиръавн радди пойи писарро меёфту назди модар сар мебуридаш, ҳамон амалеро иҷро мекард, ки фронтиёни тоҷикбадбини фиръавнсифат ба солҳои 1992-97 ва то кунун мекардаанд: шиками зани тоҷикро пора карда, тифлашро бароварда сар мебуриданд!

Имрӯз торих такрор мешавад. Фиръавн пас аз гузашти 4500 сол, дубора дар Тоҷикистон зуҳур карда аст. Дракула аз гӯробаш бадар омадаву аз хуни тоҷикон ҳар рӯз мемакаду нерӯ мегирад. Вале сероӣ надорад. Солҳо қабл назарияпардозони хоини тоҷик ба гӯши миллати тоҷик лолоӣ мехонданд, ки «и алакай сер шуд, моненаш кор кунад. То я каси дига омада «сер» мешавад, ки хуш умре», вале дидем, ки гӯшнагадо ҳеч гоҳ сероӣ надошта: на аз пулу на аз хуни ин миллати бечора!  Ва гумон кардаанд, ки ҳаркӣ сари қудрат омад, бубояд чун Шарипович ҳатман «гӯшна» бошад, ки ҳатто пас аз гузашти солҳои мадид аз он рӯзгорони гушначашмию гӯшнарӯҳию гушнагадоии меросияш, «гушна» бошад!  На, шайтонҳои мардумозор, Тоҷик миллати қаноатпешаи торих аст, на чун шумо, Чингизиён умре бо вуҷуди чаповулу дуздию ғорати тоҷикон, боз ҳам умре «гушна» боқӣ мондаед! Шуморо ҷуз хоки гӯр нахоҳад сер кард!

Чашми  танги авлоди Эмомалиро ё қаноат пур кунад, ё хоки гӯр!!

Қаблан гуфтем, ки қиссаи Заҳҳоку Фаридун – барандозандаашу Коваи диловар дар Авсето ва Шоҳнома аст: Заҳҳоки аниронӣ, ноиронӣ, чун Эмомфиръавни ноориёии нотоҷик, ки солҳост баҳри фиреби мо чун Заҳҳок худро «муғулориёӣ» мехонад, супориши  қатли ҷавонони тоҷикро дода буд. Дар дарбори Заҳҳок ду корманде бо номҳои Армоилу Гармоил кор мекардаву ҳар рӯз бояд ду тоҷикро барои Морони Заҳҳок мекушта, мағзашонро тӯъмаи он касофатон мекардаанд. Инҷо тоҷикон бояд инро афсона надонанд, балки мағзи сари ҷавонро имрӯз ҳам Заҳҳок-Эмомалӣ дорад қурбонии морону авлоди морсифаташ мекунад. Як бор бипурсед, ки чаро ҳатто ҷавонеро, ки мекушад, ҳангоми ба хок супоридан, амр мекунанд, ки дар сараш бо бел занед! Чаро дар сараш?

Ҳамон супориши Заҳҳоки мағзисархор аст, ки бояд ҷавонони соҳибмағзро, пас аз қатл, мағзашонро ҳатто пош диҳанд. Чун Мирзо Ҷага дар сарашон тир зананд, то мағзаш пареш шавад. Бо мағзи мо ин табори арвоҳпарасти шаманист сару кор доранд!

Раҳмонзаҳҳок аз ҷавонони боиродаи соҳибмағз умре метарсад!

Ва Армоилу Гармоил, ҳар рӯз аз ду ҷавон яктояшро гурезонда, якеро забҳ карда, ба ҷои мағзи ҷавони гурезонда, мағзи гуспандеро омехта ба морони Заҳҳок мехӯрондаанд.

Медонед чӣ? Ин ҷои ҳикоят як сир дорад, он сир он аст, ки Заҳҳок дурӯғ мегуфта, ки морони ман танҳо мағзи одам мехоҳанд то оромиш ёбанд. Вале Гармоилу Армоил он ду «миллатпарвар»-и пинҳонӣ сад дар сад исбот карда буданд, ки Заҳҳок дар ин масъала ҷуз қатли ҷавонони тоҷик қасди дигаре надорад. Ва ин морҳоро, ҳатто мағзи гуспанду одамро  якҷоя карда, хӯронанд, сер шуда, оромиш меёфтаанд! Ва ҳатто Заҳҳоку УУР-аш  аз ин «махинатсия»-и ин ду ҷавони миллатдӯст огоҳ ҳам нашуда буданд. Чунки Заҳҳокраҳмон ҳамеша дурӯғ мегӯяд, ки: «хай, илоҷи дигар набуд. Супориш додем, ки мағзҳои ҷавононро титу пош кунанд».  Морҳои ҷаноби олӣ бояд оромиш ёбанд!

Агар соҳибмағзони бадахшӣ, хуталонӣ, зарафшонӣ, ҳисорӣ зинда бошанд, мору морчаҳои Раҳмонов оромиш намеёбанд. Шабҳо хобашон парешон мегардад, ки мабодо дар байни ин соҳибмағзон Фридуне, Ковае боқӣ монда бошаду ин морҳоро рӯзе аз рӯи ин ҳама хазинаву тилову доллар бардошта, аз эшон ин ҳама неъматҳову сарватҳои муфтро мусодира карда, сараждари ононро дар кӯҳи «Ғарғара» ё чули Чумбулоқ чун Заҳҳок дар кӯҳи Наҳованд, зиндонӣ созад! Безобитагии ин морҳои Эмомфиръавн аз тарс аст;  тарс!!

Бармегардем ба супориши дурӯғини Фиръавн, ва инки ӯ ҳам ба миллаташ дар амри «хатари эҳтимолӣ доштани исроилиён ба миллату аҳолии Миср» ва «безараргардонии писаронашон» дурӯғ гуфта аст.

Чӣ гуна писарбачаҳои исроилӣ ба амнияти Миср хатар доштаанд, ки ҳамин русияҳи Фиръавни малъун дар хонааш яҳудибачаро писархонд гирифтаву парвариш мекард?

 Ва духтару занаш ҳам гуфта будандаш, ки ин тифлро аз дарё ёфтем, ки маълум аст, яҳудизода аст! Вале чи Заҳҳоку чи Фиръавну чи Раҳмонов худ қонунҳои баровардаашонро аввалин шуда, поймол мекардаанд!! Чунон ки ҳоло Раҳмонов аз ятимхонаҳо ятимони бесоҳибро оварда, таълим дода барои ҳифозати худ вориди ХАП-у дигар ниҳодҳои одамкушияш мекарда аст.

Масалан, Заҳҳок лашкариёни тозитабори аниронияшро аз омезиш бо ирониёни душманнасақ барҳазар дошта, худ ду духтари Ҷамшед: Арнавозу Шаҳрнавозро ба занӣ гирфта буду аз онон фарзанд ҳам дошт!!

Сифати хосси диктаторонро ҳатто «DeepSeek» ҳам иқрор мекунад,  ки «подшоҳи золиму девона»;  гуфтанист, ки танҳо девона ва золими хунхор метавонад як миллати бегуноҳеро «не за что» умре ситам кунад, то худу авлодаш «шоҳона» бизиянд! Вале ба таъбири тоҷикӣ: девона ҳам ба кори худ «ҳушёр» аст! И хармагаси рӯи наҷосати мо ҳам бас девонаҳушёр аст! Ҳар хатарро чун сагҳои чӯпонии аҷдодонаш зуд пай мебараду ҳар «душман»-еро дармаҳал хафгир мекунад. Ва ин ҷост, ки булдоки хатарнок аст. Чун Юсуф Раҳмон ҳам қудову ҳам ҷудояш шуд, бо инстинкти муғулие, ки хоси ҳаввоси сагонаи ӯ ҳам ҳаст, Раҳмоновро хуб ташхис карда «булдок» номид! Як ҷаҳон ташаккур ба эшон!

Фиръавнраҳмонов ҳам имрӯз ҳамин корро дорад анҷом медиҳад —  ҷавонони тоҷикро ба Русия, ба Укроин, ба Сурия ва дигар марггоҳҳо фиристода, ба дасти марг месупораду ҳар рӯз як Арнавозу Шаҳрнавози тоҷикро нодухтар мекунад; натанҳо худаш, балки Рустам, Исмоил, Сомон ва дигар лашкариёни аниронии муғулирқаш корашон шуда:  духтари тоҷик таҷовуз кардан!

Меоем ба суроғи Қуръон:

Дар Қуръон дар бисёре аз оятҳо «ном»-и Фиръавн дар робита ба зикри «ном»-и Мусо (а) тавъам омада аст. Гуфтем, ки модари Мусо (а) ҳатто нахост ба писари ягонааш (яккаписараш, ки дар режими Раҳмонов бурдани яккапиасрон ба аскарӣ манъ аст, вале мебарандашон) ном гузорад. Мехост чанд рӯзаке аз ҷигарбандаш дидори басерӣ надида, саранҷом ғарқи дарёяш кунад, бигзор фарзандаш гумном, ва бедарак, чун ҳазорон фарзандони беномгаштаи ин миллат аз дасти муғулҳои заҳҳоксифат, ба коми дарё равад.

Ононе, ки Мусоро аз дарё гиифтанд, ӯро «Моше» номиданд. Мо- вожаи машҳӯрест дар ибриву қибтӣ, ки ба маънои ҳамон ماء   — и арабист — Об ва Моше ба маънои «Азобгирфита» аст.

Бале, саранҷом қонуни баровардаи Раҳмонов мабнӣ бар ҷудо кардани модар аз тифлонаш сари ӯро хоҳад хӯрд. Ин дудмони наҳси чингизӣ гумон карда, ки чун ҳарчи бештар кӯдакони тоҷикро аз модарону волидонашон, бо роҳи ба муҳоҷират фиристодани падарону  зиндон кардани модаронашон, чун Фиръавн заифсифат карда, беҳуввият карда, духтаронашро чун колои беарзиш мавриди истифодаи ҷинсии умрбод қарор медиҳад. На чунин аст. Ин тифлони ҷудошуда аз модару меҳри модарӣ рӯзе чун Мусои калимуллоҳ туро ин шо Аллоҳ маҳв хоҳанд кард.

Гумон кардаӣ, ки чун тифилонро худат чун Фиръавн бардахӯ  тарбия кунӣ, онон чокару канизонат мешаванд! На. Туи бепадари модарғар, худ як чунин сақат ба воя расидию гумон кардӣ, ки ҳар падару модардореро чун худат, аз волидон ҷудо кунӣ, чун ту сақату шайтон мешаванд?

На,  Мусоҳои ин миллат ончиро имрӯз бадонҳо раво дидан дорӣ, аз рӯзи худро шинохтанд, пайи қасосхоҳӣ хоҳанд шуд! Қасоси падарону модаронашонро аз сулолаи бепадарон хоҳанд гирифт!

Ҳамон гуна ки он ҷавононеро, ки Армоили Гармоил аз дами теғ якто – якто наҷот медоданд, дар кӯҳу пуштаҳо гирди ҳам омада, дастаҳои ҷанговареро ташкил карда, дар хезиши миллии Кова яке аз нақшҳои мубрами онро, пешмаргаҳоро дар баробари лашкари Заҳҳок ифо карда буданд. Медонед, ки онҳо пасон ҳамин миллати курдро ташкил кардаанд, ки як маъноии «курд» «ҳарҷогард» аст. Яъне Заҳҳок чун Раҳмонов як қишр ҷавонони тоҷикро «курд» карда аст -оворагард! Ва ин курдон, ки ба вожаи гурдону далерон ҳамхонӣ доранд, рӯзе бӯи шӯришеро пай бурданд, дар ҳар гӯшае, ки «оворагарданд» ҷамъу ҷӯр шуда, модари мурдаи Раҳмоновро «тӯй»и бе доира хоҳанд дод. Зиндагонашро ба чорводорӣ ба Чӯли Олимтой хоҳанд ронду бурд.

العين بالعين والسن بالسن...

Қурон дар чандин оят оид ба тарси Фиръавн гуфта аст, ки сабаби асосии ин қонунаш ҳамоно 

إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ ۚ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ

 [الجزء: ٢٠  |  القصص  |  الآية: ٤]

       «Фиръавн дар он сарзамини Миср бартарӣ ҷуст ва мардумашро гурӯҳ — гурӯҳ сохт. Гурӯҳеро (яъне, банӣ Исроилро) хор медошт ва писаронашонро мекушт ва занонашонро зинда мегузошт, ки ҳароина, ӯ аз фасодкорон буд.»

  Яъне ин амалкарди Фиръавн худбузургбинӣ ва  тафриқаандозӣ байни аҳолии Миср буда аст. 

وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ ۚ وَفِي ذَٰلِكُم بَلَاءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ

  «Ва неъматамонро ба ёд оред он гоҳ, ки шуморо аз зулми фиръавниён раҳонидем: шуморо шиканҷаҳои сахт мекарданд, писаронатонро мекуштанд ва занонатонро зинда мегузоштанд, то барои онҳо хизмат кунанд. Ва дар ин, озмоиши бузурге буд, аз сӯи Парвардигоратон. Мебоист, ки шумо дар ҳар асру замон, шукри Аллоҳро ба ҷо оваред!» (Сураи Бақара, ояти 49)

Хулосаи гап ин ки ҳар гоҳе дар кишваре Фиръавнмаобе, ки ба он миллат бегона буда бошаду бо роҳи кудато ва ё ҷангу хунрезӣ сари қудрат омада бошад, он миллатро то дами вопасин хоҳад кушт, асир кард, зиндонӣ кард, торонд ва он кишварро саранҷом ба фақру дудастагию мусибат гирфитор хоҳад кард. Ҳатто, мебинем, ки дигар Эмомфиръавни мо на ба пирамарди 85-сола, на ба зани ҳомила, на ба зани кӯдаки ширхорадор, на ба кӯдакони гаҳвора, на ба касе раҳму шафқат надорад. Ва умедвор ҳам набошед, ки мақомотиёни ин гуна режимҳо рӯзе бар ӯ юриш карда, ӯро нобуд хоҳанд кард. Ин фикри хом аст чун таърихи диктатураи миллатбадбин (диктатураҳо ҳар гуна мешаванд, ки бадтаринаш бар асоси табъизи нажодӣ бунёд ёфта бошанд) инро собит накарда, ки ҷуз як ду Гармоилу Армоил, касе дигар аз аскару хуношомҳои азпушти ин гуна омадаҳо, ӯро барандохта бошанд. Баръакс бо пуштибонӣ аз Заҳҳок барои худ зиндагии мураффаҳе созмон дода, чарида мегарданд.  Албатта то замоне… то он рӯзе, ки миллат бапо хезад!

Таърих исбот карда, ки Заҳҳоку лашкари тозияш ҳамеша бар эрониён, дастаҷамъона ситам мекардаанд!

