Ҳар боре ки аз водии Рашт номае мерасад, дил ба дард меояд: мардум аз зулму фасод, аз таҳқиру таҷовуз, аз харидуфурӯши вазифа ва ҳатто аз сӯхтани масҷидҳо фарёд мезананд. Ба ҷои амният-тарс, ба ҷои адолат-бозор, ба ҷои раҳбарӣ-шаҳват ва ҳирси шахсӣ дар ин водӣ ҳукумфармост.

Ду номаи зер аз дили мардум баромадааст. Яке аз мардумони оддӣ ва дигараш аз як пири 84-сола, ки тамоми умрашро дар хизмати ватан гузаронда, имрӯз шоҳиди табдил ёфтани ҳукумат ба воситаи истибдод ва фасод аст.

Ин номаҳо шаҳодат медиҳанд, ки ҳукумат дар Рашт дигар на ба мардум, балки ба чанд нафари аъзои як хонавода ва як гурӯҳи манфиатҷӯ тааллуқ дорад. Онҳо вазифаҳоро мефурӯшанд, заминро тақсим мекунанд, масҷидҳоро месӯзонанд, занону духтаронро таҳқир ва маҷбур ба ҳамхобагӣ мекунанд, мардумро бо тӯҳмат «ифротӣ» ва «душмани миллат ва хоин» эълон намуда ба зиндон меандозанд.

Ин садоҳо танҳо як нола нестанд-ин фарёди як водии сарбаланд аст, ки мехоҳад ҷаҳон бишунавад:

«Рашт аз зери зулм ба дод омад!»

Водии Рашт: мардум дар зери зулм, ҳукумат дар айшу нӯш

Гузарам ба Рашт шуд ва бо якчанд нафар аз кормандони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатӣ ва истиқоматкунандагони ноҳия суҳбати сарироҳӣ доштам. Аз рафтору кирдор ва ҷиноятҳои Идизода Зарина Фузайл ангушти ҳайрат газидам!

Тамоми қишрҳои ноҳияро фасод зер кардааст. Мардуми оддӣ ва ҳатто кормандони ҳукумати ноҳия аз рафторҳо ва чашми носеру нодидаву гуруснаи Зарина Идизода ба дод омадаанд.

Дар аввал, вақте ки президент Идизода Зарина Фузайлро ба вазифаи раиси ноҳия таъин намуд, мо хурсанд шуда гумон доштем, ки мисли дигар занҳои соҳибмансаб ӯ низ барои ободонии минтақа ва маҳал кӯшишҳои зиёде менамояд. Аммо ин гумонҳои мо ҳамааш хаёли хоме будааст. Ӯ ноҳия ва дастгоҳи ҳукуматро, қабеҳ ҳам бошад, ба як фоҳишахона табдил додааст. Касе, ки ба ӯ писанд наояд, аз вазифа сабукдӯш мешавад ва курсиҳоро бо гирифтани маблағи ҳангуфт ба ягон ҳамдеҳааш аз деҳаи Қазноқи ҷамоати Нусратулло Махсум мефурӯшад.

Имрӯзҳо Идизода Зарина ҳукумати ноҳияи Раштро ба як хоҷагии деҳқонӣ табдил додааст. Ҳамсӯҳбатонам қайд намуданд, ки агар мабодо мухолифат намоӣ, ки ин сиёсатҳои пешгирифтаи ту нодуруст ва зидди сиёсатҳои роҳбари давлат ҳастанд, ӯ зуд ба мақомоти қудратии ноҳия, аз ҷумла ба сардори раёсати КДАМ Сайдализода Муродалӣ занг зада, хоҳиш менамояд, ки «ин шахс иғвоангез ва ифротӣ аст, нисбаташ парвандаи маъмурӣ тартиб диҳед ва ӯро ба муҳлати аз 5 то 10 шабонарӯз ба ҳабс гиред».

Яке аз духтароне, ки ҳамчун мутахассиси пешбар дар самти иҷтимоӣ дар ҳукумати ноҳия кор мекард, бо хусумати шахсӣ аз кор сабукдӯш шудааст. Ӯ гуфт:
– Вақте сабаби аз кор ронда шуданамро аз Идизода Зарина пурсидам, ӯ дар ҷавоб ба ман гуфт: «Ту мисли дигар духтарон ба ман хизмат намекуни: ҳангоми ба ҳоҷатхона даромадани ман дар пушти дар қоғази ташноб қапида намеистӣ; ту рӯймол мебандӣ, сари луч намегардӣ. Барои ҳамин ту ба ман маъқул нестӣ. Ту аз кор озод».

Идизода Зарина ғайриқонунӣ ин духтарро «задни число» озод кардааст: гӯё пешакӣ рӯзи 1-ум озод карда бошад, вале дар асл санаи 10-ум озод намудааст.

Ҷинояти дигари ӯ: дар ҷаласаҳои ҳукумат ба ҷои нақша ва чорабиниҳои роҳандозишуда аз замони арӯсияш нақл мекунад, ки «ман духтари зебо ва хушандом будам, бачаи пеши қишлоқро гирифтам, ҳар саҳар барои хушдоманам нонҳои гарм мепухтам ва ҳозирам, ки вақте сари вазифа омадаам, супориш медиҳам нонҳои гарм пухта барои хушдоманам равон кунанд». Хулоса, ҳукумати ноҳияро ба мисли дӯкони харидуфурӯш табдил додааст. Дар маҷлисҳои ҳукумат туяшро нақл мекунад.

Ҳангоми ташрифи меҳмонон ба ноҳияи Рашт ба кормандони ҳукумат, бахусус ба занҳо супориш медодааст, ки дар тарабхонаи сохтаи Ҳоҷи Обид, ки дар болои дарёи Сорбоғи Камароб ҷойгир аст, ба меҳмонон духтарҳои хушрӯй биёранд, то ҳамхоба шаванд ва меҳмонон аз ноҳия розӣ ва хушҳол баргарданд.

Яке аз ҷиноятҳои дигари ӯ-фурӯши тамоми замини ноҳия. Барои худаш дар дараи Камароб, дар мавзеъи Дашти Боғистон бустонсарой сохтааст, ки Гулзода Дилшод, собиқ комиссари ҳарбии ноҳияи Рашт (ҳоло Нуробод), бо ӯ муносибатҳои маҳрамона дорад.

Ҷинояти аз ҳама сангини Идизода Зарина-вақте, ки гуфтанд «шояд туро раиси ноҳия таъин мекунанд», тифли 7-моҳае, ки дар батнаш буд, ба воситаи доруҳои зиддиҳамл исқот кардааст. Дар ин куштор ба ӯ директори маркази репродуктивии ноҳия Давлатова Замира кумак кардааст. Замира, дугонаи наздики Зарина, тамоми доруҳои зиддиҳамлро дастрас менамояд. Азбаски медонад, ки ин амали Зарина тибқи моддаи 105-и Кодекси ҷиноятӣ ҷинояти одамкушӣ аст, бо ҳамин ӯро забонкутоҳ намуда, ҳар амру фармоне диҳад, раисаи ноҳия онро дар ҳол иҷро мекунад.

Ӯ инчунин терминали мусофиркашонии ноҳияро ба маблағи 300 ҳазор доллар фурӯхтааст. Замини назди бинои ҳукумати ноҳияро бошад ба Ҳоҷи Обид ба маблағи 100 ҳазор доллар додааст ва хонаи истиқоматӣ гирифта, сохтмони ошёнаи 12-ум идома дорад.

Идизода Зарина ҳангоми иҷрои вазифа ба нӯшидани машрубот (коняк ва виски) машғул аст. Як рӯз дар ҳолати мастӣ ба дугонааш гуфтааст: «Ин қаду қомати зебо ва пойҳои ғавсаку сафеди ман зеби болини ҷаноби олӣ доранд. Агар ӯ бинад, аз ҳуш меравад». Ҳамсӯҳбатон мегӯянд: наход президент бо чунин амалҳои паст даст занад, ҳоло он ки аз ӯ ҳатто макакаҳои Африқо зеботаранд.

Бародараш Идизода Файзалӣ, як бесавод, раиси Маҷлиси намояндагон аст. Ӯ мардумро метарсонад, ки «бародарам ҳамнишини ҷаноби олӣ аст, маро дастгирӣ мекунад».
Бародараш Идизода Фаррух-собиқ раиси андози ноҳия, ҳоло раиси кумитаи андози Нуробод.
Бародараш Идизода Фирӯз-раиси фурӯши барқи ноҳияи Рашт аст, ки бо маҷбур кардани корхонаҳо бе ҳисобкунак фаъолият кунанд, пул ҷамъ меорад ба нафъи худаш.

Ин хонавода тамоми вазифаҳои калидиро дар ноҳия аз худ карда, мардумро ба дод овардаанд. Идизода Зарина ба тамоми сохторҳои қудратӣ супориш додааст, ки болои мардум фишор биёранд, таҳдид кунанд ва зулм намоянд.

Кор то ҳадде расидааст, ки мардум аз бесаводӣ ва ҷабру зулми ӯ ба дод омадаанд. Мегӯянд, ки раисони пешини Рашт чунин набудаанд. Дар кӯчаҳои шаҳраки Ғарм рӯймолҳоро аз сари занҳо кашида мегирад.

Бародари гиромӣ Муҳаммадиқбол Садриддин! Илтимос, номаи моро нашр кунед, то ҳама аз ҷиноятҳои Идизода Зарина ва дарди дили мардуми Рашт огоҳ шаванд.

ШИКОЯТИ ПИРИ СОЛХУРДА БА РОҲБАРИЯТ

Ман як пири солхурда аз Водии Раштонзамин ҳастам, ки дар тӯли 84 соли ҳаётам чанд маротиба дигаргуниҳои зиёдро дидаам: пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравии бузург ва ҷанги шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон. Умрамро дар роҳи хизмати Ватан фидо кардам, вале имрӯз ин амалҳоро мебинам ва ҳайрон мешавам.

Маврид ба зикр ва зарур аст, ки моҳе пеш сафари кории президент ба Водии Раштонзамин шуд ва супориши Сардори Раёсати Амнияти минтақавӣ-Рашт, Сайдализода Муродалӣ-ба зердастонаш чунин буд, ки ҳамаи он шахсоне, ки ҳақиқат мегӯянд, дар минтақаи Рашт то омадани роҳбари давлат нисбаташон ягон камбудӣ ёфта забонро кӯтоҳ кунанд; ки охири моҳ роҳбар меояд, ва агар на-он камбудиҳоеро, ки мо дорем, ҳамаамонро паси панҷара мебаранд. Ҳатман он нафароне, ки менависанд ҳақиқатро, онҳоро душманони мо ва душмани миллат ҳисоб карда, рӯйхат мекунанду маҳкам мекунанд, то садояшон аз ҳеҷ ҷой набарояд; бигиред, тарсонед. Ҳамаш дар дасти худи мо аст-ин суханонро Сардори Раёсати Амният Сайдализода Муродалӣ гуфтааст.

Мардуми минтақаи Рашт:

1. Рашт
2. Нуробод
3. Сангвор
4. Тоҷикобод
5. Ҷиргатол ё Лахш

Тафсилоти муҳим:

1. Бо ҳамин амалҳои таҳдидомезаш пул кор мекунанд.
2. Касе гап мезанад, сухани ҳақ; дар ҳол бе пурсиш ва саволу ҷавоб «иғвогар-хоини миллат» гӯфта, паси панҷарааш кунед; ҳамаш дасти худамон аст.

Ин ҳолат боиси нооромӣ дар минтақаи Рашт шудааст. Аз рӯзҳое, ки Сайдализода Муродалӣ сардори Раёсати Амният таъин шудааст, минтақаро ором намебинам. Ноҳияи Рашт 14 ҷамоат дорад. Ҳар як раиси ҷамоат 80–100 ҳазор сомонӣ гирифта, ба раиси ноҳия супориш додааст, ки Идиева (Идизода) Зарина инҳоро таъин кунад; ва агар на, ба президент мактуб менависам. Ӯ мегӯяд, ки шумо хӯрофотпарастед ва аз вазифа мегиранд; шумо худатон хуб медонед, ки шумо хӯрофотпарастед, мардуми минтақаи Рашт.

Раисаи ноҳия Идизода Зарина сухани Сайдализода Муродалиро ба ҷон ва дил қабул кардааст ва гуфтааст: «Ҳамаро дар ҳукумат, ҷамоат бо супориши шумо қабул мекунам. Ман аз хатти кашидаи шумо берун намеравам; маро мактуб накунед.» То имрӯз таъйин ва ҷобаҷогузории кадрҳо дар Рашт пулро Сайдализода Муродалӣ аз дилхоҳ вазифа мегирад ва ба раиси ноҳия супориш медиҳад, ки таъйин кун.

Хонандаи гиромӣ, бинед, ки сиёсати давлат ва ҳукумат дар Водии Рашт аз дасти як кас, ки манфиати шахсии худро аз ҳама боло мегузорад, ба як бозори хусусӣ табдил ёфтааст. Тасаввур кунед:

1. Доля гирифтан дар қарори раиси ноҳия (қарори замин ва дигар қарорҳо).
2. Доля гирифтан аз сардори сабти ҳолатҳои шаҳрвандӣ.
3. Доля гирифтан аз роҳбари танзими ноҳия барои баргузории тӯйҳо ва маъракаҳо.
4. Долябанди дар заправкаҳои ноҳия.
5. Доля гирифтан аз гурӯҳҳои муташаккили ҷиноятӣ барои пӯшонидани гуноҳҳояшон ва озод намудани онҳо аз ҷавобгарӣ.
6. Ҷамъ намудани маблағ тавассути имомхатибон ва муллоҳо аз мардуми оддӣ.
7. Сайдализода Муродалӣ ба худ як «чодугар» дорад аз ҷамоати деҳоти Тагоба (деҳаи Зарифи), ки пеши ӯ рафта ҷодугарӣ сару забони роҳбариятро мебандад, то барои кабудиҳояшро набинанд.
8. Призви салдат-дар ноҳия бозори Сайдализода Муродалӣ ташкил шудааст.

Вақте ки ин гуна маълумотҳо ба ман ҳамчун як пири барҷомонда мерасад, дигар сохторҳо назорат намекунанд. Бовар кунед, вазъияти имрӯзи мардум аз дасти Сайдализода Муродалӣ бад ва номуносиб шудааст. Фасод ноҳия ва минтақаро зери по кардааст.

Сайдализода Муродалӣ бензинро барои нигаҳдории амниятӣ ба манфиати худ истифода мекунад; дар ҳар ноҳия 5–8 заправка ҳаст. Дар ҳуҷҷат имзо мекунем, ки дар бораи ин масъала гап нашавад, ки сартона мехарем.

Дигараш-канселярия: дафтар, ручка, китоб, компютер. Боз дигар ҷиноятҳояш: таъмири 4 бинои Раёсати Амнияти минтақавӣ (Лахш, Тоҷикобод, Нуробод, Сангвор). Ҳар сол маблағ аз комитет ҷудо мешавад барои таъмир; моро супориш медиҳад, ки дар санадҳои таъмир имзо кунем, пулро Сайдализода Муродалӣ ба ҷайбаш мезанад ва мегӯяд, ки аз ҳисоби салдат таъмир кунед. Боз пул биёред, ки «супориш аз роҳбар аст». Бовар кунед, безор аз кор шудем.

Ин маълумотҳоро борҳо ба СБ (тафтиш?) гуфтем; доля дода шудааст, Сайдализода Муродалӣ худро тоза нишон медиҳад.

Дар 5 ноҳияи минтақаи Рашт ҳуҷҷатҳо ҳар моҳ имзо мешаванд; вале кормандон аз ҳисоби худ сӯзишворӣ мерезанд. Аз Сафаров Файзиддин барои даъвати ҳарбӣ 20 ҳазор сомонӣ пора гирифта шудааст тавассути Шараф Садиров- роҳбари кафедраи таърих ва ҳуқуқи донишгоҳи омӯзгории ноҳияи Рашт. Аз деҳаи Поҷеи Поён тавассути Назаров Сайъали Табарович ёрдамдиҳандаи КДАМ аз 13 нафар ба маблағи 80 ҳазор барои хизмати алтернативӣ гирифтааст; 54 ҳазора маблағи давлатро супорида ва дигарашро ба манфиати шахсӣ истифода бурдааст.

Соли 2021 бо ҳамроҳи Сафаров Баҳром, собиқ корманди КДАМ, аз Қалъаи Сурх як миллион сомонӣ ҷамъ кардаанд тавассути мизи ҳарбӣ Ғуфронов. Сафаров Баҳромро барои фасодкорӣ аз вазифа гирифтанд. Сайдализода, ки он замон муовини роҳбари КДАМ буд, ҳама фасодро роҳандозӣ карда буд.

Аз тамоми ҷамоатҳо, шуъбаҳои маориф, ҳукумати ноҳия- доля мегирад. Масалан, бо номи «лайк мондани шаҳрвандон», ки президент ҷазоро барои лайк манъ карда буд, Сайдализода зиёда аз 100 нафарро даъват намудааст, қалбакӣ таҳдид карда, пора гирифта озод кардааст. Агар шӯъбаи санҷиш санҷиш гузаронад, ҳама чиз рӯшан мешавад.