Таърих собит сохта, ки Фиръавну пайравони ҳитттияш, ки «бо хун омада, ва саранҷом бо хун» — ба гуфти Раҳмонов-, рафтаанд, ҳеч гоҳ бо исроилиён, ки дар давоми садсолаҳо дигар шаҳрвандони комилҳуқуқи Мисри Бостон маҳсуб меёфтанд, сари дӯстию муомилаю созиш надоштанд. Ва чун Раҳмонову лашкариёни муғултабораш танҳо бо тоҷикон бо забони силоҳ, парондан, куштан, сӯзондану   таҷовуз кардан сухан мегуфтаанд! Бидуни ҳеч як сабаб, бо ҳар баҳонаи воҳию пӯч мекуштаанд!! Чун ба дигар нажодҳо нафрат доранд, чун дар вақташ, ба иқрори худи Раҳмонов, ки мегуфт: «Барои ин курсӣ шербачаҳои зиёде хун додаанд» ва ба курсии таги кунаш ишора мекард, хун барои курсии ман додаанд. Хун барои он ҳиттиёну кайфу сафои оилаи ман додаанд, то ман  сарвар шаваму сипас миллионер шаваму шаванду дигаронро таҷовуз карда гардем. Барои осоишу рафоҳу некрӯзи тоҷикон хун надодаанд! Барои сари кор овардани муғуле аз муғулҳои бадномашон ин ҳама «бо хун омадаву бо хун хоҳанд  рафт». Албатта, инҳо бо хубӣ ва дипломатия ҳам рафтани нестанд ва танҳо  бо ончи омадаанд бо он хоҳанд рафт! Дигар чӣ кунем, ки хуни палиди худро кобини озодии мо  кардаанд?!

Гарав гузошта, ки аз рӯи лошаи мо ба озодӣ даст хоҳед ёфт!

Мушкили Раҳмонов, ки ӯро ба соли 1992 Ислом Каримову  русҳо сари қудрат оварда будаанд, айнан ҳамон мушкили «ба ин миллат бегона буданашон» аст, ҳарчанде  Заҳҳок даъвои ориёӣ будан дошт, вале ба таъбири устод Турсунзода:

Гарчи дусад сол дар ин хона монд,

Боз дар ин хона ӯ бегона монд!

Оре, то рӯзе Мусо (а) ба ин масъалаи душмании Фиръавн бо қавмаш – Бани Исроил пай набурд, пайи мубориза нахест

Пай бурд, ки Фиръавн бо баҳонаҳои пӯч дорад як миллатро аз номи Ҳукумати Мисри Қибтӣ террор мекунад ! Дар ҳоле, ки қибтию иброниён бо ҳамдигар дар як кишвар зиста буданду Исроилиён ягон қибтиро накушта буданд. Ва ҳамин қулдурии як тан аз кормандони ҳиттии фиръавнӣ, ки худаш аслан аз «бодоварда»-ҳое чун ғосибони муғулҳои данғарӣ дар Миср маҳсуб меёфт, хуни Мусоро ба ҷӯш овард, ва Мусо (а) ҳам зада кушташ!

Мусо инҷо қибтиро на, балки як манғетии ғосиби ҳиттӣ (ва ё худ : ҳексусии осиёии ғосибро, ки вориди Миср аз роҳи хунрезӣ гашта буданду қибтиёнро бо иброниён умре тафриқаандозӣ карда, ҷанг андохта, пасон ҳарду ҷонибро баҳри бақои насли палиди худ, мекуштанд)-ро кушта буд!

Ҳатто, бо вуҷуди фарзандхонди Фиръавн буданаш, аз инки ҳиттиеро кушта буд, фиръавнпадари ҳексусаш супориш дод, ки немедленно ин яҳудиро кушанд!! Чунки фарзандхондии Фиръавн мар Мусоро танҳо ба хотири мардумфиребие чун мардумфиребии имрӯзаи Эмомалии нотоҷик аст, ки ҷое тоҷик мекушаду ҷое рафта, сари тифлонеро, ки падаронашонро кушта буд, силлӣ карда, барошон либосу палос тақдим мекунад!!

Чаро?

Чунки Фиръавн бояд бо фарзандхонд гирфитанӣ як яҳудӣ, ки медонад ӯ аз баҳр гирифта шуда ва яҳудӣ аст, ба миллати шарифи Миср нишон диҳад, ки Фиръавн натсист нест. Ӯ танҳо фарзандони хоинони миллатро супориши куштан дода!! На ҳама иброниёнро!

Ва ончи унвони мақолаи хеш гузоштаем: Фиръавн хоб дид, ин чунин нест, ки на дар Таврот, на дар Қурон наомада, ки Фиръавн хоби тифли инқилобгарро дида бошад! Балки баръакс тифлкушии Фиръавн реша дар ҷуҳудбадбинӣ ва қибтифиребие беш надошта, ки то ба мисриён, аҳолии асилу аксарият исбот кунад, ки ӯ ин безераргардониҳоро танҳо ба хотири амнияти Мисру мисриён мекунад, чуноне ки имрӯз Раҳмонов ҳама қатлу террору хунрезияшро ҷомаи беқасабе чун ҷомаи қундие, ки дар Сессияи 16-уми худ ба тани муғулияш карда буду он ҳам аз пияндараш – Шарипчақур ба мерос монда буд, пӯшонида, 33 сол аст, ки аз тифл то мусафеди ин миллатро чун Фиръавн аз дами теғи бедареғ мегузаронад.

Дар мавриди хоби Фиръавн Ибни Аббос аз Мурра ва аз Ибни Масъуд ривоят мекунад. Фиръавн хобе мебинад,ки оташе аз Байтулмуқаддас меояду ва атрофи Мисрро месӯзонад бо ҳама Ақбот вале бани Исроил аз он оташ осебе намебинанд. Фиръавн ҳама коҳинонро ҷамъ меоварад ва таъбирашро мепурсад. Коҳинон таъбири хобашро мегуянд,ки як тифле ба дунё меояд,ки аз Бани Исроил аст ва ҳалокати аҳли Миср аз дасти ӯст. Ба ин хотир амр ба куштани писарбачаҳои Бани Исроилро медиҳад ва духтаронашонро зинда мегузорад.

Инчунин боз омадааст,ки вақте диданд Бани Исроил наслаш ба нести расидаистодааст. Ба Фиръавн гуфтанд як сол писаронашонро бикуш ва як сол накуш. Соле Ҳорун бародари Мусо таваллуд шуд он соле буд кушта намешуданд. Аммо соле Мусо таваллуд шуд он соле буд кушта мешуданд. Манзур аз инки дар Қуръон ба сароҳат дар мавриди хоби кудаки инқилобгар омада бошад чунин наомадааст балке таъбири хоби Фиръавн,ки 400 сол ҳоким бар Миср буд аз тарафи коҳинон таъбир шуда буд. Аммо Фиръавн бани Исроилро қир кард.  

Имрӯз,  акнун чеҳраи касофаташ, дар ин ошӯби дурӯғини ахираш, ки идомаи ҳамон қатлиоммҳои маъмулии бардавомаш аст, ва инчунин зиндонисозии як зани бегуноҳ Рухшона Ҳакимова , ки идомаи ҳамон сиёсати фиръавниёни Миср аст, ки ба ҳеч зану марде раҳм намекардаанд, ошкори ошкор гашт!

Эмомалӣ, Заҳҳок, Фиръавн ва дигар бегонатаборони бо роҳи ҷангу хунрезӣ ба сари қудрати дигар миллатрасида, маҷбуранд барои идомаи вуҷуди палиди худ, умре бикушанду зиндонӣ кунанду тӯҳмат зананду оилаҳоро аз ҳам бипошанд!!

Ва ба миллат дурӯғ ҳам бигӯяд, ки ин корҳоро барои ояндаи миллати азизам кардаам! Оре, миллати азизашон ҳамон маҷмаъулқабоилеянд, ки ба нерӯву кумаки он аҷнабиён замоне сари қудрат оварда шудаанд!

Ана ин аст хоби ҳақиқие, ки Фиръавниён мебинанд!

Шояд, Фиръавн барои одамкушиҳояш фатво наёфта, чун қоидаи маъмули торих аз роҳи «хоби бардурӯғ» бофтанаш иҷозати қатлу террорро аз коҳинон ва омунпарастон, ки қишри қибтии муассири соҳибмулк буданд, гирифта буд. Ҳамон гуна ки Сисӣ низ фатвои қатли шаҳрвандонашро дарёфт карда, Башшор ҳам фатвои «бо бирмил» оташ задани шаҳру деҳотро гирифта буд, албатта Раҳмонов ҳам сар аз соли 1992 то имрӯз як навъ «муллоҳои дарборӣ»-ро ба ҳар чоплусияш моил месозад, то дар ҷомеаи мусулмоние чун Тоҷикистон кас напурсад, ки магар куштани як мусулмон, як тоҷик, як асир, як зиндонӣ, як бегуноҳ иҷозат аст?!

Бо тӯҳмату бӯҳтон зиндонӣ кардани як зан, як модар ба хотири «гуноҳи» писараш Шоҳида Маҳмадҷонова модари Абдурраҳмон оё иҷозат аст? Бурда оилавӣ истинтоқ кардани як оила иҷозат аст? Кадом дин, кадом қонун кадом виҷдони мусулмонию инсонии як инсон ба ин бераҳмию кофарӣ иҷозат метавонад диҳад?

Дар аҳди  Фиръавн ҳам чун имрӯзи мо Сарқонун буд, қонунҳои динӣ буд, виҷдони инсонӣ буд, вале Фиръавни лаъин ин ҳамаро зада буд; ҳам пушти по, ҳам дар мақъадаш!

Моддаи 16-уми Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба таври расмӣ чунин аст:

Моддаи 16.

 «Ҳеч касро наметавон барои гуноҳи дигар кас ҷавобгар карор дод. Ҳар як шахс танҳо барои гуноҳе, ки худ кардааст, ҷавобгар аст. 

 Ҳеч касро наметавон бе қарори суди қонунӣ ва бо риояи пурраи қонун ҷавобгар ҳисоб кард».

Ин модда таъкид мекунад, ки ҳар як шахс танҳо барои амалҳои худ ҷавобгар аст ва ҳеч касро наметавон барои амалҳои дигарон маҷбур кард ё ҷазо дод. Ин принсип яке аз асосҳои ҳуқуқи башар ва адолати ҷамъиятӣ дар Тоҷикистон метавонад бошад, агар диктатор дафъ шавад.

Вале диктаторон ҳар шаб хоб мебинанд, ки чун Абдураҳмони Дахили Уммавӣ ӯву хурмои арабияш дар хоки Андалус ҒАРИБУ БЕГОНАВУ «ДАХИЛ»-анд.

Оре, дахил вожаи арабисту маънояш «аз дигар ҷо омада», ва «бегона» аст! Ногуфта намонад,ки Абдурраҳмони Дахил ҳам 33 сол ҳоким буд 11 писар дошту 9 духтар. Дар 33 соли ҳокимияташ ҳеҷ вазире ҳам надошт танҳо мушовир дошт. Агарчи ӯ мусалмон ва фотеҳ буд хуб як шабоҳате бо инқилобҳое дар замонаш рух медод монандӣ дошт.  Худо кунад ин Дахили мо ҳам тезтар бисоташ барчида шавад…..

Ҳамон гуна, ки имрӯз муғултаборони хуталонӣ худро дар байни тоҷикон «бегона» медонанд, ва умрест, ки бо зарафшонию бадахшонию ғармию обигармию файзободию кӯлобиву хатлониҳои тоҷиктабор дар ҳолати омодабоши набард қарор доранд.  Ва худро як навъе инсонҳои фароқонуну фаробашару осмонӣ медонанд. Ва агар нафареро Раҳмонов хоҳад таҳқир кунад, мепурсад: гаҳвораат «мисли ман» аз осмон чакида аст? Ва ин нотоҷик як ҷумлаи тоҷикии солим сохтан наметавонад. О, паъат, гаҳвора магар оби борон аст, ки «мечакад»? Гаҳвораро «фурӯд омада»  аст гӯянд андар забони форсӣ! Эмомфиръвнда. Ба фикрам Маирам фуруд омадана чакидан, мисли қатраҳои борон мегуфтааст. Хуб дигар фикр мекардааст борон мечакад пас гаҳвораҳам мисли борон мечакад мепиндоштааст ва Эмомфиръавн ҳам аз модараш омӯхтааст.  

Як далел дорам: сар аз соли 1992 то соли 1999 ҳамеша дар Душанбе ва дигар манотиқ «қуюди шабгардӣ» барпо буд.  Ҳоло ҳам бо нерӯи додгоҳӣ тоҷикро зиндонӣ карда, нерӯи низомияшро дар ҳоли омодабош қарор медиҳад, то лаҳзае аз зиракии сиёсии бардавом тағофул накунад, то режимаш суқут кунад.

Во аҷабо, наход як Пешвои мардумӣ, як инсони худӣ, як тоҷики ориёии «тоза» ҳамеша дар байни ҳамтаборонаш «дар ҳолати зирракии сиёсӣ ва муроқабаву ҳазар» қарор дошта бошаду сари чанд моҳеву соле як шӯришу як юришу як кудатову як инқилобу як кушокушӣ, баҳри барандозии султаи «қонунияш» барпо гардад?!

Инҷост, ки бояд иддао кунем, ки Раҳмонов чун Абдураҳмони Дахил, ҳарчанде нерӯманду силаҳшӯру одамкуш аст, вале умре назди ҳамон ар -ари аз чӯли Олимтой овардаашу дар маркази Душанбешаҳр шинондааш, ва биноҳои қадимонасимо барои худу духтару писараш бо маблағи ин миллату бо қарз аз номи ин миллати гадогашта сохта аст, ғариб аст. Ғариб.

Зирккии сиёсиро набояд аз даст диҳӣ, ғариби хуношом! Вале дер намепоӣ, эй Дракулаи хунбор!!

Президенти қонунии «маҳбуб»-у пешвои мардумӣ чаро бояд, бо доштани «пойгоҳи мардумӣ» умре чун Фиръавн дар ҳолати «зиракии сиёсӣ» ва омодабош қарор дошта бошад?

Миллати  азизам, мо мухолифини ин режим ҳеч гоҳ аз шумо сари тарсе надорем, хоби баде дар бораи шумо надилаем, ва аз шумо диламон дур нарафта ва, аз дастатон озоре надидаем, нисбати шумо ҳеч «зирракиву шайтанату найранг»-е ба роҳ намондаем. Мо аз шумоему дар бари шумоем. Ва танҳо Раҳмонову пасвоҳояшанд, ки пайи озори пиру барнои шумоянд.

Пас, вақташ расида, ки ҳамдасти як шуда, ин Фиръавн,  Даркула, Вампир, Шулик ва ин қотили бераҳмро барандозем. Чун умри диктатура кӯтаҳ аст, вале то вақте ҳаст на худ ором менишинаду на моро ором мегузорад!

Сообщение Фиръавн боз хоб дида аст? появились сначала на ISLOH.net.

Фиръавниён алифбои суратии аҷибуғарибу розомезе доштанд.

Диктаторони кишварҳои Миёнрӯдон (Ироқу Ирони кунунӣ) аз замонҳои бас бостон хати мехии ҳайратоваре доштаанд.

Чиниҳо ҳам бо ин ҳама иероглифҳо (хати тасвирӣ)-яшон машҳури оламанд.

Хат ё дабира худ офаридаи мағзи мутафаккири инсонҳои боҳӯш буда, ки дарак аз рушду нумӯ ва фарқияти инсонҳо аз дигар намуди ҷонварҳо медода.

Вале асрҳои мадиде ин ҳама дабираву нигоштаву дарҷи афкор, мунҳасир ба афроде аз табақаҳои ашрофӣ, коҳинон, соҳирон, дабирон ва аҳли илму дарбор мебуда, то инки башарият;  баъд аз асри Ренессанси аврупоӣ «хатхон»-у босавод шуд.

Босаводӣ бошад, ҳоло дар Тоҷикистон ба маънои он аст, ки нафаре навишта ва хондан тавонад – чи он дурусту олимона бошад, чи каҷмакаҷу ҷоҳилонаву бесаводона – чун хатнигории пурғалати пешвову пасвоҳои дигари ин дудмони касиф.

Пас, ин асри илму технология низ тӯдаҳоро дар кишварҳои ақабмондае чун кишвари мо «босавод» накарда, балки ба гуфти донишманде: бесаводон дар ин аср кам нагаштаанд, балки онон «навиштан»-ро ёд гирифтаанд!

Ҳаминки ҷоҳиле бо даст ё бо клавиш ё бо равзанаи телефонҳои ҳӯшманд нигоштанро ёд гирифт, ин нишонаи он нест, ки ин «ҷоҳили хатомӯхта» босавод гашта бошад. Балки имконоти фаннию техникӣ нигоришро дастраси ҳамагон карда, чи ҷоҳилу чи олим.

Аз ҳамин рӯ буда, ки дар аҳди Шӯравӣ ҳар тоҷике, ки бо хати Акаи Кирилл каҷукилеб «Доҳии мо —  Ленин» нигоштанро ёд мегирифт, болшевикон ӯро райком намуда ба ӯ сертификати «шахси босавод», «зиёӣ», «одами асри нав», «аз оилаи деҳқон»  ва раҳида аз «ҷаҳолат» меномиданду ӯро «хатту саводаш баромад» гуфта, бологузар мекарданд.

Лоиқ мегуфт:

Оё чй шуд, ки аз ҳама олам ҷудо шудем?!

Шояд аз он, ки мункири зоти Худо шудем?!

«Боло» ҳар он чӣ гуфт, «бале» гуфта, оқибат

Дар кӯрзахми дарду бало мубтало шудем.

Аҳли китоб будаву восухта кутуб,

Бо чашми боз ҳамқадами кӯрҳо шудем.

Гаштем ҷумла «босавод» аз файзи инқилоб,

Лек аз саводи хештанҷӯйӣ саво шудем.

Будем муншии ҳама иншои рӯзгор,

Сар то ба пой маншаи чуну чаро шудем.

Сӯйи уфуқ давидаву сокин ба ҷойи хеш,

Бар хеш норасидаву аз худ ҷудо шудем.

Аз миллату зи уммати худ бехабар, вале

 Миллат насохта, хама миллатгаро шудем.

Аз бун шикаста маъбаду меодгоҳи хеш,

 Мӯҳоҷ бар кушоиши дасти дуъо шудем.

Ҳамин дарди бесаводони «райкому раиси колхози лениншуда»-и «аз оилаи нопадармаълуми хокпоши дузд» имрӯз ҳам идома дорад-рӯи ҳар куҳу гӯҳ пурғалат менигоранд: «Пешвои миллат – ифтихори мост!».

Ва ҳамин тире (-)-и зиёдатиро аз тирезаи модарғари Эмоми ҷоҳилон оварда як ҷумлаи соддаро пурғалат кардаанд.

Ононе, ки имрӯз ҳатто як ҷумлаи беғалат нигоштан натвонанд, чун моро пешвову раҳбар шудаанд?!

Барои шинохти бештари ин масъала бояд ба асари бас безаволи устод Баҳманёр «Сармаддеҳ», ё худ «Ҳикояҳо»-и ӯ, махсусан, ҳикояи «Муҷоҳид» руҷӯъ кунед, ки чӣ гуна як дузде бо номи Бофтакро «аз коҳу хок, дар як рӯз, кашида оварда, ҳоким таъйин мекунанду пасаш чӣ мешавадро худатон рафта, хонда фаҳмед…»

Ё асари пурмӯҳтавои устоди зиндонӣ, Қодири Рустам – «Пойҳо ва рӯйҳо»-ро мутолиа кунед, то бифаҳмед, ки ин «Бофтак» айнан ҳамон «Ангӯштак»-ест, ки Президенти мунтахаб – Раҳмон Набиевро бо чилбури хиштаки пияндараш ба дор мезанад!

«Бофтак»-и аҳди барқароршавии сохти Инқилоби Октябр ва «Ангуштак»-и замони «барқароркунии сохти конститутсионӣ» ҳамоно чеҳраи як шайтон аст: Эмомалии Раҳмон аст!!

Ҳамин  гуна буд кори тамоми ҳахомҳои Бани Исроил, муллоҳои дарбории тоҷик ва хатдонҳову «босаводон»-и шӯрапушти аҳди Шӯравӣ, ки боризтарини ин «ҷоҳилони босавод» Ҷугашвилии Гурҷии қотили миллионҳо инсон буда, ки чун «Бофтак-муҷоҳид»-и ҳикояи Баҳманёр аз шӯрапуштӣ ба шӯразори Шӯравӣ расиду шӯри инсониятро даровард!!

Прототипи «Ангӯштак» баротон маълум шуд, ки кудомин «ПТУ-шники двоишники алломагашта»-и ин аср аст?!

Шояд бипурсед, ки мо интизори шунидани сухан дар боби моддаи 307 будем?

Оре, вақташ фаро расида, ки оид ба қонуну рамзу рози он сухан бигӯем, чун қонун ҳам вобастаи ақлонияти ҳамин ҷаҳолату чалласаводии ҷоҳилҳокимон аст!

Гуфтем, ки диктаторону коҳинону шаману маҷус (меҷикҳо) дар тӯли торих ба рӯи рамзу розҳои динниву боварҳои пӯшидаи худ пардае аз ибҳом мекашидаанд, ки яке аз ин гуна хатҳои розомез худи хати ибрӣ мебуда.

Худи ҳамин рамзу розолуд будани ин хатҳоро дар «Ҳисоби абҷад» хоҳем дарёфт, ки ҳар як ҳарфе аз ҳуруфи ин алифбоҳо ба худ, дар баробари маъноеро додан, низ вазифаи рақамӣ – рамзиро ифода мекард.

أ – 1

ب – 2

ج – 3

 س – 60

ر – 200

ش – 300

Ва агар хоҳем рақами 307 – ро рамзгушоӣ кунем, мешавад : Шин – 300 + Зайн – 7 = 307  شز

Ва ин ҳисоби ададиро  حساب الجُمَل   низ меноманд, ки аз ихтироъоти яҳудон аст.

Агар ба маънои вожаи «шазза» руҷӯъ кунем, онро ба ду маънои асосӣ хоҳем дарёфт:

1. Хӯшкӣ, қаҳтӣ
2. Хушкидани андом (паралич)

Агар Қуронро кушода ба сафҳаи 307 нигарем, дар он Пораи 16, Сураи Тоҳо ояҳои 66 то 76 дарҷ гаштаанд.

Мӯҳтавои ин ояҳо 3 падида аст:

1. Оғози муборизаи Мусо (а) бар алайҳи натанҳо Фиръавну дарбориёнаш, ки ӯро «Худо» мехонанд, балки муборизаи оштинопазири байни ҳақу ботил, дар сурати ҷанги «тилисму сеҳр» бар зидди асои Мусо (а) , ё ҳақиқати овардаи ӯ аз ҷониби парвардгораш аст;
2. Шикасти ҷодугарон дар баробари Мусо (а) ва баргашташон аз роҳи найрангу шӯъбадабозию мардумфиребист, ки бо маслиҳати пешакӣ бо Фиръавн, барои каллаи хар кардани мисриён, пинҳонӣ, ройзанӣ карда буданду кунун, дар малаи омм ин қишри заранги ҷомеаи онвақта, натанҳо сирру пиёзи Фиръавнро бароварда, шармсораш карданд, балки ба гуфти муфассире: саҳаргоҳон соҳир буданду дар фарҷоми он рӯз солеҳ шуданд!
3. Фиръавн ҳам чун Раҳмонови миллаттилисмгари имрӯз, «зирракии сиёсӣ»-ро аз даст надода, тамоми ҷодугаронеро, ки ваъдаи вазифаву мол дода буд, ба ҳамкорӣ ба Мусо муттаҳам карду ононро аз зиндону моддаи 307-у «ҳамкори бо террорист – Мусо» барҳазар дошт, то инки бар зиддаш нашӯранд, вале ҳайҳоту вовайло! – Фиръавну соҳиронаш дар баробари ҳақиқати Мусо саршикаста гашта буданду миллати Миср ҳақиқатро акнун дарёфта буданд.

Фиръавн тамоми соҳиронро дасту по буриду дар нахлистонҳо чормех карда буд – барои тарсонидани шаҳрвандони ғофилаш, ки солҳои мадид буд ӯро шикастнопазиру «худо»- ву ҳамадону алломаву роҳнамову ҳидоятгар мепиндоштанд!  

Ман имрӯз ба Фиръавн-чақуру соҳиронаш, ки бо моддаи сеҳрноки «307» -и рамзолудашон миллатеро тилисм кардаанд,  ба ниёбат аз номи ин миллату мардумам мегӯям: дигар боке на аз зиндонат дорему на аз сипоҳу силоҳату на аз «ҷоҳу ҷалол»-ату на аз ҳазорон соҳирони шӯъбадабозат, ки ин тилисматонро дар мағзу вуҷуду рӯҳу равонамон кайҳост шикаст додааму хоҳем дод!

قَالُوا لَن نُّؤْثِرَكَ عَلَىٰ مَا جَاءَنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالَّذِي فَطَرَنَا ۖ فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ ۖ إِنَّمَا تَقْضِي هَـٰذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

«Ҷодугарон ба Фиръавн гуфтанд: «Савганд ба он Зоте, ки моро офаридааст, ки туро бар он нишонаҳои равшан, ки дидаем, беҳтар намешуморем, ба ҳар чи хоҳӣ, ҳукм кун, ки ривоҷи ҳукми ту дар зиндагии ин ҷаҳон аст ва ба наздикӣ он зуд аз байн меравад».

Сураи Тоҳо, Ояти 72

Агар каме дар маънои ин моддаи Кодекси Ҷиноятии Ҷумҳурии Тоҷикистон тааммул кунем, дар он чунин омада аст:

ФАСЛИ XIII. ҶИНОЯТҲО БА МУҚОБИЛИ ҲОКИМИЯТИ ДАВЛАТӢ

БОБИ 29. ҶИНОЯТҲО БА МУҚОБИЛИ АСОСҲОИ СОХТИ КОНСТИТУТСИОНӢ

ВА АМНИЯТИ ДАВЛАТ

Моддаи 307. Даъвати оммавӣ барои бо роҳи зўроварӣ тағйир додани сохти конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон

1) Даъватҳои оммавӣ ҷиҳати бо роҳи зўроварӣ ғасб кардани ҳокимияти давлатӣ ё бо зўроварӣ нигоҳ доштани он ё бо роҳи зўроварӣ тағйир додани сохти конститутсионӣ ё бо роҳи зўроварӣ вайрон кардани тамомияти арзии Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин мусоидат кардан ба содиркунии чунин кирдорҳо (ҚҶТ аз 14.11.2016 № 1359),

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз се то ҳашт сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 18.06.2008 № 386, аз 13.06.2013 № 966).

2) Ҳамин кирдор, агар:

а) такроран;

б) аз ҷониби гурўҳи муташаккил;

в) бо истифодаи мақоми хизматӣ;

г) бо истифодаи воситаҳои ахбори омма ё шабакаи интернет (ҚҶТ аз 30.07.2007 № 301);

д) дар ҳолати ретсидиви махсусан хавфнок содир шуда бошад,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз ҳашт то понздаҳ сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати то панҷ сол ё бидуни он ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 2.12.2002 № 89).

3) Кирдорҳои пешбининамудаи қисмҳои якум ё дуюми ҳамин модда, агар мутобиқи супориши ташкилотҳои нияти душманона дошта ё намояндагони давлатҳои хориҷӣ содир шуда бошад,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз понздаҳ то бист сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати аз се то панҷ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 2.12.2002 № 89, аз 18.06.2008 № 386, аз 13.06.2013 № 966).

Моддаи 307(1). Даъвати оммавӣ барои амалӣ намудани фаъолияти экстремистӣ (ифротгароӣ) ва сафедкунии оммавии экстремизм

(ҚҶТ аз 14.11.2016 № 1359)

1) Даъвати оммавӣ барои амалӣ намудани фаъолияти экстремистӣ (ифротгароӣ) ва (ё) сафедкунии оммавии экстремизм,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз се то панҷ сол ҷазо дода мешавад.

2) Ҳамин кирдор, агар бо истифода аз воситаҳои ахбори омма ё шабакаи интернет содир шуда бошад,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз панҷ то даҳ сол ҷазо дода мешавад.

3) Кирдорҳои пешбининамудаи қисмҳои 1 ва 2 ҳамин модда, агар;

а) такроран;

б) дар ҳолати ретсидиви хавфнок ва ё махсусан хавфнок содир шуда бошад,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз ҳашт то дувоздаҳ сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайяи ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мўҳлати то панҷ сол ҷазо дода мешавад.

Эзоҳ: Зери мафҳуми сафедкунии оммавии экстремизм тарғибу ташвиқи оммавӣ дар бораи эътироф намудани дурустии мафкура ва таҷрибаи экстремизм, таклифи тақлид ва дастгирии он фаҳмида мешавад (ҚҶТ аз 14.11.2016 № 1359).