Ҳамасола барои агентура 900 ҳазор сомонӣ ҷудо мешавад, вале ӯ ин пулро обу лой мекунад ва ба касе намедиҳад.

Тамоми занбӯрпарварон дараи Камароб доляи асал медиҳанд. Масалан, аз Ҳоҷиев Ҷумъабой Додович (занбӯрпарвар) тавассути Ҷумъабой як фалак асал месупоранд. Зиёда аз 100 занбӯрпарвар ҳастанд, ки аз онҳо доля мегирад. Аз тамоми чарогоҳҳои тобистонаи Водии Рашт, аз молдорҳо доля тавассути раиси хоҷагии ҷангал пул мегирад.

Барои аз Хизмати ҳарбӣ озод намудани сокини деҳаи Шингилич 12 ҳазор сомонӣ аз Усмон Худоёров гирифтааст.

Барои таъйини раиси ҷамоат Қурбоналӣ ном шахс аз ӯ 80 ҳазор сомонӣ гирифтааст-Сайдализода Муродалӣ.

Дар Водии Рашт бо сӯзонидани масҷидҳо даст мезананд. Аз ҷумла, масҷиди Поҷеи Поёнро оташ задаанд; сокини деҳаи Поҷеи Поён дидааст, ки шаби сӯхтор ду корманди амният гурехтаанд. Баъдан пули калон талаб карда гирифтаанд, баъд иҷозат доданд, ки аз нав бисозанд. Дар деҳаи Яшми ҷамоати деҳоти Боқи Раҳимзода моҳи июни соли 2025 масҷиди 5 вақтӣ оташ зада шудааст; кормандони Амният ноҳияи Рашт бо фармони полковники амният Сайдализода Муродалӣ онро оташ задаанд. Дар дохили масҷид қисман сӯхта вайрон шудааст ва баъдан барои иҷозаи масҷид дубора пул фармоиш додаанд аз сокинон. Вақте ки пул надодаанд, ба сокинони деҳаи Яшм то ҳол иҷозат намедиҳанд, ки масҷидро таъмир кунанд. Мулло имоми масҷид ба назди Раиси ноҳия Идизода Зарина рафта, ӯ гуфтааст ба раиси деҳа ва имомхатиб, ки агар ман иҷозат диҳам, ки масҷидро таъмир кунед, манро амниятиҳо хӯрофотпараст мегӯянд ва дар боло сиёҳ мекунанд… (мана гапу ана гап).

Хитоби марди солхурда ба шумо: дар як деҳа як масҷид дорад- маргу мир аст шумо, ки ҳастед, ки монеъа мешавед, ки масҷидро таъмир кунанд? Масҷид дорои ҳуҷҷат, сертификат ва ягон мушкили надорад. Оё ин Сайдализода аз Биноямин Натаняҳу супориш мегирифта бошад, барои сӯзонидани масҷидҳо? Кӯҳу пуштаҳо ё аз СС Ятимов?

Ду ҳафта пеш кӯҳҳои Санги Малики, ҷамоати Боқи Раҳимзода ва кӯҳҳои болои ш. Ғарм, баъдан кӯҳи Нурободро ҳамин амниятиҳо бо супориши Сайдализода Муродалӣ оташ задаанд; ҳамаашон сӯхта хокистар шудааст.

Ҳадафи ин кирдорҳо ин аст, ки диққати мардум ба дигар самт раванд ва тарс дар дилашон ҷой гирад-кабудиҳои манро фаромӯш кунанд.

Сайдализода Муродалӣ як наркаман ва бангӣ аст, ки дар дараи Камароб, дараи Ясман, дараи Тагоба, дараи Сиёҳдара, дараи Тутат Ҳайит (ҷамоати Асқалон, деҳаи Кули калон) ҷойҳои истироҳат-бангзани, афиюнхӯрӣ, шаробнушӣ ва бевабозии Сайдализода Муродалӣ дар рӯзҳои кори ва рӯзҳои истироҳат-маишат мекунад.

Аз ноҳияи Ҷиргатол (Лахш) духтарони зеборо оварда дар дараи Тутаки ҷамоати Ҳайит дар лаби дарёи Кабуд ҳаромӣ мекунанд ва мегӯяд ғармиҳора тамом кардем навбати қирзҳо расид ҳамихелишон бояд кунем.

Ҷои истироҳатии дигараш ноҳияи Сангвор-даромадгоҳи ноҳияи Сангвор лаби ҳавзи Кабуд аст, ки занҳоеро, ки дар ҳукумат ва ташкилоту идораҳо кор мекунанд, ба воситаи сарпарастҳо (кураторҳо) бо шантажу иръоб маҷбур мекунанд; барои камбудиҳои онҳо делои ҷиноятӣ таҳия мекунанд ва онҳоро бо шантаж маҷбур ба ҳамхобагӣ мекунанд. Ба ҷои он, ки фармонҳои президентро иҷро кунанд, Сайдализода Муродалӣ аз заифӣ ва бечорагии онҳо истифода мебарад: онҳоро камбудӣ ёфта таҷовуз мекунанд.

Масалан, бо Мадина, корманди САҲШ (ЗАКС), Ноҳияи Рашт камбудияшро ёфта, ӯро шантаж карда таҷовуз мекунанд.

Хонандаи гиромӣ, тасаввур кунед, ки Сардори Раёсати Амният 5 ноҳия-Сайдализода Муродалӣ-як наркаман ва бангӣ ва таҷовузгар аст!!! Аз инҳо мо чи гуна орзуи амонӣ кунем?

Гуфтаанд, ки мо мардуми Кӯлоб омада давраи ҷанги шаҳрвандиро дар ин ҷо азобу азият кашидаем; имрӯз зану духтари мардум Водии Раштро, Сангвору Нурободу Тоҷикободу Лахшро таҷовуз мекунанд… ин супориши бевоситаи роҳбари давлат аст, ки дар паси парда супориш додааст. Сайдализода ҳамаро ба дод овардааст дар Водии Рашт.

Оё ин ҳукумат соҳиби воқеӣ дорад, ки лаҷоми ин ҷинояткоронро бикашад?

Бо эҳтиром, пири солхурда аз Водии Рашт.

Сообщение Рашт: «водие, ки адолатро бо пул мефурӯшанд» появились сначала на ISLOH.net.

Номае, ки ба «Ислоҳ» расид, яке аз пурдардтарин ва ҳамзамон пурифшотарин гувоҳиҳост аз фоҷиаҳои давраи салтанати хонаводаи Раҳмон ва ҳаммаслаконаш. Дар он сарнавишти як шахси бообрӯ ва шахсияти шинохта- Ғафуров Фахриддин-бо тафсилоти ҷонгудоз ва айни воқеият нақл мешавад.

Марҳум Ғафуров Фахриддин, ки дар ноҳияи А. Ҷомӣ ва тамоми Хатлон ҳамчун шахси саховатманд, марди ободкор ва дастгиркунандаи ятимону камбағалон машҳур буд, ба дасти гурӯҳҳои мансабдорони фосид, додситонҳои порагир ва «домодони хонаводаи пешво» ба доми туҳмат ва фишору шантаж афтод.

Нукоти ҷолибу такондиҳандаи нома:

 • Зайнулло бо лақаби «тарбузфурӯш», домоди хонаводаи Соҳибовҳо, бо зӯрӣ мехост соҳиби дарёи Оби Шӯр ва экскаваторҳои шахсӣ гардад.

 • Фишорҳо ва латукӯб аз тарафи кормандони УУР, ки ҳатто таҳдид ба овардани ҳамсараш ба подвал карданд.

 • Дар зиндон ва СИЗО марҳумро пайваста бо баҳонаи «саҳмия» маҷбур мекарданд: 3 000 доллар, 2 000 доллар, 20 000 сомонӣ, 5 000 сомонӣ ва ҳатто 25 000 доллар, ки бо ваъдаи озодӣ гирифта шуда, вале ӯро ҳамоно ба 17 сол маҳкум карданд.

 • Шантажи Зубайдзода, муовини Мансур Умаров, ки бо дасти холӣ мехост бо баёноти бардурӯғ аз оилаи Ғафуров пул канда гирад.

 • Фахриддин Ғафуров дар зиндон ҳам барои дигарон кор мекард-парник месохт, ба зиндон ободонӣ мекард.

 • Дар гузашта садҳо ятимро хатна тӯй карда буд, роҳу пулу масҷид сохта буд, ба мардум барқ ройгон медод.