Моддаи 307(2). Ташкили иттиҳоди экстремистӣ (ифротгароӣ)

(ҚҶТ аз 17.05.2004 № 35)

1) Ташкили иттиҳоди экстремистӣ, яъне гурўҳи муташаккили шахсон барои тайёр ё содир намудани ҷиноятҳои дар моддаҳои 157, 158, 160, 185, 188, 189, 237, 237(1), 242, 243 (ҷиноятҳои хусусияти экстремистӣ дошта) пешбининамудаи ҳамин Кодекс аз нигоҳи бадбинӣ ё кинаю адовати идеологӣ, сиёсӣ, нажодӣ, миллӣ, маҳалгароӣ, ё динӣ, ҳамчунин аз нигоҳи бадбинӣ ё кинаю адоват нисбати кадом як гурўҳи иҷтимоӣ, инчунин роҳбарӣ ба чунин иттиҳоди экстремистӣ, ба ҷузъ ё томҳои ба чунин иттиҳод дохилшаванда, ҳамчунин ташкили иттиҳоди ташкилкунандагон, роҳбарон ё дигар намояндагони ҷузъ ё томҳои чунин иттиҳод бо мақсади таҳияи нақшаҳо ва (ё) шароит барои содир намудани ҷиноятҳои хусусияти экстремистӣ дошта (ҚҶТ аз 18.06.2008 № 386),

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз ҳашт то дувоздаҳ сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати аз ду то панҷ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 25.12.2015 № 1261).

2) Иштирок дар иттиҳоди экстремистӣ,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз чор то ҳафт сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мўҳлати то се сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 6.10.2008 № 422, аз 25.12.2015 № 1261).

3) Кирдорҳои дар қисмҳои якум ё дуюми ҳамин модда пешбинишуда, ки такроран ё бо истифодаи мақоми хизматӣ содир шуда бошад,

бо маҳрум сохтан аз озоди ба мўҳлати аз дувоздаҳ то понздаҳ сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати аз се то панҷ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 25.12.2015 № 1261).

Эзоҳ: Шахсе, ки ихтиёран аз иштирок дар иттиҳоди экстремистӣ даст мекашад, аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда мешавад, агар дар кирдори ў таркиби ҷинояти дигар мавҷуд набошад (ҚҶТ аз 17.05.2004 № 35).

Моддаи 307(3). Ташкили фаъолияти ташкилоти экстремистӣ (ифротгароӣ)

(ҚҶТ аз 17.05.2004 № 35)

1) Ташкили фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ ё динӣ ё дигар ташкилоте, ки нисбати он аз ҷониби суд қарори эътибори қонунӣ пайдо карда дар бораи барҳам додан ё манъи фаъолияташ бо сабаби ба амал баровардани фаъолияти экстремистӣ қабул шудааст,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз ҳафт то даҳ сол  бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати аз ду то панҷ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 25.12.2015 № 1261).

2) Иштирок дар фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ, дини ё дигар ташкилоте, ки нисбати он аз ҷониби суд қарори эътибори қонуни пайдокарда дар бораи барҳам додан ё манъи фаъолияташ бинобар сабаби ба амал баровардани фаъолияти экстремистӣ қабул шудааст, инчунин мусоидат кардан ба фаъолияти онҳо бо истифода аз воситаҳои ахбори омма, шабакаи интернет ва ё ба тарзи дигар, (ҚҶТ аз 14.11.2016 № 1359),

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз панҷ то ҳашт сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 25.12.2015 № 1261). 

Эзоҳ: Шахсе, ки ихтиёран аз иштирок дар фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ ё динӣ ва ё дигар ташкилоте, ки нисбати он аз ҷониби суд қарори эътибори қонуни пайдо карда дар бораи барҳам додан ё манъи фаъолияташ бинобар сабаби ба амал баровардани фаъолияти экстремистӣ қабул шудааст, даст мекашад, аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда мешавад, агар дар кирдори ў таркиби ҷинояти дигар мавҷуд набошад (ҚҶТ аз 17.05.2004 № 35).

Моддаи 307(4). Ташкили таълим ё гурўҳи таълимии хусусияти динии экстремистидошта

(ҚҶТ аз 2.08.2011 № 750)

1. Ташкили таълим ё гурўҳи таълимии хусусияти динии экстремистидошта, инчунин роҳбарӣ ё иштирок дар чунин таълим новобаста аз ҷойи таълим,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз ҳашт то дувоздаҳ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 13.06.2013 № 966, аз 25.12.2015 № 1261).

1. Ҳамин кирдор, агар:

— бо истифода аз мақоми хизматӣ содир шуда бошад;

— бо маблағгузорӣ намудани чунин гурўҳҳо алоқаманд бошад,

бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мўҳлати аз дувоздаҳ то понздаҳ сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан бо фаъолияти муайян ба мўҳлати панҷ сол ҷазо дода мешавад (ҚҶТ аз 2.08.2011 № 750, аз 13.06.2013 № 966, аз 25.12.2015 № 1261).

Таваҷҷӯҳ: инҳо ин ҳама моддаву зермоддаҳои дурударозро баҳри он набаровардаанд, ки пеши роҳи эктремизми воқеӣ ва терроризми ҳақиқиро бигиранд, балки ин ҳамаро барои он баровардаанд, ки миллат ба ҳам наояду ин террористону эктремистону ҳаннотону қотилону ҷинояткорону пулшӯёну мардумтаҷовузгарони ҳукуматии пагондору рутбадоро сарнагун насозанд. Тибқи ҳамин Модда худи Раҳмонов ва «кадрҳо»-и подабонаш, солҳост, ки бо поймолу таҷовузи ошкорои  Сарқонун ҳукуматро «ғасб» кардаанд. Воқеан, ғосибони «қонунӣ»-янд!

Барои он ин қонунро набаровардаанд, ки ҷомеаи тоҷикро дини суннатияш – ислом «таҳдид» мекарда бошад, балки барои он ин ҳама қонунҳоро сохтаву бофтаанд, ки мардум ҳаққи озодии диннӣ, миллӣ, фарҳангӣ ва демократияшро талаб накунад.

Дар ҳоле ки тибқи меъёрҳои конвенсияҳои умумиҷаҳонии пазируфташуда ва тибқи моддаи 8 ва 10-и Сарқонуни асосӣ ҳар шаҳрванди ин кишвар ҳақ дорад ҳар мафкураеро бипазирад ва пайравӣ кунаду на давлат ба эътиқоди миллат ҳақи дахолат ва на эътиқоди касе, чи динӣ ва чи дунявӣ, ҳаққи дахолат дар корҳои кишвардориро дорад!

Моддаи 8: Дар Тоҷикистон ҳаёти ҷамъиятӣ дар асоси равияҳои гуногуни сиёсӣ ва мафкуравӣ инкишоф меёбад.

Ин моддаи Майрами гурсухтаро барои он бар ҷавонон барчасп  мезананд, чун дигар ҷинояти амалӣ ва ҷурми қонуние, ки муҷиби зиндонравияшон бошад, надоранд. Надоранд. —  Далел надоранд!

Вале аз онҷо ки худро «светский» ё илмонӣ ё «демократҳои динбадбин» метарошанд, бо ин моддаи рангубӯи диннидошта, танҳо метавонанд мусуслмонкешони ин кишварро равонаи зиндон созанд!

Вагарна, агар мо тарсо ё зардуштӣ будем, ё яҳуд инҳо бо ин модда моро наметавонистанд зиндон баранд. Ҳамон гуна ки мардуми сарбаланди исмоиликеши Бадахшонро бо ин модда  наметавонанд зиндонӣ кунанд, дигар ҷурм – ҷурми тафриқаи нажодӣ ва ҷудоиталабию  бандитизмро барчаспашон мезананд. Худи Чақур Фаръавн рӯи минбар баромада, ба бастагони кушташудагонашон бардурӯғ пӯписа мекунад: «Хай, дигар ҷои «вай» набуд… ман супориш додам, то ҳадди имкон силоҳбадастону «гурӯҳҳои муташаккили ҷиноӣ»-ро «вай» кунанд: қатл – безарар!

Ин Фиръавнмаоб ҳамон Фиръавни аҳди Мусост, ки супориш дод, то Соҳирони бегуноҳро тӯҳмат ба «гурӯҳҳои муташаккили ҷиноие, ки бо Мусо(а), дар хилват забон як карда, мақсади барандохтани сохти «конститутсионӣ»-и ӯро доштанд, кушанд. Ва куштанд. Бераҳмона куштанд. Даступоҳошонро бурида, аз осмон бо пулемёт ба рагбор гирифта, мурдаҳошонро дар дарахтҳо овехтанд!! Ба дарёҳо парт карданд!!

Инҳо ҳеч гуноҳе ҷуз гуфтани сухани ҳаққ дар баробари ботили Эмом-шайтон-Чақур надоштанд!

Ба тӯҳмати маҳалгароӣ муттаҳамшон карданд, дар ҳоле ки аз ин маҳлагароҳои минтақаи муайян касе дар ин маҳдуда  маҳалгаротару нажодбадбинтар нест!

Ҷуз нажоди палиди Шарипчақур дар ин кишвар нажоде қадру манзалат надорад!!

Бар замми ин,  ҷавононро аз он боз медоранд, ки бо мухолифин  — «ҳамкорӣ» бо «террористон» накунанд, ки ба гуфти Чақур: ба сиёсат даст задед, ҷавоб медиҳед.

Сиёсат дар нигоҳи танги чингизии Раҳмонов ҳамон «сеҳри сиёҳ»-ест, ки бояд дар хидмати ӯ бошад, ва чун мисли сеҳри соҳирони аҳди Фиръавн аз сайтарааш бадар рафт, ё бар зидаш истифода шуд, бояд «назди қонун ҷавоб» диҳанд!!

Ба «сиёсат даст задан»-ро Моддаи 27-и Сарқонун ба ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон иҷозат дода аст!!

Моддаи 27: Шаҳрванд ҳуқуқ дорад дар ҳаёти сиёсӣ ва идораи давлатӣ бевосита ва ё ба воситаи вакилонаш иштирок намояд.

Эмом-Фиръавн, ки дониши ҳуқуқӣ надорад, ҳамеша, дар ҳар як баромади барзаговонааш, моддаҳои Сарқонунро поймол ва ҳуқуқи моро бесаводона маҳдуд мекунад!

Дар ҳоле ки ин миллати тоҷики мусулмон қабл аз пияндарчақури Эмомалӣ ва модарғари фоҳишаи назди дурбини камера «алифбои арабихонак»-аш чун зани чалласаводмусулмони «газетахонак»-аш ба ҳазору 1400 сол қабл, аҳли қибла буду аҳли намозу аҳли рӯзаву аҳли ришу аҳли либоси пӯшидаи миллию  инсонии қабл аз исломӣ ; чи қабл аз ислому чи баъд аз он. Ончи мо Тоҷикон доштем ҳеҷ тазоде бо фарҳангу шаръи исломӣ надошт. Манзур сару либос ва ришу ҷомаву дастор. Чаро мехоҳед аз ин миллат Иван ё Матвей тарошед?

Ин миллат диндорияш ба аъмоқҳои торихи инсонӣ рафта мерасад, ки қабл аз ҳафтсад пушти Раҳмончпқури нимакоммунисту ниммаҳоҷию нимчазартуштӣ, Худову паёмбару китобу шариат дошту ҳама шоҳаншоҳону империяҳояш дар асоси дине бунёдгузорӣ шуда буду ба дигарон : ба ваҳшисифатони чингизиву қарахитоиҳои  ҳоқонӣ дарси инсонияту дину одамият меомӯхту асло «экстремисту террорист» касе моро наномида буд, то инки як муҷриме аз табори   Чингизу Файзаку Сангаки ҷинояткор, аз модари ғару домантаре зода шуду моро чунин унвон доду моро бад диду бад диданду қасд гирифту чап гирифту хаф гирифту кушту кунун, ки дигар,  аланан, баҳонаи қатлу кушторамонро надорад, ё тарсе доранд аз даст задан ба ин ҷурму ҷиноёт, тоҷиконеро, ки ба 70 пушташон дину эмондорию росткорию ҳалолхорию мардумнаозориро пеша доштанду дар инсонсозии ин нимаваҳшиҳои биёбонгард, чи хуниҷигарҳое хурда буданд, барои ин ваҳшисифатон «экстремист»- у  «террорист» номид! Ва дигар миллатҳо номиданд!!

Бас аст. Эй мардум, бас гӯед ба ин сагҳои одамхори бадтарбияи аз кӯчаи дину эмону одамият умре нагузашта!!

Асли матлаб

Оғози ҳамин модда дар Боби 29 омада аст. Меравем ба суроғи рамзгушоии ин рақам:

20 —  ك

9 – ط

 Мешавад: кат  كط  ин вожа дар забони арабӣ нест, балки дар забони ибрӣ, дар шакли כייט  каййит ё кайлит, ҳамчун ихтисора (акроним), ё худ «аббревиатура», дар Сифри Офариниш, дар боби 29 (!) дарҷ гардида аст.

Аббревиатура дар тарҷумаи лӯғати русӣ ба тоҷикӣ сунин омада аст:

1. калимаи мураккаби мухтасаршуда, мас: «комиҷроия», «колхоз»

  2. ихтисори шартии маъмули калимаҳо, мас: «ниг.» ба ҷои «нигар», «ва ғ.» ба ҷои «ва ғайра»)

Дар ин боби 29 чӣ омада аст дар Таврот?!

Ин боби (пораи) 29 худ аз 35 оя иборат аст, ки оид ба  қиссаи «Яъқуб» ва 14 сол кори ройгон  бар ивази ду духтари «Лобон», ки бо номҳои Лиё ва Роҳил зикр шудаанд, мебошад. Дар ҳоле ки ин қисса дар Қуръон, тамоман ба номи дигар шахс, яъне Мусои (а) ва Шуъайби мадоинӣ зикр мешавад.

Аҷоиботаш дар он аст, ки ин қисса дар сураи 1 рақам кам: 28, яъне Қасас, дар сафҳаи  389, аз ояи 21 то 28 (!), ҷузъи 20-ум бозгӯӣ шуда аст.

Дар таврот «Яъқуб» 7+7=14 сол барои ду духтари Лобон ё «Лаван» кор мекунад, аммо дар Қуръон ин шартномаи маҳр аз 8 то 10 сол зикр шуда асту дар он Шуъайб мегӯяд:

قَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ عَلَىٰ أَن تَأْجُرَنِي ثَمَانِيَ حِجَجٍ ۖ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِندِكَ ۖ وَمَا أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ ۚ سَتَجِدُنِي إِن شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ

   (Падари духтар Шуьайб ном дошт,) гуфт: «Ҳароина, мехоҳам яке аз ин ду духтарамро зани ту кунам, ба шарти он, ки ҳашт сол мардикори ман бошӣ. Ва агар онро то даҳ сол тамом кунӣ, пас лутфу муҳаббате аз сӯи туст ва ман намехоҳам бар ту сахтгирӣ кунам. Ин шо Аллоҳ, маро аз солеҳон хоҳӣ ёфт». Сураи Қасас , ояти 27

Шуъайб (а) гуфт: мехоҳам яке аз ин духтаронамро ба ақди никоҳат дароварам ? яъне ончи дар Қуръон омада ин аст. Оид ба «ишқи Мусову духтари хурдияш – Роҳил» сухане наомада!

Ба ҳар ҳол чи боби 29-и Таврот ва чи сураи 28-и боби 20 и Қуръон ҳамагӣ як чизро мефаҳмонад: ҷавоне аз кишвараш ё гурехта ба дигар диёр паноҳ бурда, машаққати гуруснагиву бекорию оворагию сарсониву муздурию безанию беватаниро мекашад, ё дар кишвараш истода, зиндонӣ ё қатл ё таъзиб мешавад.

Ин ояҳо ба он далолат мекунанд, ки  БОБИ 29. ҶИНОЯТҲО БА МУҚОБИЛИ АСОСҲОИ СОХТИ КОНСТИТУТСИОНӢ

ВА АМНИЯТИ ДАВЛАТ, баргирифта аз ҳамон сарсонии Мусои ҷавон аст, ки дар ватанаш бо ду қотили ҳукуматӣ дастбагиребон  шудаву як танро кушта, дудигарро маҷрӯҳ кардаву зери шароити таъқибу пайгард, осемасар кишварро тарк намуда аст.

Ин  ҷавон «ҷиноятҳо ба муқобили асосҳои сохти конститутсионӣ ва амнияти давлат»-и Фиръавни аҳди хеш анҷом дода аст!

Ва ин ҷавононе, ки имрӯз дар хориҷу дохили кишвар ҳамчун «ҷинояткор», «мухолифи сохти конститутсионӣ», «барандозандагони амнияти давлату душмани давлату хоинони давлат» муаррифӣ шуда, тибқи боби 29-и Кодекси Ҷиноятии кишвар, зери пайгарду таъқибу дар дохили зиндонҳоянд, ҳамон роҳеро мепаймоянд, ки Худованд дар ду китобаш оид ба онон дар сирати паёмбари улулазмаш Мусои Калим қисса карда асту дар Қурон онро бо сароҳат сураи «Қасас» — саргузашти ҷавонони ҷонбаркаф номида аст.

Барои он ин Сураро Қасас – қиссаҳо номида, ки то дунё боқисту то диктаторону фиръавнмаобон сари қудрат меоянд, қиссаҳои шунидание аз ин мусосифатони Фиръавнкуш хоҳед шунид!

Чи қиссаҳои дилангезе, ки ҷавонони гурезпое саранҷом Эмом-фиръавнро хоҳанд барандохт!

Дар пораи 13, сураи Юсуф, ояи 111 мефармояд:

لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّأُولِي الْأَلْبَابِ ۗ مَا كَانَ حَدِيثًا يُفْتَرَىٰ وَلَـٰكِن تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ

«Ҳамоно хирадмандонро дар қиссаҳои паёмбарон панду ибратест. Ин Қуръон сухани сохта нест, балки тасдиқи сухани китобҳои пешиниён ва баёнкунандаи ҳар чизест ва барои онҳо, ки имон овардаанд, раҳнамо ва раҳмат аст». Сураи Юсуф, ояти 111

Дар саргузаштҳои гузаштагону имрӯзиёни муборизини роҳи ислоҳоту ҳақиқату адолат ибратест барои соҳибхирадон. Ин ягон сухани бардурӯғи бофтае нест, балки ин қиссаҳои ҷавонони тоҷик идомаи ҳамон саргузаштҳоест, ки назди Парвардгор ба некномӣ дарҷ гаштаанд. Дар ин саргузаштҳо шарҳу басте аз рӯзгорони ҳарякеашон дарҷ гашта асту роҳнамоию раҳматест барои мардумоне, ки ба Худову озодию ҳақталабӣ эмону бовар доранд.

Диққат: дар тамоми ин Боб, ки тӯлонитарин боби Кодекси Ҷиноӣ шояд бошад, аз моддаи 307 то 307/4 ҳамаи ҷавобгарӣ ба муддати на бештар аз 14-15 сол пешбинӣ шуда аст, ки дар Таврот ин муҳлати кироякории Яъқуб (а) барои кобини ду духтари Лобон асту дар Қурон ин муддат аз 8 то 10 сол барои ба никоҳи худ даровардани яке аз ду духтари Шуъайб (а) муқаррар шуда аст.

Бале, агар Мусо аз Миср фавран фирор намекард, шояд аз 10 то 15 сол барои қатли «фиръавнӣ»-е мегирифту бар моддаи 307-аш боз дигар моддаҳои «барандохтани сохти конститусионии Фиръавни ҳексусӣ»-и ғосиби арши фиръавниҳоро замм мекарданд, ки умрбод зиндонӣ ё ҳукми қатл мегирифт. Чуноне ки Юсуфи бегуноҳеро бурда, ба муддати 9 сол, бо тӯҳмате чун тӯҳматҳои фоҳишаҳои амниятии имрӯзи Тоҷикистон, зиндон карда буданд!

Ва ҳам вақте фирор кард, аз 10 то 14 сол дарди беватанию дурӣ аз бастагону кори шубонии тоқатфарсоро таҳаммул кард, то инки тавони барандохтан ва иродаи «сарнагун кардани сохти ғайриконститутсионӣ»-и Фиръавнро дар худ ёфту ба ватан баргашт.

Ҳоло, солҳост, ки Раҳмонов бо тӯҳмату дурӯғи «барандохтани сохти конститутсионӣ» ҷавононро зиндонӣ мекунаду мепаронаду меторонад, вале мерасад рӯзе, ки ин сели фирориёни «сохтиконститутсионибарандоз», чун Мусо баргашта, режими хуношоми «ғайриконститутсионӣ»-яшро воқеан сарнагун карда, сохти аслии конститутсиониву Конститутсияи таҷовузкардашро, ба ҳолати аввалааш бар хоҳанд гардонид!

Мулоҳиза: байни муаррихини Мисри Бостон ин додаҳо маҳшур аст, ки замони дарозе Миср зери ҳукми Ҳексусҳои ваҳшии Осиёии худамон идора ва ҳукми истибдодияшон роиҷ буд, ки Мусо яке аз ин Фиръавнҳои (на қибтӣ) балки ғосиби ҳексусиро барандохта буд.

Ҳексусҳо тақрибан соли 1650 қ.а.м бар Миср даст ёфта ба муддати расо 100 сол, то соли 1550 қ.а.м ҳукуматравоии золимонае доштаанд, ки ҳамин аробаҳои ҷангии Фиръавнӣ, ки лашкариёнаш ҳамроҳи ӯ савор шуда, Мусову пайравонашро таъқиби сареъ карда буданд, яке аз ихтироъоти Ҳексусҳо буда аст.

Инчунин, ҷанг, хашм, интиқом, саркӯб, торондан, тақсими ҷомеаи Миср ба дудастагӣ – бачаҳои худию бегона,  ваҳшоният, барбарият ва ғ, аз хислатҳои бади Ҳексус-Фиръавниён буда, ки 100 сол ҳам яҳудону ҳам мисриёнро ба ҳам, чун сиёсати тафриқаандозӣ, бамаҳалҷудокунӣ, торондану душмантарошию хоинимиллатномии Раҳмон-Ҳексус- Фиръавни асри 21, душман кардаву ҷомеаро ба фақру куштору зиндонисозӣ таҳдид намуда, саранҷом ҳам сари худу ҳам кишвари замоне ободашонро хӯрду ба дарак рафт. Ин Фиръавн ҳам сарнавишти он Фиръавнро, ҳатман, бо ду чашми бадмураш хоҳад дид.

Ин Эмом Ҳексус ҳам аз ҳамон сулолаи бегонаи ваҳшию барбарию хунхоронест, ки аз роҳи зӯр чун фиръавнҳои ҳексусӣ, ба соли 1992 Тоҷикистонро ғасб ва миллати тоҷикро саркӯбу қатлу бечора кард.

Хонадони Ҳексусфиръавнҳоро, ки хонадони 15-уми Фароъинаи Мисри Бостонро поягузорӣ карда буданд, сароғоз бо ҷангҳои озодихоҳонаи хеш Сақнаъ Раъ-тов ва Ковус тазъиф карда, ниҳоятан зери зарбаҳои паёпайи Аҳмаси якум, барандохта ва қалъу қамъ шуд.

Ҳамин аст ибрат аз ончи ки то инҷо гуфтем: на Боби 29-у на моддаи 307-е наметавонад умри золими бегонатобору ваҳшисифату миллатбадбини қотили бераҳмеро дароз намояд, балки ҳамин сахтгирӣ, ҳамин ситеза, ҳамин зулму арбада, ҳамин дар ҷони миллате задан, ҳамин ғорату тороҷу бо берӯӣ ҳаққи миллатеро аз ғаллаву дороиҳову сарватҳои табиию барқу гармию нуру рӯшноӣ гирифта, ба бастагони ҳексусхисоли нодидаи падарлаънати ҳаромии худ «Ҳотамона бахшидан»-у ба хориҷиён фурӯхта дар хазонаи хеш анбоштан, оқибат сари ин хонадони наҳси палиди модарғари даюсӣ падарбезори маҷҳулуннасаберо, ки имрӯз аз худ чун Фиръавн алқобу унвонҳо тарошида, ба худу домоду духтару писару модарғараш часпонда астро, хоҳад хӯрд!

Ин хонадони наҳс, ин зуррияи палид, ин ҳексусҳои аз дашту ҷангалу хокрӯбаҳои Олимтою Данғараву атрофаш ба ободиҳо сарозергашта, аз оғоз ба фарҳангу минталитету бовармандиву қонуну ҳуқуқмандиву озодманишию инсонгарии мо – тоҷикон бегона буданду бегонамандона хоҳанд дафъ карда шуд!

Дузд, террорист, экстремист, ғосиби ҳокимият, барандозандагони сохти конститутсионии Ҳукумати Муросои Миллии қонунӣ, қотилон, ваҳшиён, гургу кафторҳои ҷоҳили бадтарбияву тарбияи инсонинадидагон, душманони озодӣ, ҳуқуқу инсоният, говбонҳои даст басилоҳрасида, навдавлатони нодида ва ҳазору як наҳсиҳо ҳаминҳяонд, ки якеаш худро Пешвову дудигар худро ҳомии дину седигар худро ҳомии сарқонуну чордигар худро вазири мудофеаву панҷдигар худро аллломаву академик, шашдигар худро ҷонишини ин Фиръавну ҳафтдигар худро раисаи дастгоҳи фиръавнпадару ҳаштдигар худро вазири алоқаву нуҳдигар худро прокурору даҳдигар худро вазири шаҳрбонию ёздаҳдигар худро қиддиса хондаву чун фиръавнҳои ҳексусӣ, барои худу модарони ғару падарони нархару авлоди дузди барашон ҳайкалҳо тарошида насб кардаву миллатро наздашон ба «шукронаю лоббаву аккосиву ҷашнгирию баъзан ниматаъзим карданҳо» вомедоранд!

Инҳоро аз ин рӯзашон ба пас набояд наздашон таъзиму курниш кард, балки чун Мусои калим ҳамагиро, аз сипоҳии дузд то пешвои дуздон, аз муллои дарборӣ то раисони маҳаллаи сарборӣ, соҳирони дарборӣ, дунгу чнгрк гузошта, ҳайкали модарғаронашонро ба металалом супорида, ба дасташон ҳамон асову говронаи «ҳексус-говбонӣ»-яшонро дода, як шатаи милли дари кунашон зада, ба даҳмардагӣ – касби азалии бобогияшон равон кард!

Худ иқрор аст, ки говбоне беш набуд: «Курта надоштм, кастум надоштм, туфлӣ надоштм», пас, падарсаг, ин ҳама кӯшку ҳавопаймову мошинҳову хонаҳои бодабдабаву карру фарро аз қабри модари ғару падари номаълумат овардӣ?!

Ба Худо, эй мардум, ин ҳамаро дуздида аст!

Дузд ҷояш зиндон аст!

Мо гуфтем, шумо кар нестед, шунидед. Девона нестед, фаҳмидед.

Вақти торондани Чақур-ҳексуси лексуссавори ҳавопаймохаридаи дузди қотил ва авлоди то баногӯш дар зару сарватҳои ин миллат ғӯтида фаро расида аст.

Шаҳрвандони азизи Ҷумҳурии Тоҷикистон!

Вақти барандохтани ғулу занҷирҳои ин Боби 29 ва моддаи 307/1/2/3/4 –и  чақурҳаромӣ фаро расида аст.

Зиндониёни сиёсӣ ҳама чашмбароҳи амалкарди якҷояи ману шумост!!

Бархезед!

Ин миллат террористу экстремисту душмани халқу миллату ватанаш асло набуду нест, балки ин моддаро ҳатман бояд дар сари тамоми мақомотиёни эктсремисту террористу тоҷиккушу миллаттаҷовузгари дузду бегонатабори бераҳму шафқати аз адирҳоомада дайн карда, ҳамагиро бо ин Бобу Моддаҳо ба он ҷое бурд, ки бояд раванд!

Ҳақ ба ҳақдор мерасад ё на?

Пофишории хақгузорон аст!

Лоиқ

Сообщение Қонуни таҷовузи миллат – моддаи 307 появились сначала на ISLOH.net.

Чун шиновар нестӣ, по бар лаби дарё манеҳ…

Мо зери таъсири афкору гуфтору рафтори хеш асирему муборизи воқеӣ намешавем ва ин ҳамаро се дард аст, ки илми равоншиносӣ чунин тавсиф кардааст. Се сабаби психологие, ки моро даступобаста дар баробари зулму ситам нигоҳ дошта аст:

А. Ҷанбаи фикрӣ набояд бо мустабид ҷадал  (разбор) кард, чунки ин ба кору зиндагии мо таъсири бад мерасонад.

Б. Ҷанбаи идрокӣ ҳаминки бо ситамкорон рӯ ба рӯ шудему садояшонро шунидем дар мо осори тарсу ларзиш падид меояд, чунки дар оила тарсуву гапшунав тарбияамон кардаанд.

В. Ҷанбаи рафторӣ (аз сарбасаршавӣ худро дур мегирем. Аз мубориза «насиҳат»-и волидонамону муҳити зистамон манъамон мекунанд)

Яъне дар сатҳи андеша метарсем.

Дар сатҳи дарку шуъур меларзем.

Дар сатҳи рӯёрӯӣ худро канор мегирем.

Дараҷаи олии буздилию тарсуии мост.

Ин тарси фарогир аст – На танҳо бо диктатор, балки миллати тоҷик бо мудир, сарвар, роҳбар, пулис, раис, ҳоким ва ҳаркӣ аз ӯ боломансабтар асту сарватмандтар ин мафкураи дунӣ-ро иттихоз мекунад, ки аз таълимоти хонаводагӣ сарчашма мегирад.

Аз сатҳи оила бояд падарсолорӣ бародару кеҳтарсолорӣ ва модарсолориро яксӯ гузошт: писар асири волидон, келин асири хушдоману наздикони шавҳар аст.

Талаба асири муаллим. Донишҷӯ асири устод асту бояд маршировка равад. Кормандон асири роҳбарон ва тамоми кишвар асири як нарсаг аст.