 • Бо вуҷуди ин ҳама хизматҳо, ӯро бо як укол аз байн бурданд-кушторе пинҳонӣ ва бе ҷавобгӯӣ.

Ин нома гувоҳест бар он ки дар Тоҷикистон на ободкорӣ ва саховат, балки қудрату доля, фишору пора меъёр шудааст. Хидматчиёни ҳақиқӣ ба давлат ва миллат саркӯб мешаванд, вале мансабталошон ва харомхӯрон ба қудрат мерасанд.

Оғози моҷарои талх

Соли 2022, моҳи ноябр ё октябр, Зайнулло бо лақаби тарбузфурӯш, ки домоди хонаводаи Соҳибовҳо мебошад, бар сари шафёрои экваторҳое, ки дар дарёи Оби Шӯри ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ фаъолият мекарданд, омад ва гуфт:

– «Тез, ҳаматон соҳиби аслии экскваторонро фарёд кунед!»

Он вақт марҳум Ғафуров Фахриддин сардори Идораи беҳдошти замин ва обёрии ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ буд. Ӯ меояд ва бо Зайнулло во мехӯрад. Аз Зайнулло мепурсад:

– «Ту чӣ мехоҳӣ?»

Зайнулло ҷавоб медиҳад:

– «Ин дарёро ман харидаам».

Ғафуров Фахриддин мегӯяд:

– «Чӣ хел харидӣ? Ин дарё давлатӣ аст!»

Телохранителҳои Зайнулло ба марҳум зӯрӣ мекунанд ва мегӯянд:

– «Ин домоди хонаводаи Пешво аст. Ту худат кистӣ – раиси об будаӣ?»

Онҳо механданд))).

Ғафуров Фахриддин ба Зайнулло мегӯяд:

– «Вақте ман бо Гулов Ёрмахмад кор мекардам, ту як тарбузфурӯш дар Қурғонтеппа будӣ. Фаромӯш накун – имрӯз бо зӯрӣ мекунӣ».

Ӯ ба хона баргашта, сахт зиқ мешавад ва мегӯяд:

– «Акнун инҳо боз аз пушти ман мешаванд»,-зеро Зайнулло медонист, ки Ғафуров Фахриддин заводи пахта дошт. Гарчанде он ба номи бародараш сабт шуда буд, вале аслан моли марҳум буд. Соли 2012 ӯ ҷонишини аввали раиси ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ таъйин шуда буд ва ба ҳамин хотир онро ба номи бародараш карда буд.

Чанд рӯз пас боз телохранителҳои Зайнулло ба марҳум занг мезананд, мегӯянд:

– «Биё, шеф туро дидан мехоҳад».

Ӯ меравад назди офисаш дар Қурғонтеппа. Зайнуллои домод ба марҳум мегӯяд:

– «Ту бисёр инсони кордон ҳастӣ. Биё барои ман кор кун, ман ба ту вазифа медиҳам».

Ғафуров Фахриддин, албатта, бовар намекунад, чунки Зайнулло дар ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ бозор ва заводи пахтаи Сайчаъфар Ҷобиров-ро гирифта буд. Сайчаъфар домоди Гулов Ёрмахмад ва дӯсти марҳум буд.

Пас аз он ки Ғафуров Фахриддин ба шартҳои Зайнулло розӣ намешавад, ӯ бо зӯрӣ ду экскватори марҳумро мегирад ва маҷбур мекунад, ки дутои дигараш ҳам ба Зайнулло андоз супоранд. Дар маҷмӯъ марҳум чор экскватор дошт. Дутояшро гирифт ва дутои дигарро барои «показуха» намегирад, то мардум бубинанд, ки гӯё Ғафуров Фахриддин низ ба ӯ андоз медиҳад.

Сари ҳар як экскватор тақрибан ҳазор доллар пора мегирифт. Пас аз чанд моҳ ҳама экскваторҳоро тамоман гирифтанд, чунки дигар касе ин қадар пора дода наметавонист.

Ҳоло дар он ҷо-дар Оби Шӯри ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ -ғайр аз экскваторҳои Зайнуллои домод, дигар ягон экскватор кор намекунад. Ба дигарон ҳам иҷозат намедиҳанд, ҳатто агар бо ароба кум бигирад. Мардум намедонанд, чӣ кор кунанд.

Соли 2023, рӯзи 2-юми феврал, марҳум Ғафуров Фахриддин-ро аз Агентии беҳдошти замин ва обёрӣ ду нафар аз УУР мебаранд. Мегӯянд:

– «Шоҳрух туро даъват дорад».

Ӯ бо онҳо меравад. Дар УУР, сардори шӯъбаи солҳои пеш, Сулҳиддин Шарифзода, ӯро дида мегӯяд:

– «Ту худат кистӣ, ки бо гардан мебардорӣ ба Зайнулло?»

Се каси золим Ғафуров Фахриддинро латукӯб мекунанд ва мегӯянд:

– «Ту соли 2000 ҷиноят содир кардаӣ».

Ӯро ба қувваи барқ мебанданд. Ночор розӣ мешавад. Ҳатто таҳдид мекунанд:

– «Агар ба гардан намегирӣ, меравем занатро меорем ва дар таҳхона меҳмон мекунем…».

Ин ҳама таҳқирҳо нисбат ба як инсоне, ки солҳои зиёд дасти хайр дошт.

Баъд аз чанд вақт ӯро ба СИЗО мебаранд. Дар СИЗО ба ӯ мегӯянд:

-«Раис, ту одамӣ, пул дорӣ, завод дорӣ. Бояд саҳм гузорӣ -3 ҳазор доллар барои «ободии» СИЗО.»

Ғафуров Фахриддин ночор розӣ мешавад. Ба ӯ телефон медиҳанд, то ба наздиконаш занг занад. Ӯ мегуяд: «3 ҳазор доллар биёред назди СИЗО», ва наздиконаш пулро мебаранду медиҳанд.

Чанд моҳ пас замначальники СИЗО-и шаҳр ба ӯ мегӯяд:

-«Раис, ту касалии қанд дорӣ. Мехоҳӣ туро ба «больничка» интиқол диҳем?»

Фахриддин Ғафуров розӣ мешавад, зеро қанд ва бемории дил дошт. Замначальник мегӯяд:

-«2 000 доллар дигар бояд доля диҳӣ.»

Боз наздиконаш 2 000 доллар мебаранд.

Соли 2023, моҳи июн, марҳум Ғафуров Фахриддин-ро бо тӯҳмат ба 17 сол зиндон маҳкум мекунанд.

Вақте ӯро аз СИЗО ба «больничка» интиқол медиҳанд, он ҷо як моҳ мехобад. Рӯзе Нуриддин Раҳмон меояд ва мегӯяд:- «Раис, ту бояд 20 ҳазор сомонӣ доля диҳи ва 5 моҳи дигар дар ин ҷо мемонӣ. Агар не-ба Хуҷанд, ба «строгий режим», интиқол мешавӣ.

Фахриддин Ғафуров бемор буд-ночор розӣ мешавад.

Ду ҳафта пас начальники больничка мегӯяд:

-«Фахриддин, омода бош. Як ҳафта пас шеф Мансур Умаров меояд. Бояд 5 ҳазор сомонӣ «дастгирӣ» кунӣ. Дастархонро оро диҳем барои шеф.»

Фахриддин Ғафуров аз ночорӣ боз розӣ мешавад.

Се моҳ пас ӯро ба зиндони рақами 1 (шаҳри Ваҳдат) интиқол медиҳанд. Ба назди ӯ Самандар аз прокуратураи генералӣ меояд (ӯ он вақт муовини Фирӯз Бобохон буд) ва мегӯяд:

-«Маро падарам Анвар назди ту фиристод. Ту рафиқи падарам ҳастӣ, як вақтҳо якҷо дар тиҷорати пахта будед. Ман куратори тамоми турмаҳои ТҶК ҳастам. Ака, 25 ҳазор доллар деҳ-аз суд озодат мекунем.»

Наздикони Фахриддин Ғафуров ба Самандар 25 ҳазор доллар медиҳанд, аммо ӯро ҳамоно ба 17 сол зиндон маҳкум мекунанд. Вақте наздикон мепурсанд: «Чаро пулро гирифтӣ, вале 17 сол шуд?» — Самандар таҳдид мекунад:- «Агар ба касе чизе гуфтед, ман Фахриддин Ғафуровро ба «критий режим» мефиристам ва аз онҷо зинда намебарояд»

Онҳо метарсанд, зеро Самандар он вақт аз тарафи прокуратураи генералӣ куратори ҳамаи зиндонҳо буд.