  То рӯзе ки мо санъати рӯёрӯӣ (мувоҷаҳа)-ро наомӯзему ба он дар зиндагӣ рафтор накунем, ҳатман ашхоси султагаро бар рӯи ҳуқуқу озозиҳову амволу шахсияти мо дастдарозӣ мекунанд. Хусусан,  дар қаринаи ҷомеаи ақабмондаи тоҷик,  ки як каме соддадилу беозорат ёбанд, озорат медиҳанд, ҳуқуқу озодиҳоятро салб мекунанд. Аз ту сӯистифодаи моливу маънавӣ, мекунанд. Ва то рӯзе ҷавоби зишту хашину кӯбандашон надиҳӣ, аз шоҳи худхонда то гадои почаканда ба сарат дод мезананд!

Масали габоронае ҳам доранд: соддаро ёфтӣ, на…ӣ, уболаш мегирадат!

Дар кадомин дину меъёрҳои ахлоқӣ ин харматали  тоҷикона меғунҷад?

Масалҳову  таъбирҳои як миллат кистии ӯву ҷаҳонбинии аҷдодонашро ошкор месозад.

Як каме андеша кунед, ки ин «оя»-и кадом миллати «фарҳехтаи таърих» буда метавонад?!

Чунки  миллтаи тоҷик табиатан миллати зурпарасти заъифозор буда аст, мутаассифона!

Ҷое зураш нарасад гиря, ҷое қудраташ кифоя бошад, зулм мекунад!

Вой агар гушнагадое шабе султон бишавад!

Миллати тоҷик, мутаассифона ҷуз забони зуру талху туруш забони нармеро намешносад. Нармишро «соддагӣ» гумон дорад!

Хубӣ чу аз ҳад бигзарад, ҷоҳил гумони бад кунад!

Табиати як миллатро то наомӯзем, ки сарваронашон ҳам аз доираи маҳдуди ҳамин менталитетанд бо онҳо чӣ гуна сарукор доштанамонрову бо кадом забони фаҳмо боҳошон сухан гуфтану гузаронданро намеёбем.

Барои ба сатҳи шуурмандӣ расонидани говҳои давлатманду миллати ғуломандеша, бояд ононро таълими психологӣ дод. Психоаналитикҳо намерасанд…

Ҳеч илме ҷомеаи тоҷикро бедор кардан наметавонад ба ҷуз омӯзиши мақулаҳои психологӣ оид ба адами тарс, баромадан аз доираи ҳарос ва омӯзиши рӯёрӯӣ бо ҳама анвоъи зӯргӯӣ.

Аммо, афсус, миллати тоҷик бебандубории стихиявиро аз амалкарди бардавоми муназзам, ва муштзӯриро аз нерӯмандии идорашаванда бештар дӯст медорад.

Ба эҳсосот зуд дода мешавад, хубро аз бад худ ташхис дода наметавонад. Аз ҳамин заъфи равонию ахлоқии ӯ Режими кунунӣ истифодаи олӣ дорад.

Тарсу сукуту сархамию адами рӯёрӯӣ метавонад дар дарозмуддат ба одати фикрию рафторӣ мубаддал гардад. Дар ин ҳолат сифати дигари равоншиносӣ ба миллат вогир мешавад, ки душахсиятӣ ё нифоқ аст.

Ин ҳолат ба бетарафӣ мунҷар шуда, дар фарҷом инсонҳоро масъулиятгурез месозад, ки қавми Мусо аз ин ҷамоа буда, ки гуфтанд:

 قَالُوا يَا مُوسَىٰ إِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا أَبَدًا مَّا دَامُوا فِيهَا ۖ فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ

Гуфтанд; «Эй Мӯсо, то вақте ки пурзӯрҳо дар он ҷоянд, ҳаргиз бад-он шаҳр дохил нахоҳем шуд. Мо ин ҷо менишинем, ту ва Парвардигорат бираведу биҷангед!».(Сураи Моида, ояти 24)

Туву Худоят рав кору бора «ҳалл» кунед, мо ҳамиҷа «ждат»-тон мекнем.То вақте Раҳмонов бо СС.Ятимов ва Рамазон Раҳимзода бо Юсуф Раҳмону Шермуҳаммади Шоҳиёну Бузмаков онҷоянд мо метарсем равем. Шумо равед онҳоро хориҷ кунед,то мо баргардем!

Ҳар рӯз садҳо паёмак ба унвони мо мерасад тақрибан ба ҳамин мазмун: 

«Ҳазрат кай чапаш мекунед?»

« Охир кай мераведу ҷони моро аз ин золим халос мекунед? Хаста шудем, зану фарзандомона ёд кардем»

 « Охир ба гап намешавад ин пирхарро ягон кор кардан даркори ҳазрат»

« Чанд рӯз аст дар сарам як фикр омадаст домулло мегуям бо ин муборизае бурда истодаед ин говкаларо чапа кардан намешавад. Охир тарафдорҳотона ҷамъ кунед рӯзша эълон кунед мардум хезанд чапаш мекунанд баъд мо меравем ватан»

Аллоҳ шоҳид аст дақиқан ба ҳамин мазмуну маъно паёмҳои зиёд мерасанд,ки дақиқан мазмуни ҳамон оят ва сухани қавми Мусо (а) аст, ки имрӯз мардуми мо мегуянд.

Ҳоло ҳам ин бемории яҳудиён ба тоҷикон сироят карда, ки ҳама бояд коре кунад, ба ҷуз тоҷик, ки «ждат» дорад, ки дигарон озодаш кунанд!

Миллату мардум, зану марду пиру барно ба ду буъд ҷудо гашта, дар ботин дигар ҷаҳонбинию ақлонияту боварҳоро пазируфта,  дар зоҳир, дар ҷомеа, дар баробари зулму ситаму нобаробарию ноадолатиҳои замон, сукути мурдаворе кардаву гӯё дар забон аз ин ҳама «розӣ» будаву «шукрона» ҳам мекунад, ки Худо аз ин бад накунад. Дар ботин сахт «нороз» аст.

Таъбири Худо аз ин бад накунад, худ гӯёи ин воқеияти талх аст, ки воқеан вазъият «бад» асту аз ин «бадтар» нашуданашро таманно дорад.

Агарки нек буд аҳвол бояд мегӯфтанд: Худо аз ин беҳтар кунад!

Аз Фиръавн пурсиданд, ки аз кай «Фиръавн» шудӣ?

Гуфт: аз он рӯзе, ки касе нагуфт «Ту Худо нестӣ»!

Ҳамин гуна,  тоҷикон, ки аксаран дар аҳди Шӯроӣ ғуломхӯ ба воя расидаанд, ҳар гоҳе, ки диданд касе аз онҳо заифтар ё сокиттар аст, ҳатман сараш дод мезананд. Ман инро борҳо дар таҷрибаам, дар Пойтахтамон санҷидаам. Баъд аз чанд дақиқаи ҷарру баҳсу «воҳимаву гапгузаронӣ» дид, ки дар чашмонаш нигариставу наларзидаву устувор дар гапаш ҷавоб медиҳӣ, «пасс» медиҳад. Ҳатто кормандони мақомот ҳам аз ин навъи махлуқотанд. Ҳамагӣ тарсӯи заифшахсиятанд. Агар тарсу набуданд ҳоло, лоақал як кудатое мекарданд, вале тарсуҳо аз хоҷаашон дир – дир ларзидаву он ҳама таҳқиреро, ки аз раҳбарон тӯли рӯзу маҳу сол мешунаванд, қасдашонро аз заифон бароварда мекунанд.

Аз ин хотир, мунтазири кудатои низомӣ, аз дохил нашавед ҳам, мешавад.

Эмомалӣ ҳам, ҳар боре, аз қирғизу узбаку русу чиниҳо шикаст хӯрад, омада қаҳрашро рӯи миллаташ холӣ мекунад.

Ҳамон гуна ки мардони тоҷик қаҳрашонро рӯи атфолашон холӣ мекунанд, аз ин рӯст, ки кӯдакони тоҷик тарсончак бузург мешаванд!

Мисли зане, ки  дар баробари бадгуфториҳои шаҳвараш ҷавоби радду сазовору саривақтӣ доданро надониста, пасон қаҳру иноди худро сари тифлонаш мерезад. Ҳокимони таҳқиршудаи мо ҳам ҳамин корро мекунанд. – ҳар пагоҳон сардоронашон зану духтаронашонро ном гирифта душномашон мекунанду умре худро таҳқиршудаи бечора эҳсос мекунанд!

Сабаби асосии тӯли сол Пешвои уқдавӣ кунҷунбонӣ карданаш дар шикастҳои дипломатӣ, низомӣ ва иқтисодиест, ки аз ҳамсояҳо дида асту мехоҳад бо кунҷунбонию рақсу суруд он халаъи равониро пур кунад, вале пур намешавад!

Куҷост Генерале, ки дар тӯли хидмати давлатияш борҳо аз ҷониби роҳбарият таҳқиру душном нашнида бошад? Вале қарори интиқомаш аз пешвои таҳқиргарашро надидаем!

Ё вазирон ё раисони ВКД-ю КДАМ-у дигар ниҳодҳо ки шармандавор дар назди дурбинҳо чун ғуломон мехезонадашон хоҷаашону таҳқирашон карда,  баду бадроҳаашон мегӯяду ин ҳама рӯи шахсияташон уқддаи «таҳқир» – ро месабзонаду умре бо алами Мусоро аз Исо гирифтан, ба зердастону заифон метозанд.

Вале ҳазор бор ҳам ба заифон ситам кунанд, ҷуброни он аламеро, ки хоҷаашон дар кунашон чӯб задаастро намебарорад.

Ин бемории равонӣ то ҳол дар усули «дедовшина»-и армияи пашшазадаи роллтонхӯри Шарипович, аз аҳди Шӯравӣ пойбарҷост!  Дареғ….

Аз ин рӯст,  ки дар чеҳраи сардамдорони таҳқиргаштаамон боре фараҳу иззати нафсу ғурури мардонагиро намебинему ҳамеша як навъ саркашолу ғамноканду аз дохил «мақҳур»! Аз ҳамин сабабу омилҳо сар мезад ҳама намуди террори диктаторону яккатозон дар дарозои торих. Аз Юлий Сезер гирифта то ба Нодиршоҳи Афшор, ки аз дасти ғуломони таҳқиргаштаашон ханҷар мехӯрдаанд. Маҳатма Гандӣ ҳам қурбони ҳамин амалкарди худ шуд. Раҳмон Набиеву Кенҷаев ҳам нисбат ба Навҷувонов айнан ҳамин ғалатро карда, дар ТВ намоиш дода, сари худро ба бод доданд!

Вале ҳоло СС.Ятимови таҳқиршудаву Рамазони таҳқиргаштаву дигаронаш ҳатто иҷозат надоранд, ки назди хоҷаашон бо силоҳ ворид шаванд.

Раҳмонов хуб медонад, ки вақте «дипломи эътимод»-ро дар дасти ғуломони дарборияш доду ҳамагиро назди худаш сархам гузошту пуштнокӣ – пуштнокӣ аз наздаш;  чун занони сароӣ баргашт карданду чун бардагон бо гардани каж саф кашиданд, инҳо таҳқиршуда худро шинохта буданд.

Э.Раҳмонов ва дигар мустабидон барои шикастани ҳайсияту ғуруру шахсияти даврубариҳояшон аз ин услуби психологӣ кор гирифтаанд, ки дигар дар хобашон ҳам худро ҷуз як бардаи ҷинсии таҳқиршуда болотар фикр накунанд.

Касоне, ки назди хоҷа таъзим мекунанд имкон надоранд, ки аз ҷиҳати равонӣ курсияшро тамаъ кунанд!

Чаро ин корро, масалан,  раиси апарати Президент – Озода ё Шаҳрдор —  Рустам накарданд?

Чунки, Эмомалӣ намехоҳад, ки онон худро таҳқиршуда ҳисобидаву иззати нафсашон поймол ва шахсияташон тазъиф шуда, гирифтори бемории «уқдаи худкамбинӣ» гарданд!

Вале дигаронро чунин поймолу таҳқиру таҷовузи психологӣ кард!

СС. Ятимов? Ҳоло ҳам худатро мардак мешуморӣ?

Раҳимзода —  Ҷек Чан? Ҳоло ҳам аз дузде, ки солҳо қабл наздат дир-дир меларзиду имрӯз чунгуракат монд, дилхунӣ?

Мақомдорони дигар – зану мард аз ракм истодан то ҳол ранҷ мебаред?

Ранҷ мебаред, ки занону кӯдаконатон дар ин ҳоли шармандаворе, ки мисли онки як «дух»-ро дембелҳо чумошник мекунанду аз дасташ коре намеояд, гирифтори «уқдаи таҳқир» гаштаед?

Ҳолатон аз ин бадтар бошад!

Ятимов, агар ба шахсияти худ ҳамчун ҷавонмард арзиш қоил будӣ, бояд ҷавоби ин ҳамаро медодӣ. Ба ҷои Андарзнома навиштан, бештар китобҳои психологӣ ва инқилобӣ мехондӣ.

Инқилоб, пеш аз ҳама,  дар мағзҳо пайдо шуда,  пасон дар кӯчаҳо ба амал оварда мешавад.

Инқилоб танҳо кори дасти мардуми оддӣ нест, балки як Генералу як раиси ниҳоди қудратии ҷавонмарди баномус ҳам метавонад, бо як ҷуръати камназиру як ҷасорати ҳайратовари беназир дар таърих, хоҷаи таҳқиргарашро ба зонӯ шинонад!

Инро «ба зонӯ шинонии муаллим мар устодаш»-ро метавон ном дод!

Шуморо «муаллим» меноманд, дар кудатои низомӣ ҳам «муаллимӣ»-и худро нишон медодед, мо дастгириятон мекардем!

Наход, шумо ҳам ин қадар тарсу бошед, ай мардоне, ки шабу рӯз бо силоҳ мехобеду умре  дар олами таҷассусу ҳарбу зарб обутоб ёфтаед?!

Дуввумин зарбаи ин сархамӣ  дар малаи омми «борзиҳои ҳукуматӣ» дар он буд, ки дар зершуури миллат ҷо шавад, ки вақте СС.Ятимову Раҳимзодаву Юсуфаки мурғи посухта ва Шералии соҳибуссайфу силаҳшӯр, бо ин ҳама мақоми баланд,  сар хам мекунанду кунҳо кашол, шумо миллати почаканда, ҳатман, бояд,  аз инҳо ҳам сархамтар бизиед!

Дар гуфтам —  девор,  гӯш кун! – гуфтаанд тоҷикон!

Дар дигар кишварҳо судяву генералу вазирон ба миллат дарси нотарсию устуворию ҷасорату рӯёрӯӣ меомӯзонанд, аммо дар мо  — ин ҳамагӣ дарси сархамию пазириши саркашолию чорғовакистиро, дар намунаи силаҳшӯрон,  ёдамон медиҳанд.

Шумо бардаед. Озодагонро бошад ё куштаанд ё зиндон карда, ё аз кишвар рондаанд!