Дар зиндони №1 (Ваҳдат) Фахриддин Ғафуров ду парник месозад: аз дару тиреза то салафан ва мехчаҳояшро писараш мехарад ва ба зиндон меорад-ҳама аз ҳисоби худашон. Боз чанд моҳ ҳам нагузашта, Фахриддин Зубайдзода-муовини Мансур Умаров-ба зиндон меояд, ӯро фарёд мезанад ва мепурсад:

-«Ту 5 рӯз пеш мулоқоти 3-рӯза бо ҳамсарат доштӣ?»

-«Бале, доштем», — мегӯяд Фахриддин.

Зубайдзода аз телефони худ сурат нишон медиҳад: дастархони пур-моҳӣ ва дигар хурданиҳо. Мегӯяд:

-«Ин дастархони шумо буд.»

Валлоҳ, ин дурғ буд ва шантаж. Ӯ медонист, ки Фахриддин Ғафуров марди сарватманд аст ва мехост аз ӯ пул канад. Фахриддин қабул намекунад:

— «Ин дастархони мо набуд. Ҳеҷ кадоме аз оилаи ман телефон дароварда набуд.»

Зубайдзода аз ӯ бо зӯр баёнот мегирад ва меравад.

Ду рӯз пас Зубайдзода ба писари Фахриддин занг мезанад (он вақт писараш аз Америка омада буд). Писар ба УИД меравад ва дар кабинети Зубайдзода мулоқот мекунанд. Зубайдзода мегӯяд:

— «Шумо телефон дароварда будед дар зиндон.»

Писар ҷавоб медиҳад:

-«Чӣ хел ман телефон дароварда будам? Рӯзи мулоқоти кӯтоҳмуддати 3-рӯза, ман ба фармони падарам ба Қурғонтеппа рафта будам-аз қафои супоридани «налог»-и заводи пахтаамон. Ман дар зиндон набудам.»

Зубайдзода таҳдид мекунад:

-«Ту бояд баёнот нависӣ, ки: «Бале, модарам телефон дароварда буд». Мо як протоколи оддӣ мекунем, чизе ба падаратон намегӯем.»

Писари Фахриддин, ки бо савод буд, мефаҳмад, ки Зубайдзода мехоҳад ӯро ба баёноти бардурӯғ водорад-то баъдтар шантажи тайёр дошта бошад. Ӯ намемонад:

-«Ҳеҷ кадоме аз хонаводаи мо ба дохил телефон надароварда буд — НЕ. Чӣ хел телефон дарорем, вақте дар зиндони рақами 1 назди даромадгоҳ начальник охрана, чаҳор сарбози дигар ва як зан-охрана занҳоро кофтукоб мекунанд?»

Зубайдзода ҷавобе пайдо намекунад. Ду рӯз пас боз ба зиндони №1 меояд ва боз таҳдид мекунад:

-«Тайёр шав ба «Критий Қурғантеппа»- 2 сол туро онҷо нигоҳ мекунам. Ман ин корро ба дигар муовинони УИД гуфтам- ҳама ба ман бовар доранд. 2 500 доллар деҳ-ин гап «тишина» мешавад.»

Фахриддин Ғафуров розӣ намешавад. Пас аз чанд соат ӯ сактаи дил-ро аз сар мегузаронад.

Муовини начальники турма ба писараш занг мезанад:

-«Падартон аҳволашон бад аст.»

Писар дарҳол аз берун- аз Қараболо-як духтури шиносашро меорад. Духтур ӯро мебинад: аҳвол хеле бад будааст. Писар сахт ба ғазаб меояд, ба як рафиқи худ дар Америка занг мезанад, қазияро нақл мекунад ва хоҳиш мекунад, ки рафиқаш ба падараш нақл кунад. Падари рафиқаш-генерал-лейтенант дар як ниҳод буд. Баъд аз чанд соат ба писар занг мезананд:

-«Бирав, падарам туро дар кабинет интизор аст.»

Писар меравад, генерал қабул мекунад. Писар ҳодисаҳоро нақл мекунад:

— «Дар ҳамон зиндон, аз парник то рекламаҳои «президента» ва ҳайкалҳо-ҳама чиз аз мост.»

-«Ин Зубайдзода медонад, ки падари ман одамии сарватманд аст, аз ҳамин хотир шантаж мекунад…»

Генерал дарҳол корро орому тинҷ мекунад. Чанд рӯз пас боз Зубайдзода ба зиндон меояд, назди Фахриддин меравад:

— «Ҳама чиз тинҷ шуд», — мегӯяд. Каме суҳбат карда, дар охир боз мегуяд:

«Бачата дар берун БГУ-и мо (маъно: “Багош”-у “гурӯҳ”-у дархостҳояш)-ақалан 400 доллар диҳад. Медонем, ки бачаат дар Америка мехона ва кор мекунад. Бигӯ дастгирӣ кунад -ман дар зиндон дигар ҳар хел хизмат мекунам…»

Як рӯз пас аз ин, як шахси наздики Зубайдзода ба писари Фахриддин занг мезанад:

— «Шеф номерота дод-бояд 400 доллар диҳӣ.»

Писари Фахриддин ҳушёр буд-зангро дар телефонаш сабт мекунад ва ҷавоб медиҳад:

— «Агар боз як бор назди падари ман биёед ва пул пурсед, ҳамин сабтро ба амният мефиристам.»

Онҳо сахт метарсанд ва дарҳол телефонро қатъ мекунанд.

Бовар кунед, вақте Ғафуров Фахриддин-ро аз УУР ба ИВС бурданд, агар аҳволашро медидед, гиряатон меомад. Дар ҳоле ки як умр ба давлату миллат хизмат карда буд. Аммо Шоҳрухи «голубойзода» (тавҳин, чунон ки дар матн омадааст) гуфт:

— «Агар мо ва шумо як дарахт нашинонем, Ватанро кӣ обод мекунад?»

Ҳол он ки худи Фахриддин Ғафуров дар шоҳроҳи Душанбе–Қурғонтеппа, мазори болои Уяли садҳо дарахт шинонда буд. Дар шаҳри Ҳисор, ки замин дошт, то ҳол назди ҳамон заминҳо дарахтҳои шинондаи ӯ мева медиҳанд, мардум мехӯранд. Он заминҳоро ҳам давлат гирифт.

Агар ин «сагбачаи Шоҳрухи голубойзода» ватанпарвар мебуд, ҳеҷ вақт як марди босаводу саховатмандро ба хотири “звани”-и генералиаш зиндонӣ намекард. Пас аз тӯҳмат ба Фахриддин Ғафуров, бо фосилаи як ҳафта, ҳамон «голубойзода» генерал шуд.

Савол: чаро, масалан, Музаффар Ашуриён солҳои 2009–2010 ятимонро хатна тӯй намекард? Чаро наврӯзҳои калонро Фахриддин Ғафуров мекард? Чаро Умед Каримзода, муовини якуми прокурори генералӣ, ки аз Уяли аст, намекард? Чаро ин лаънатиҳо бидуни хизмат дар вазифаҳои калон омаданд, аммо онҳое, ки хизмат карданд, бо тӯҳмати бардурӯғ ба зиндон рафтанд?

Марҳум дар солҳои 2017–2021, вақте раиси мелиоратсияи ноҳияи А. Ҷомӣ буд, ду бор ҷои аввал-ро дар вилояти Хатлон гирифт. Ба ӯ ду бор туҳфа доданд — валлоҳ, ягонтоашро ба хонааш наовард: як телевизорро ба коргараш дод, як «холадилник»-ро ба коргари дигараш.

Вақти зиндон буданаш ба чанд хоҷагӣ телефон карда, рақамҳояшонро ёфта, занг зад, зеро аз он хоҷагиҳои пахта тақрибан 31 ҳазор доллар қарздор буданд- то ҳол касе пулро барнагардонд. Як коргари дастгоҳ, Абдулло (аз Уяли), аз Фахриддин 45 ҳазор доллар қарз гирифт барои раиси ноҳияи Хуросон шуданаш (соли 2014), аммо президент Исмати Дӯлина-ро раиси ноҳияи Хуросон гузошт. Абдулло аз ин маблағ 25 ҳазор доллар-ро дар Уяли чанд мағозаи хозмаг сохт ва боқимондаашро гуфт: «Раис, баъдтар бармегардонам», вале бо баҳона барнагардонд. Ҳанӯз чанд дӯсти дигараш аз ӯ пулҳои калон қарздоранд — барнагардондаанд; дар охир бармегардонанд, иншоаллоҳ. Боз чанд техникаи дигари Фахриддин ҳам дар дасти мардум аст: трактор, тележка, экскаватор, автокар ва комбайн….