Гуфтам, ки вақте Эмомалиро дигарон чорғовак мемонанд, омада аламашро аз сагонаш мегирад. Вақте Эмомалӣ аз хатои назди Путин чнграк истоданаш огоҳаш карданд, омаду қонуни сатру таъзими пешворо тасвиб кард, то нишон диҳад, ки агарчи дигарон маро дунг мондаанд,  ман шуморо, лоақал,  дунгу чунгурак  мемонам. Ақалан ҳаминро метонам ку!

Ин аст уқдаи худкамбинӣ ва уқдаи гиреҳхӯрдаи нотавонӣ дар зеҳнияти раҳбаронамон, ки алами худро аз зердастон мегиранд! Аммо таскин намеёбанд!

Ва ин «шикасти пешво» ва таҳқир шуданаш аз боло то ба сатҳи муаллимону талабагон таъсир расонда,  қаввитар бар заифтар таъаррузи психологӣ  ва зӯроварии ҷисмӣ раво медоранд ! Хушунати оилавӣ – муъзали асили ҷомеаи кунуниямон ҳам  дар ҳамин беморӣ ва падидаи номатлубе, ки аз равони пареши Пешвои таҳқиршуда сар мезананд,  реша дорад.

Ва мо бояд аз давраи кӯдакӣ то дами марг ба ҳаммилатонамон улгӯ шуда, ба ҷои дарси «сархамӣ» ё «э чо мекнӣ сарта дар бало мемонӣ», додан,  дарси рӯёрӯӣ ва гуфтани «на»-ро биомӯзонем!

Ҳар зӯргӯеро бо 3 услуб, ки паёмбарамон омухта будамон, дар ҷояш шинонем:

Бо даст

Бо сухан

Бо бадбинию нафрати ботинӣ. (На мунофиқона кӯрниш наздаш)

Вале дар ҷомеаи ҳолоии мо дигар бо дил бад дидан бас аст. Коршоям нест. Бо дасту забон бояд амал кард. Эмомалиро дузд гуфту дуздиҳояшро бозпас хосту гирифт. Ҳар як мақомдори золимро ифшо карду бо даст аз мансаб дафъ кард.

«Изои муъмин ҳаром аст» шомили ҳоли ин мунофиқин нест! Муъминро азият ҳаром аст, на дузду мардумозорро, балки бояд ба насиҳати Саъдӣ гӯш дод:

Зи мурғи бад пару бол канда беҳ!

Тамоми асрорашро боло бароварду радди маъракаашон кард. Инҳо аз таҳқири пешво хафа намешаванд, чун одат кардаанд. Инҳо аз «шармандагӣ» метарсанд. Чунки шахсиятҳои заиф барои худ «шахсиятсозӣ» мекунанду вақте дигарон он «паланги қоғази»-ро бармало кард, худ ба худ об мешаванду ба хоку туроб мубаддал мешаванд.

Тилисми зӯргӯияшон шикаста, ҷодуи «қудраташон» фано мешавад!

Ба миллат ин нерӯяшро бояд кашф карду омӯзонд!

Инсонҳои оддӣ мисли роботанд ҳарчӣ барномарезӣ шаванд ба он ба тарзи автоматикӣ амал мекунанд.

Мо бояд дар мағзи ҷавонони ин миллату мардум «барнома»-и мубориза бар ситамгоронро ниҳодина ва ё «установка» кунем.

Онҳо худ ба тарзи худкор амалҳое анҷом медиҳанд, ки куни ҳокимони тарсуи таҳқиршударо медаронанду аз пусташон ба ҷои парчами баландтарин «доира» месозанд!

Инсонҳо аз ҷиҳати фикрӣ он амалеро думболагирӣ мекунанд, ки оид ба онҳо бештарини вақт фикр мекунанд ва дар натиҷаи ин фикр он рафтореро анҷом медиҳанд, ки ба андешидан рӯи он тамаркузу одат карда бошанд.

Эмомалӣ ин мақулаи психологиро коркард кардаву амалӣ кард- ҷавононро барномаи «рақсу суруд» «установка» карду ҳамагӣ ҷавонони мо имрӯз ба тарзи мудовиму худкор, дар бадтарин ҳолот ҳам кун меҷунбонанд.

Ин далели муҳкамест ба он чи гуфтам. Ҳазинае даркор нест.

Танҳо тибқи омӯзаҳои аҳди Шуравӣ «такрори чизе/падидае/сухане/назарияе, агарчӣ хато ҳам бошад, дар ниҳоят пазируфта мешавад»,  амалӣ бояд шавад.

Яъне, бештар дар мағзи ҷавонон пешвои дузд, таҳқиршуда, ҳаромӣ, қотил, манфур, номардумӣ, ки воқеан, асолатан, чунин астро ҷой доду онро 24 соат такрор ба такрор дар замири нохудогоҳи ситамдидагон ниҳодина кард.

Он гоҳ, миллат худ ба зидди «пешвои ғамхору меҳрубон» на, балки бар зидди диктатори палиду дузду ҳаромию ғоратгару зиногару фосиду нотавону қотилу фосиду мардумозор қиём хоҳанд кард!!

Тросҳои муҳками тилисми дурӯғи «пешвои муаззам» дар мағзҳо тор-тор канда шуда, ба ҷояш як ифрити падарсаги модарғари малъуни русиёҳ ҷилванамоӣ мекунад!

Паёмбар пеш аз инки бутҳои моддиву физикиро шиканад, ҷойгоҳи бутҳоро тӯли 20 соли мадид дар мағзҳои бутпарастон шикаста буд.

Эмомалӣ буте гашта дар мағзҳо, ки дарҳамкӯбиданаш «убол» мешуда аст.

Падаре гашта, ки барканорияш ҷоиз нест

Пешвои муъаззаме гашта, ки истеъфояш умуман ҷоиз нест!

Ана ҳамин Раҳмонбутро бояд дар афкору азҳони ҷавонон шикаст, то ин Бутхона фурӯ резад!

إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنتُمْ وَآبَاؤُكُم مَّا أَنزَلَ اللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَاءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ الْهُدَىٰ

 [الجزء: ٢٧ | النجم ٥٣ | الآية: ٢٣]

«Ин бутҳо чизе нестанд ҷуз номҳое, ки худ ва падаронатон аз рӯи ҳавову ҳаваси ботилатон ба онҳо додаед. Ва Аллоҳ таъоло ҳеҷ далеле барои тасдиқи даъвои шумо нафиристодааст.

Танҳо он мушрикон аз паи гумону нафси хеш мераванд ва ҳол он ки аз ҷониби Аллоҳ бар забони Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам роҳнамоияшон кардаанд, пас ба онҳо фоидае накард.» (Сураи Наҷм, ояти 23)

Эмомбутак ҳам имрӯз ба ҷои «худо» алъаёзу биллоҳтакя зада аст, аз ин ҷойгоҳи дурӯғин бояд дафъаш кард – дар мағзҳо!  Сураи Наҷм, ояи 23.

Эмомалӣ даъвои «ҳаматавонӣ» дорад, вале дар асл «никто», аст ҳамон гуна, ки мушрикин бутҳоро «статуси худоӣ» медоданд, вале «исм» буданду «мусаммо» на,  яъне воқеият ва сифоти худовандӣ дар онон вуҷуд надошт. Чун сангу чӯби воқеие беш набудаанд, ки дар хусусашон афсонаву газоф бофтаанд. Ҳамон гуна ки имрӯз харбонеро Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдат Ҷаноби олӣ, қаҳрамони Тоҷикистон Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сохтаанд!

Инро мегӯянд:  даъво ва иддаъои хушку холӣ, ки аслан ҳақиқат надорад.

Эмомалӣ ҳам як шахсияти тухолии пӯшолии пӯки беасолату бешахсиятест, ки аз ӯ исман «худои ҳамадону ҳаматавон» сохтаанд!

Мо бояд аз ҳолати илюзия ва инзиво ба воқеият ва аз давраи тӯлонии «гипнози 32»-сола ба худ оем!

Ба худ ки омада бошед дигар натарсед. Дигар ки натарсидед,  омодаи ҳаракат бошед. Омода ки шудед, таппак дуд мекунад! Кӯрдуд ва ана он вақт ҷони ҳамаамон халос мешаваду озод мегардем.

Биё, хонандаи азиз як ду нуктаи торихӣ барот ёдоварӣ кунам.

Ин барои таҳқири касе нест, балки барои он аст,то бидонем ки дар «бут» шудани Раҳмонов ҳатто мухолифинаш ҳам нақш доранд.

Ҳамаи сарварони аҳзоби сиёсӣ, лоақал,  боре аз Эмомалӣ «шахси ботаҷриба, сиёсатдида» ва ғайра дар мусоҳибаҳошон гуфтаанд, ки ин дар зершуури мардум беасар намонда.

Диққат: ҳеч сухане дар олам нест, ки нафареро мутақоъид насохта бошад. Ҳеч сухане дар коинот ба боди ҳаво нахоҳад рафт: « гӯше пайдо мешавад, ки онро хоҳад шунид; онро  радд ё қабул  хоҳад кард!»

Аз ин рӯ, нозири ҳар сухани хеш бошед!

Ҷаъфарзода гуфта: «Эмомалиро миллат дӯст медораду интихоб карда аст ҳақ дорад президенти абадӣ бошад». (Манипулятсияи калидвожаи «маҳбубият»)

Ғаффорзода гуфта: «Эмомалӣ шахси бузург асту ман ҳам бузарг. Танҳо бузургии ман дар он зоҳир мешавад, ки дар баробари шахси  бузург худро номзад мондаам». (Манипулятсияи калидвожаи «азамати пешво»).

Муҳиддин Кабирӣ гуфта: «Эмомалӣ аз ман бештар дар сиёсати амалию давлатдорӣ таҷриба дорад». (Манипулятсияи калидвожаи «таҷрубадорӣ»).

Додоҷон гуфта: «Эмомалӣ аз Наҳзат беҳтар асту Қаҳрамону Сарфармондеҳи ман аст». (Манипулятсияи калидвожаҳои «бартарият», «қаҳрамоният» ва «сипоҳият»).

Оре, мо ва «бузургон»-амон ҳамин бутакро тарошидему бузургу бузургтар кардему имрӯз асираш гаштаем!

Нест тоҷике, ки боре ин бутакро «худо» нахонда бошад, то инки фаросаташ расида бошад, ки ин як бути кункандае беш нест, ки аз саргини говҳои оғули Данғара, 32 сол қабл тарошидаандаш!

Ва ҳар як мухолифи аз таъсири мақулаҳои сиёсӣ рӯи равони ҷавонон бехабарро суханрониҳояшро таҳлил кунӣ, ин гуна «шоҳгутфору шоҳкориҳо»-ро  фаровон хоҳед пайдо кард.

Фусусу дареғо,  ки «худкарадро даво нест»!

Мо муборизаро «отала» фаҳмидаем, ҷое шитталааш кардаему ҷое сахташ, дар ҳоле ки ин «рақси гиждала» аст, на мубориза. Муборизаро аз паёмбарони улулазм, аз револютсионерони воқеӣ, аз сарварони мардумие чун Алия Изатбековичи Боснӣ ва Имон де Валераи Ирландӣ омӯхт, ки худро як лаҳза ҳам дар баробари душмани басо ваҳшию хуношомашон, дар ҳалокатбортарин ҳолот «бо суханбозӣ ширин» накардаанд!

Як рӯй, як рой, як роҳ ва як сухан доштаанд: суқути истибдоду золим!

Ин аст  таъсири «суханҳои ширин»-е, ки барои «маслиҳати рӯзгор»  замоне мезанем!, — мухолифинамон дарбадару овораанд аз натиҷааи он суханонамон. 

Дар ҳоле ки аз ростӣ Алия президенти Боснияву Гертсеговина ва Имон де Валера президенти Ирландия шуда, ин ду кишвар ба истиқлоли воқеӣ расиданд! Мо бошем аз кажгуфторӣ ба кажию костӣ суқут кардаему боз ҳам аз ростӣ кам мегӯем.

Равед, зиндагии инҳоро омӯзед. Зиндагии Мусои Имрону Яъқуббеки бадавлатро хонеду пайравӣ кунед, чо мекунед байни худ ғавғо кардаву рӯи нармкурсиҳо «ҳизби канаба» ё «ҳизби креслонишинон» дуруст кардаву нишастаед!? Ё ҳизбу созмонҳое танҳо як вохурӣ бо як муовини вазиру сафири кишварею дипломати як кишвари ғарбӣ ё депутати фалон ҳизби маъруфи аврупоӣ.

Ҳамин Имон де Валера дар баробари яке аз закитаринҳои торих – Винстон Леонард Черчилл, сарвазири минбаъдаи муқтадири вақти Инглистон ва яке аз ғолибони минбаъдаи Ҷ2Ҷ истод шуда буду ғолиб шуд! 

Дар баробари давлате ғолиб шуд, ки боризтарин сиёсатмадори он Черчилл вақте рӯи қабре катибаи: «бузургтарин сиёсатмадор ва инсони наҷиб»-ро хонд, пурсид: дар ин қабр ду кас хобидаанд?

Яъне, дар олами сиёсат на ҳамеша «кӯлчаву ҳавло» тайёр аст, балки палидиҳо ҳам палидон дар он меофаранду туро хоҳанд олуд!

Соли 1922 Ирландия ба озодӣ даст ёфт, вале аз онҷо ки Шотландия мисли Имон де Валера надошт, то ҳол дар ҳайати Британия боқист.

Бароям дигар аҳамият надорад ки кадом шахсиятҳо чӣ иддаоҳои забонии барроқе доранд, асосаш ин аст, ки дар амалкарди рӯзмарраашон чӣ натиҷаву талошҳоро мебинем!

Асос амал аст на гуфтор!

Танҳо як Шодӣ Шабдолов ошкоро, нотарсида хитоб ба харзода карда буд: «Бо як бол парвоз крдан хоҳед, паридан гиред. Мебинем то куҷо мепаред, роҳи сафед ба шумо»!

Ва Муҳаммадбоқир ҳатто қабл аз маргаш ҳам қабул накард «сиёсатбозию калимабозӣ»-рову гуфт: «Не, ин тавр дигар намешавад»!

Оре, то вақте ҳақиқатро напазирӣ сухани ҳаққро гуфтан наметавонӣ. Ва он ҳақиқат имрӯз ин аст, ки ин диктатор дигар набояд, зери ҳеч вазъияте, агарчӣ аз сарамон тилло ҳам бипошад, боқӣ монад! Бояд дафъ шавад!

Компромисс надорад ин ҳолат. Аммо надорад. Роҳи севвум наборад: «ё ӯ ё мо!»

«Дигар ин хел намешавад»-ро қавме маънояшро мефаҳмад, ки мустақиман золимро золим донаду як қадам даст ба сӯяш дароз накунад – на барои таслим, на барои хушомад, на барои гуфтугӯ. Маргро пазируфтан, баъзан, беҳтар аз хории абадист.