Онҳо бо Раҷаби Кош одамонашонро ба Уяли равон мекунанд; дар дохили завод бо одамони Фахриддин ҷанг мекунанд; милиса меояд, мардумро ҷудо мекунанд, ва ниҳоят Рачаби Кош соҳиби заводи пахтаи Уяли мешавад. Ду-се сол кор мекунад ва заводро бо бародараш ба ҳолати бад меорад — ҳоло завод мисли мусорхона шудааст. Бисёре аз заминҳояшро Раҷаби Кош ба замини «назидаи ҳавлигӣ» табдил дода фурӯхтааст. Ҳол он ки вақте Фахриддин ин заводро гирифт, барои солҳои аввали кориаш дар ҳамин завод зиёда аз 170 ятим-ро хатнатӯй карда буд ва ҳамсояаш дар Душанбе, сароянда Муродбек Насриддин-ро ҳам барои сарояндагӣ оварда буд, то дили ятимонро шод кунад.

Музаффар Ашуров Фахриддинро бисёр истифода карда буд-валлоҳ, солҳои 2011–2012 пайваста занг мезад ва ҳар гуна кӯмак мепурсид. Ҳатто соли 2015 занг зада гуфтааст:

— «Илтимос, ба хонаи ман арча равон кун- меҳмонон аз дастгоҳ меоянд, бинанд, ки мо марди ободкорем».

Додари гадояш, Хуршед Ашуров (домоди Ҳуҷа Командир, ҳоло раиси экологияи Рӯдакӣ), замини пахта дорад; пахтаҳои сорти 3-и худашонро ба заводи Фахриддин меоварданд, дар он ҷо ба сорти 1 қабул мекарданд. Ҳатто Лексус 470-и Фахриддинро ҳамин Хуршед гоҳ-гоҳ мебурд.

Аммо рӯзе, ки Фахриддин зиндонӣ шуд, Ашуриён вазири адлия буд, кудояш-раиси Суди Олӣ. Ин номардҳо, як бор ҳам аз ҳоли Фахриддин пурсон нашуданд. Парвиз, писари Ашуриён, чанд бор назди Фахриддин омада пул мепурсид.

Хуршед Ашуров — раиси экологияи Рӯдакӣ, бо чияни Ҳуҷа Командир хонадор аст. Вақте Фахриддин аз солҳои 2010 сар карда “пулдор” шуд, Ашуриён пайваста ба ӯ занг мезад; аммо чун Фахриддин зиндонӣ шуд-ӯ вазир шуд ва номардӣ кард.

Солҳои 2006, вақте Фахриддин заводи пахта сохт, дар назди завод барои замини «назидаи ҳавлгӣ» замин гирифт, аммо соли 2012–2016 сертификат кард ва ҳоҷагии деҳқонии “Сомониён Рустам”-ро ба номи бародараш кард. Ҳоло он заминҳоро Шамс-аз набудани Фахриддин истифода бурда — бо прокурори А. Ҷомӣ — Комилзода Камолиддин — фурӯхта истодааст. Ду сол пеш ин корро бо Раҳимзода Сафаралӣ (раиси пешини А. Ҷомӣ) мекард; чун ӯро аз вазифа гирифтанд, Шамс худро ба прокурор часпонд, то ҷиноятҳояш ошкор нашавад. Заминҳо дар номи дигар одамон ҳастанд, аммо Шамс бо дастгирии прокурор бе мушкил заминҳоро мефурӯшад.

Боз як хоҷагии Фахриддин: соли 2007 бо раиси ҳамонвақтаи А. Ҷомӣ — Умедҳуҷаи Зоир (ҳамкурсаш) — 42 гектар «Ҳоҷагии деҳқонии “Маяк”» (ки 26-то замини «назди ҳавлгӣ»-худи Умедҳуҷаи Зоир карда буд) — ба Фахриддин дода шуд. Фахриддин зиёда аз 20-то аз ҳамон заминҳоро ба коргарони заводи худаш ҳадя кард, чун онҳо дар сохтани заводаш ба ӯ кумак карда буданд (ҳар яке 10 сотихӣ).

Фахриддин Ғафуровро дар зиндон куштанд-бо укол. Аниқ намедонем кори дасти кӣ буд:

 • шояд душманонаш, зеро марҳум молу мулки зиёд дошт, вале ба номи дигарон бовар карда гузошта буд — ва вақте зиндон шуд, ҳамон «эътимодбарандагон» намехостанд ӯ озод шавад;

 • ё кори дасти одамони Зайнулло: ду нафар назди Фахриддин Ғафуров омада, аз номи Зайнулло гуфтанд: «Мо бояд заводатро истифода кунем». Марҳум розӣ нашуд — онҳо сахт ба ғазаб омаданд…

Хизматҳои Фахриддин Ғафуров:

 • 5–6 сол ДАСТГИРИИ тими футболи Уяли — бо пулу либос;

 • 10 сол мардуми деҳаи Будиёнро дар зимистон бепул барқ медод;

 • Соли 2008 зиёда аз 200 ятим-ро хатнатӯй кард (Наврӯз — Нусрат Бетурсӣ низ дар назди Фахриддин буд);

 • Солҳои 2011–2012 зиёда аз 170 ятим-ро дар назди заводи Уяли хатнатӯй кард, бо ҳадяҳояшон тақдим кард;

 • Соли 2014, вақте муовини якуми раиси ноҳияи А. Ҷомӣ буд, зиёда аз 200 ятим-ро хатнатӯй кард-то имрӯз дар таърихи ноҳия ягон мансабдори давлатӣ чунин кор накардааст;

 • дар кӯчааш аввалин кас буд, ки об овард;

 • роҳи Будиён–Навобод-ро таъмир кард;

 • 3 ҳамсинфаш-ро хонадор кард;

 • чандин студент-и уялиро, ки дар шаҳр мехонданд, бо пул ёрӣ дод;

 • хатиби Уяли-ро Ҳаҷ равон кард;

 • тирезаҳои масҷид-ро иваз кард;

 • ба чандин гӯштингири деҳа пул дод (худ дар ҷавонӣ бо «вольная борьба» машқ мекард);

 • ҳар сол пеш аз Соли нав коргарони заводашро ғайр аз ойликашон бо орд, равған ва ёрӣ таъмин мекард;

 • ба 3 ҳамсинфаш мошин харид барои зиндагиашон;

• зиёда аз 100 ҳазор доллар ба мардум қарз дода буд — бисёраш барнагашт; вақте аз зиндон ба чантояаш занг зад, ду нафар қарзҳояшонро баргардонданд, аммо дигаронаш — не. Марҳум мегуфт:

— «Дар қиёмат ҳатман мегирам.»

Ғафуров Фахриддин — писари Ғафуров Шамсиддин аст. Падараш пеш аз ҷанги шаҳрвандӣ мудири маориф дар ноҳияи Хуросон буд, модараш муалима буданд.

Ps: Хонандаи «Ислоҳ», хуб: ин қиссаи Ғафуров Фахриддин аст, ки дар хидмати мардум буд ва ба мардум хидмат кард. Аз дасти Зайнуллои домоди хонаводаи Раҳмонов ба чунин мусибатҳо гирифтор шуд ва бо туҳмат зиндонӣ карда, дар онҷо ҳар чи тавонистанд, аз ӯ пул канданд ва ғораташ карданд ва бо сӯзандору дар ниҳоят ба қатл расониданд. Борҳо гуфтам ва боз ҳам мегӯям, ки ниҳояти хидмат ба ин режим дар ин гуна ҳолат мурдан аст. Агар даҳ нафар чунин пулдороне, ки ҳоло дар хидмати Раҳмонов ҳастанд, албатта чӣ дар дохил ва хориҷ дар мубориза саҳми худро мегузоштанд, бовар кунед, ки ин миллат хеле пештар аз ин ҷинояткор ва оилааш наҷот меёфт. Аммо ҳоло ҳам интизори раҳм ва шафқат аз ӯ ва оилаи касифаш ҳастанд. Ҳоло ҳам дер нашудааст, ҳоло ҳам вақт доред, то аз тороҷ шуданатон пешгирӣ кунед. Пас аз гирифтор шуданатон дигар чизе шуморо наҷот намедиҳад. Мард шудан лозим; мардона зистан ва мурдан-ин шараф аст.

Сообщение Аз хизмат то хиёнат: «қиссаи зиндагии Ғафуров Фахриддин дар даврони Раҳмонуфиён» появились сначала на ISLOH.net.

Дар идомаи силсилаи «Номаи маро алоҳида нашр кунед» ин бор як номаи бисёр дарднок ва пурмазмун ба дасти мо расид. Муаллиф, ки аз хориҷи кишвар ба мо муроҷиат кардааст, бо қалами содиқона ва қалби пур аз дарду алам вазъи имрӯзаи Тоҷикистонро ҳамчун «Империяи Раҳмониён» тасвир менамояд. Ӯ аз таҷрибаи шахсии худ ва мушоҳидаҳои талхаш менависад:

• аз 34 соли асорат ва ғуломӣ,
• аз сиёсати оилавӣ ва фасоди бепоёни режими ҳоким,
• аз сарнавишти ҷавонон, муҳоҷирон, занон ва кӯдакон,
• аз ғорат шудани захираҳои кишвар ва беобрӯ гардидани тоҷикон дар хориҷ.

Муаллиф Эмомалӣ Раҳмон ва атрофиёнашро ба унвони қавми Яъҷуҷу Маъҷуҷ, ки танҳо барои худ ва авлодашон зиндагӣ мекунанд, баён мекунад. Ин нома садои як шаҳрванди огоҳ аст, ки аз дурии ватан, вале бо муҳаббат ба халқу миллат, ҳақиқатро баён мекунад ва мардумро ба бедорӣ мехонад.

Ассалому алайкум, бародари гиромиқадр Муҳаммадиқболи Садриддин. Саратон дардро набинад. Дар матлаби зер мехостам каме андешаҳои худро оид ба ватани азизам дар даврони салтанати Империяи Раҳмониён иброз дорам. Ростӣ, матлаби зеринро бо як дарду алам менависам.

Чумҳурии Тоҷикистон ё худ Империяи Раҳмониён: 34 соли асорат ва ғуломӣ.

Чихеле ки ба ҳамагон маълум аст, Эмомалӣ Раҳмон аз соли 1992 ба таври ба гуфтаи косалесонаш «қонунӣ», аввал раиси Шӯрои олӣ ва баъдан ҳамчун президент то ба ҳол амал карда истодааст. Дар даврони раҳбарии худ то имрӯз оилаю авлоди касифашро ба ҳама сохторҳои давлатӣ, ҳамчун ҳашаротҳои зараррасон рӯи кор овардааст.

Вақте ки мактабхон будам, ҳар бор баромадҳояшро гӯш мекардам. Доим таъкид менамуд, ки ҷавонон ояндаи миллатанд ва онҳо бояд аз пайи таълим ва забономӯзӣ шаванд. Шахсан худам ба ин гуфтаҳо гӯш андохта, аз пайи гуфтаҳояш шудам. Аммо намедонистам, ки ҳамаи он суханҳо танҳо ба «ҷавонони худӣ»-фарзандону авлодони наздики ӯ тааллуқ доштаанд.

Қавми Яъҷуҷу Маъҷуҷ ва қонунҳои зиддунақиз

Ин қавми Яъҷуҷу Маъҷуҷ худ намедонанд чӣ гуна давлатро идора кунанд, чун ҳар як қонун ё қароре, ки мебароранд, ба ҳам зид аст-як парадокс. Масалан, ҳама медонанд, ки дар Тоҷикистон таҳсилоти динӣ ва рафтан ба масҷидҳо то синни 18 солагӣ манъ аст, вале дари фоҳишахонаҳо кушода. Ҳамзамон, лоф мезананд, ки ҷавонони тоҷик ба гурӯҳҳои ифротӣ ҳамроҳ мешаванд. Ҳол он ки сарчашмаи ин ҳама- надонистани аҳкоми динӣ аз рӯи қонуни худи онҳост.

Мисоли дигар: дар баромадҳояш мегӯяд, ки омӯзгорону табибон намерасанд. Аммо сабаб дар чист? Сабаб «фирори мағзҳо» аст. Яъне мутахассисони оянда баъди хатми мактабҳои олӣ намедонанд ба куҷо раванд, зеро аллакай дангу девонаҳои авлоди касиф тамоми курсиҳоро ишғол кардаанд.

Ғуломии тоҷик дар хориҷ

Дар шабакаҳои иҷтимоӣ ва телевизион ҳамеша мебинем, ки шаҳрвандонро ба кишварҳои хориҷ ба кор даъват мекунанд. Аммо касе аз «болонишастагон» фикр намекунад, ки то ба кай ин халқи бечора бояд умри кӯтоҳи худро дар ғуломиву сархамӣ дар хориҷ сипарӣ кунад.

Сиёсати нодуруст ва ғуломсози сулолаи Раҳмониён сабаб шуд, ки падар аз фарзанд ҷудо шавад, занҳо зиндабева гарданд, кӯдакон аз меҳри падар маҳрум монанд. Ҳар рӯз дар шабакаҳо хабаре аз фалокат меояд: гурӯҳе фиреби корфармо, дигаре дар садама ҳалок мешавад ва аз худ зану фарзандони ятим боқӣ мегузорад? Ин вазъу ҳол,то ба кай бояд идома ёбад?.

Бефарҳангӣ ва парокандагии ҷомеа

Бисёре аз ҷавонони тоҷик аз надонистани таърих ва тамаддуни хеш бефарҳанг шудаанд ва дар шабакаҳои иҷтимоӣ номи тоҷикро шарманда мекунанд. Занҳои тоҷик бошад, аз надоштани маблағ ва аз муҳоҷират барнагаштани шавҳарҳояшон намедонанд фарзандонашонро чӣ гуна тарбия кунанд.

Дар хориҷ, ки будам, дидам: хориҷиён биноҳои қадимиро ҳифз мекунанд. Аммо шаҳрдорони мо иҷозатнома мефурӯшанд ва таърихи шаҳрро нобуд мекунанд. Мисоли равшан-тахриби чойхонаи машҳури «Роҳат». Ҳатто мехостанд осорхонаи устод Айнӣ-ро аз ҷойи худ кӯчонанд, ки бо фишори зиёиён нагузаштанд.

Мардум дар торикӣ, ҳукумат дар ғанимат

Ҳар бор бо фаро расидани фасли сармо, мардум дар ғаму торикӣ мемонанд, аммо барои элитаи ҳукмрон фасли маблағкоркунӣ мешавад. Дар ҳар ҷо «буз»-ҳои худ мондаанд, то ҳар касе даҳон бозад, ба тӯҳмату зиндон гирифтор шавад.

Ҷавони тоҷик баъди 18 солагӣ намедонад чӣ кор кунад: бихонад ё ба ғурбат равад? Наврасон дар мактабҳои миёнаву олӣ фасодзадаанд, аз дониш комилан дур мемонанд. Мақомдорони қудратӣ ба ҷойи кам кардани ҷинояткорӣ, танҳо аз паси маблағанд ва барои кор кардани маблағ ҷавононро туҳмат ва ё водор ба ҷиноят менамоянд.

Сабабҳои гаронӣ ва монополия

Сабаби гарон будани хонаҳо маълум аст: сохтмончӣ маҷбур аст ба шаҳрдорӣ барои иҷозатнома «доля» диҳад, ки онро аз ҳисоби харидор мегирад. Нарху наво дар Тоҷикистон гарон аст, зеро тамоми молҳои воридшаванда монополия шудаанд. Тоҷиронро «доля»-бастаанд, мардум бошад мазлум.

Сухан бо Раҳмон

Эй Эмомалӣ, ин ҳама қарзҳое, ки бо кафолати давлат барои НБО «Роғун» мегирӣ, чаро барои ба итмом расонидани сохтмон истифода намебарӣ? Оё намедонӣ, ки як поят дар лаби гӯр аст? Чаро вақте шаҳрвандони моро дар Русия таҳқир мекунанд, ҳимоя намекунӣ? Қирғизу ӯзбек шаҳрвандонашонро ҳимоя мекунанд, ту чаро наметавонӣ?

Рӯзе иншоаллоҳ мерасад, ки ин халқи мазлум алайҳи ту ва атрофиёни зараррасонат мехезад.

Хулоса

Дар 34 соли ҳукмронии Эмомалӣ Раҳмон мо тоҷикон ба фақр, қарз, муҳоҷират ва ғуломӣ гирифтор шудем. Миллат пароканда, оилаҳо вайрон, тоҷик дар хориҷ беобрӯ.

Эй блогерону тамаъҷуёне, ки косалесии Раҳмонро мекунед! Магар шарм намедоред? Як шахс қариб ним аср бо авлодаш қудратро ғасб кардааст, давлату миллатро ғорат мекунад, вале барои мардум ягон беҳбудӣ намеорад.

Магар ин хиёнат нест? Магар ин шармандагӣ нест? Шумо ору номус надоред, ки шикамҳоятон серу мардум гурусна мемонад?

Бародар Муҳаммадиқбол, шояд дар куҷое хато карда бошам. Шумо онро дуруст кунед.