Ва роҳравони роҳи ҳақиқат задний ход надоранд – ё Зоғ ё Разоғ надоранд; «ё озодӣ, ё озодӣ, ё озодист» шиорашон!

Муранд ҳам ба озодӣ, ғалаба ҳам кунанд, ба озодӣ расидаанд! Мемиранду таслим намешаванд!

Сукути дигарон, таслими дигарон, курниши дигарон барошон намунаи ибрат намешавад.

«Не, дигар ин хел намешаванд», гуфта, ҳатто ба сӯи марги хеш гом мебардоранд! Оҳ, Муҳаммадбоқир, Муҳаммадбоқир!!  Кош, як зарраи шуҷоату фаросататаро роҳбарои аҳзобу гурӯҳҳои сиёсии мухолифамон  Медоштанд!

 Мутаассифона, аксарияти мо гирифтори бемории «фалаҷи таҳлилӣ» гаштаем (Analysis Paralysis), ки он қадар мешинему сари мушкилот фикр мекунем, ки ҷое барои амал карданамон боқӣ намемонаду дар ин «шикаст»-и кунуниямон, аз як лав,  ҳама,  ба ҷуз худамонро гунаҳкор меҳисобему лаъну шатму баду бадроҳа гуфтан мегирем.

Ду навъи муборизон ҳастанд-

А. Касоне,  ки аз дохил қувват мегиранд;

Б. Касоне, ки лаҳзаиянду аз берун таъсир мепазиранд;

Барои қисмати якум чунин падидаҳои ботинӣ хосанд:

А. Катализаторҳои дохилӣ

Б. Хоҳиш

В. Ҳавсалаи кор кардан

Г. Нашъатпазирӣ аз амалкарди худ (аз он чи ки мекунанд,  на тарсу ҳарос , балки фахр доранд)

Ҳамаи инҳо аз «огоҳии мағзӣ» ё агар таппакгуна гӯем  (аз зиракии сиёсӣ) сарчашма мегиранд. Ва онкӣ ғофил аст, мубориз намешавад. Шояд чоплуси хуб шавад. Абдуллоҳи Роҳнамову Атои Мирхоҷа мешавад, вале Муҳаммадбоқиру Далери Эмомалӣ ва Фаромуз Иргашеву Иззат Амон намешавад!

Яъне,  ин гурӯҳ огоҳона дар ин ҷода ба самти ҳадафи аниқ гомҳои устувор мебардорад. Аз чизеву таҳдидеву паёмадеву ҳатто марге намеҳаросад!

Фосилаи байни тарсуиву нотарсӣ дар интихоби роҳ аст, на дар психикаи инсонҳо.

Роҳе надошта бошӣ дар ҳаёт куҷо ҳам меравӣ?!

Дар қисмати дуюм ҳамонҳое ворид мешаванд,  ки як сару каллаашон дар олами сиёсат падид омадаву он қадар нопадид мешванд, ки танҳо вақти мурдан, ҳангоми «ташйиъи ҷанозаи муъмин» аз худ «хабар» медиҳанд.

Ин гурӯҳро метавон ба човандозони тасодуфие монанд кард, ки дар гармии «қӯрра» як ба ваҷд омада асп метозанду пас аз хурдани як-ду дарраи обдор, тарки аспу асптозӣ мекунанду ҳам худу ҳам човандозиро шарманда месозанд.

Пасон човандозонро «чапандоз» ҳам меномаду мегардад.

Ин гурӯҳ зери таъсири «катализаторҳои берунӣ»,  ки дар мағзи пӯкашон, муваққатан моддаи дофамин падид овардаву «маст»-ашон мекунаду ҳаминки таъсири катализаторҳои беруна (авомили таъсиргузори ғайрихудӣ) дар эшон  хомӯш гашт, он қадар дар тарсу ҳарос меафтанд, ки аз кори кардаашон пушаймон мешаванд.

Ин ҳолати рӯҳию равонии як инсони нохудогоҳи беҳадаф ё дорандаи ҳадафи зудгузар аст….

Баъд мешинанду ину ону ону инро айбдор карда, худро назди касоне, ки аз онон сари тарс доранд, ширин кардан мегиранд.

Инҳо барои мубориза зода нашудаанд. Зарфиятҳои як муборизи модарзодро надоранд.

Баъзан  ки фишор рӯи аъсобашон зӯр овард, даст ба тамошои филмҳои порно, ё даст ба шаробу нашъа ва ё ғарқа дар тамошои занҷирафилмҳои туркию русӣ зада, худро аз олами веқеӣ канор кашидаву дар олами виртуалӣ – хаёлӣ ё дар фейсбук ғарқ мекунанд.

Ҳолати аскарҳои тарсончак ҳам дар ҷангҳои бенизом ҳамин гуна аст; ё мекушанд, ё таъзибу таҷовуз мекунанд, ё маводи мухаддиру шароб мезананд. Ин ҳама амалкардҳо танҳо барои таскини ваҳшату тарсу дарду  ғамест, ки рӯи аъсоби заифашон фишор меоварад. Инҳо мардони набард набудаанд, инҳоро иҷборан вориди ин корзор кардаанд….

Боз такрор мекунам, зарфиятҳо барои бардошти азияту душвориҳои ин роҳи тулонӣ ононро сахт хаста мекунаду бекорию беҳадафию адами машғулият сари мақсадҳои кӯтаҳзамону дарозмуддат, нерӯву оромишашонро барҳадар медиҳад

Қаблан гуфта будам, ки дар вуҷули ҳарякамон нисбати муайяне аз тарс вуҷуд дорад, ки барои бақои вуҷуди физиологиямон дар мавридҳои таҳдиди хатар, хидмат мекунад. Вале ин тарс дар ақлонияти тоҷикон, имрӯз, 99-9% и мағзашонро фаро гирифтаву мисли таракану тортанаку жукҳое, ки ҳуҷраи беодамеро моломол мекунанд, ақлҳои ғафлатзадаро фаро гирифтаву фишор меоваранд.

Дар мағзи ҳаряки мо ду «термометр» амал мекунад:

А. Тарс

Б. Огаҳӣ

Кадоме аз ин  падидаҳо бар дигаре ғолиб ояд,  инсонҳоро ё ба самти огаҳӣ, ё ба ғафлату тарсуӣ роҳнамоӣ мекунад, ки мутаасссифона имрӯзҳо термометри тоҷикон ишора ба сатҳи болои падидаи тарси бемавқеъ дорад!

Акнун,  аз як миллати тарсончаки ноогаҳ чиро интизор шавем?!

Онҳоро бояд аввал аз лонаи тарс ба долони огаҳӣ расонд, онгаҳ худашон боварам кунед пайи амал хоҳанд шуд.

Тарс танбалӣ ва танбалӣ  «роҳатиҷонталабӣ» меофараду танпарварон ё дар ғафлат монда,  ё худро ба ғафлат мезананд!

Ин гунаҳоро чиву мубориза чӣ?

Як тика нон – роҳати ҷон!

Даҳони пӯшида – сад тилло

Шикам сер бошад – гӯши дониш кар бошад

Арбоб- занад ба сад боб!

Ва амсоли ҳамин ҳамоқатгуфторҳое, ки тӯли асрҳо аҷдодашон офаридаву  ба завқи ғулом ибни ғуломон чарбила аст!

Ҳам намедонанд ҳақиқату роҳи озодӣ куҷосту ҳам намехоҳанд бидонанд. Ва ҳам касонеро, ки ба онон роҳнамоӣ кардан хоҳанд, «насиҳат» мекунанд, ки аз роҳат баргард! Биё, ба кошонаи ғуломӣ! Озод нашав, ғулом ибни ғулом!

Дигар чӣ мемонад барошон ҷуз шаҳвату сарват?

Қуръон ин гунаҳоро «қирадата вал ханозира» бӯзинаву хукон номида, ки бӯзина намоди шаҳвати шикам асту хук намоди шаҳвати фарҷ.

Ғулом, ки заҷри бардагӣ мекашад, худро танҳо дар оғуши зану сарват мепартояд, то лаҳзае ба оромиш расад. На зану на сарват барояш ҳадафи олӣ нестанд, балки василаи оромиши козибанду бас!

Лоиқ ин байтро ҳамчун равоншинос гуфта, на чун шоири ҳарзагуфтор:

Он яке дар хуми тилло сари худ кард фурӯ,

Дигаре гуфт: биё, маҳваши симинзақанам.

Яъне,  зан (шаҳват) ва сарват манбаъҳои фаъъоле аз ишбоъи дофамин барои мағз маҳсуб меёбанд. Ин ду гурезгоҳест барои панаҳбурдан аз ҳақиқати ҳол  ба он  барои муваққатзамоне, ки рӯзе ҳардуро азат гирифтанд, аз норасоии дофамин дир-дир ларзида, аз тарсу ҳасрат қолаб тиҳӣ хоҳӣ кард.

Ҳоло мардони тоҷик муборизаи асосӣ ва ҷиҳоди акбарашон шуда: зану зарпарастӣ!

Ҳарчи бештар зан мегиранд то ҳарчи бештар оид ба «фарҷ» фикр кунанд, на оид ба «фараҷ» аз асорат. Аз асорати диктатор ба асорати занҳо паноҳ мебаранд.  Биъсаттолибу вал матлуб!

Ба гуфти Ҳаҷҷоҷи Сақафӣ: «Аз ноф поёни занон саҷдагоҳашон гаштаву хору залил гаштаанд».

Ва чун дигаронашон рӯзе, ё рӯи фарҷ,  ё рӯи дирҳаму динори анбоштаашон кушта хоҳанд шуд!

Зану сарват дар дарозои торих аз даст ба даст мегардад , ғами меросатонро нахӯред, зару занпарастон – соҳибонашон пайдо мешаванд. Мисли зани 18-солаи Мирзо Ҷага ҳатман зани дигаре хоҳанд шуд! Мисли щамсарони садҳои дигар,ки ҳамаатон хуб мешиноседашону зани дигаре шудаанду аслан дар фикри он бузургмардони баруманд нестанд!

Алӣ ибни Абутолиб (р) гӯристон мерафту мегуфт: «Эй хуфтагон, аз шумо чӣ хабар?»

Ман баротон хабари ин дунёро овардаам: «ҳамсаронатон шавҳар карданд, меросатонро меросбарон бурданд, дороиҳоятон тарака шуд, аз ёдҳо рафтаед. Дар ин дунё бо шумо чунин кардаанд, бигӯед дар онҷо Худованд бо шумо чӣ муомила кард?!»

Хабари он дунё назди шумост. Ин дунёро хабарашро гуфтаматон»!

Мағзи сари инсонҳо ба миқдори зиёди дофамин ниёз дорад, ки мардони мубориз онро аз ҳаяҷони ҳар як ғалабаҳои навбатияшон дар баробари золимону ситамгорон ба худ таъмин мекунанд, зансифатони тарсу бошанд, ягона роҳи таъмини ин моддаи мағзиро аз «шаҳват ва шумориши пул» дастрас мекунанд!

Инсонҳои серташвишу ҷиддӣ кам ниёзманди ахзи дофамин аз занҳо мегарданд, чунки миқдори аз меъёр барзиёди онро аз мубориза бо золимону ситамкорон ба даст меоранд!

Аз ин рӯст,  ки аксарияти ғуломгаштагони расиярави гастарбайтери таҳқиршудаи низоми Путину Раҳмон дар ҶТ ва ФР  ё бешумор зан мегиранд, то мағзи таҳқиршудаи дофаминхоҳи худро аз таги нофи занон ба худ таъмин намоянд, ё бештар ба зино машғул мешаванд. Ва ҳатто занҳои таҳқиршудаи тоҷик ҳам имрӯзҳо бешумор шӯй мекунанд. Бисёрзанӣ (полигамия) муд буд, ҳоло бисёршавҳарӣ (полиандрия) ва издивоҷи сафед (арусбозию кавалербозӣ)  ривоҷ дорад.

Ҳамаи ин зуҳурот реша дар камбуди «озодӣ» ва адами  ахзи  дофамин аз ҷомеаи озод, дорад!

Марду зани озод ҳатто аз алоқаа бо ҳам ҳаловат намебаранд!

Ва дар Қуръон роҳи дигари таъмини ин моддаро тазмин дода аст, ки он ҳам дар натиҷаи мубориза ба каф меояд.

Мехоҳед аъсобатон роҳат кунад ? – мубориза баред!

Мехоҳед дилҳотон оромиш ёбад  ? – мубориза баред!

Мехоҳед аз бемориҳои равонию дилтангӣ раҳо шавед ?  — мубориза баред!

Мехоҳед «кайф» кунед ? – мубориза баред!

Ҳамон гуна ки шабу рӯз дар фикри лаззатҳо ҳастед, аз он бештар, бо ҳар василаи мумкин бар зидди диктатор ва режимаш, ки рӯи аъсобатон шабу рӯз, ба василаи қонун, ситам, дастбурди амвол, таҳқири ҳайсиятатон, пой гузошта фишор меоварад, мубориза баред!

Дар майдони мубориза  оромиш меёбед, вагарна ҳазор агар зану шӯй бигиреду дуо кунеду сокит нишинед, ҳоли равонию вазъияти оилавиятон баду бадтар мешаваду нек не!

Роҳи наҷот – Мубориза!

Ин таълимоти қуронист, на сухани ман! Ояи 57-и Сураи Юнус ҳаминро тасдиқ мекунад!

يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ

Эй мардум, барои шумо аз ҷониби Парвардигоратон панде омад, ки шуморо аз азоби Аллоҳ бим медиҳад ва он Қуръон аст, ки дорои ахлоқ ва аъмоли шоистаи шумо аст ва дар он шифоест барои он беморие, ки дар дил доред (аз нодонӣ, шакку шубҳа ва ширк) ва роҳнамоиву раҳматест барои мӯъминон.) Сураи Юнус , ояти 57)

Илми равоншиносӣ инро тасдиқ мекунад!

Ва баъзеҳо ки ситамгоронро «хоида» наметавонанд,  барои таскини мағзҳои худ «инсонҳои мубориз ва муваффақ»-ро мегазанду мехоянд . Гӯё доранд ба навъе «мубориза» мебаранд, вале муборизаи мунофиқона аъсобро боз ҳам алағдатар мекунад, чунки ин гуна «мубориза» ба ҳасад, бухл, кина ва нафрату қассосхоҳии беасос мунҷар мегардад, ки дар ниҳояти роҳ соҳибашро хоҳад кушт! Аз он наметавон «роҳат» кард.

Акнун, сабаби ин ҳама тозиши шикастхӯрадаҳои таҳқиршудаи имрӯз инрову фардо онро газанда маълум гашт – дардашон норасоии дофамин барои мағзҳои мақҳурашон асту бас.

Поёни қисмати аввал. Идома дорад…

Сообщение Чаро мо мубориз нестем? появились сначала на ISLOH.net.