Бо эҳтироми бепоён ва бо умеди пирӯзӣ бар ин авлоди хунхор,

Мухлиси ашаддии Шумо

Лондон, 13.09.2025

Сообщение Ҷумҳурии Тоҷикистон ё худ Империяи Раҳмониён: 34 соли асорат ва ғуломӣ появились сначала на ISLOH.net.

Нома аз Рашт (деҳаи Тагоба)—пас аз тамошои «Минбари муҳоҷир» №365

Ин нома аз Ноҳияи Рашт (ҷ/Тагоба) ба дасти мо расида, ин нома пас аз тамошои барномаи «Минбари муҳоҷир» №365 навишта шудааст. Нависанда худро корманди мақомоти қудратӣ муаррифӣ мекунад ва бо исрор мехоҳад овози мардум ба гӯши «кар»-и мақомот расад. Дар матн аз фишорҳои пайвастаи раисони ҷамоату маҳалла, ҳамдастии «амният» бо гумоштаҳои маҳаллӣ, «аблава» ва пулталабӣ, латукӯби ҷавонон, тарсондан бо талоқ ва «қасам», рӯйхатбандиҳои сиёҳ, бозии нангини мансабдорон бо номус ва обрӯи мардум, ҳамчунин аз бесалоҳиятии мақомоти тафтишотӣ ва нобаробарии оддитарин ҳуқуқҳо нома нигошта шудааст. Муаллиф далелҳои мушаххаси ҷолиберо меорад, аммо-ба хотири амнияти худ ва дигарон- хостааст номи баъзе ҷойҳо ва афрод пӯшида монад. Ин як додномаи ошкор аст бар зидди зулмҳо ва риёкориҳо; хоҳиши хело самимӣ: «садои маро алоҳида нашр кунед, то ҳақиқат аз байн наравад».

Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракоту, бародари роҳи ҳақ Муҳаммадиқболи Садриддин!

Шумо рӯзро шаб ва шабро рӯз карда, дарди дили мардуми мазлуми Тоҷикистонро ба гӯши кари ин мақомоти хунхори Раҳмон мерасонед. Офарин бар шумо! Худованд раҳмату мағфиратро насиб гардонад падари шуморо ва ҷойгоҳашро яке аз боғҳои ҷаннатул-фирдавс кунад.

Мехоҳам, кам ҳам бошад, шунидаҳои худро ба шумо бигӯям, то ба воситаи шумо ба гӯши кари мақомот бирасад. Ман худам корманди ҳамин «макомот» ҳастам. Моҷарое, ки мегӯям, моҳи сентябр рух дод: бародаре бо се рафиқи дигараш-ки ҳама аз минтақаи «03» буданд-маро даъват кард ба маракае дар ноҳияи Рашт, ҷамоати Тагоба (қишлоқашро иҷозат диҳед махфӣ бимонад). Рафтем; меҳмонҳо омаданд, маросим гузашт, ҳама пароканда шуданд. Мо бо худаш мондем.

Онҳо пурсиданд: «Ин бародар кист?» Гуфт: «Худист, безарар, аз худамон.» Маро бо ҳамсинфон ва дӯстонаш шинос кард. Сухбат гарм шуд. Яке гуфт: «Вазъ он қадар вазнин шудааст, ки дигар диламон намешавад ҳатто бо бародар гап занем» Ман пурсидем: «Барои чӣ?» Гуфт: «Ин ҷо гап бояд ҳаминҷо монад- ба Худо таваккал, ман ҳайронам: чаро мардуми дараи мо ин қадар тарсу ва буздил шуданд? Агар ҳар кадоми мо ин сухбатро берун барад ва ба мақомот расонад, бигзор баранд манро суд кунанд- фардо дар назди Худо аз онҳо шикоят мекунам»

Гуфтам: «Хотирҷамъ бошед. Агар аз ман ҳарос доред, мехезам ба утоқи дигар меравам-шумо худакӣ, якҷо калон шудаед, гапи худатонро занед» Гуфтанд: «Не, бародар, ту намозхонӣ-бовар дорем, ин сухан ҳамин ҷо мемонад.» Сипас, яке аз пирони нишаста аз рӯзгори ҷанги шаҳрвандӣ нақл кард: «Светҳои дараи моро як-як мекуштанд; шабона ба оғил медаромаданд, гову гӯсфандҳои мардумро медуздиданд. Баъзеҳо ҳатто ду мотосикли «Урал» меоварданд: гӯсфандро мисли одам мешинонданд, каска ба сараш монда, мебурданд. Мардуми деҳот ҳамдигарро гумроҳ карда, «фалонӣ буд» мегуфтанд -хабар ба гӯши ҳамон дуздон расид. Онҳо одамони кордида буданд: як шлагбаум бо тираки рост сохтанд. Як шаб, вақте аз қишлоқи Порвог гӯсфанде, ки қади гов буд, мебурданд ё дурустараш медуздиданд, дар бозгашт дар шлагбауми аввалин мотосиклро қапиданд; дуюмаш фирор карду рафт, ронандаи  мотосикли «Урал»ро заданд ва дар қишлоқи деҳаи Хилмонӣ дар чинор бастанд. Субҳ, сардори вақт-Шералӣ Хайруллоев (ки баъдтар вазири мудофиъа шуд)-омад. Дар ҳузури мардум гуфтем: аз дасти гурӯҳи дузду ғоратгар халос шудем.Ҳама ин корро аҳсану офарин гуфтем. Кор хомӯш шуд-зеро ҳама фикри ҳимояти якдигарро дар маҳал доштанд.»

Пас аз ин қисса, гуфтанд: «Мо «Ислоҳ»-ро, барномаҳояшро бо барандагии Муҳаммадиқболи Садриддин тамошо мекунем.» Яке аз чаҳор-панҷ ҷавоне, ки нишаста буданд, мехост барояд, гуфт: «Мо ягон чиз нашунидем.» Бародареро, ки дар паҳлӯям нишаста буд, нигоҳ доштам: «Бишин, бо ту гап дорам.»

Соҳибмаҷлис идома дод: «Дар барнома, мардум аз раисони маҳалла ва раисони ҷамоат шикоят мекунанд. Ба ҳамин одам (яъне ба шумо) бигӯед: ин раисҳо хафа нашаванд. Онҳо хуб медонанд, вақти ин ҷо зиндагонӣ мекунанд; медонанд, ҳукумат, ки иваз шуд, мепартоянду мераванд-мисли кӯчманчиҳо. Шумо мардуме, ки аз чунин раисон менолед, биёед аҳволи деҳаи Тагобаро бинед: мардум аз дасти ҳамин раисон ва бузҳои қишлоқ нафаси озод кашида наметавонанд чаро чизе наменависед?.»

Баъд гуфтанд: «Ҳамин одаме, ки дар бораи Қаноатшо Лоиқов навишта буд ба Ислоҳ, чаро ҳозир чизе дар мавриди ин раисҳои феълӣ чизе намегӯяд? Шахсе дар мавриди Қаноатшо Лоиқов ҳақиқату рост навиштаам гуфта буд. Мо ончиро дидем ҳамонро мегуем Қаноатшо Лоиқзода Паҳлавон буд. Мошинашро манъ мекард, аҳвол мепурсид, камбизоатҳоро дастгирӣ мекард-аз хӯроку пӯшок то роҳкиро. То даме ки раиси ҷамоат буд ва то расидан ба раиси ноҳия, на як участковӣ ва на як «КГБ-и дилёб» ё ҷуръат намекард бидуни иҷозати Лоиқшо биёяд ва мардуми дараро «тафтиш» кунад. Дар ҳама мусибатҳои деҳот шарик буд; рӯзи тӯю мотам, вақте светро гирён мекард, хизмати ҳалол мекард. Мардуми деҳот бояд инро донанд. Олим ҳам аз ҳамин деҳот буд. Дар вақти директорӣ дар совхоз чӣ кор кард? Тамоми фермаҳои говро, сенажу, ангарҳо, швеллеру турбаҳои дар ҳар як қишлоқ бударо ба фоидаи шахсӣ фурӯхт-он замон хона дар Душанбе 800 доллар буд, вале дар деҳаҳои мо 4500 доллар мефурӯхтанд. Агар баҳогузорӣ кунем: аз Сайдало Хайрулло, «Ҳоким Давлат», Набиев Олимҷон…, Қаноатшо хизмати калон кардааст; «Ҳоким Давлат» на зарар дод, на фоида-чун дар вазифа наистод, чаро инҳоро намегуянд?»

Ҳол рӯ ба ин аст, ки вақте дар деҳа кае «форадшон» свет аст, кае форадашон светро мекушанд; вале дар Навобод 24 соат свет ҳаст. Пештар мегӯфтанд «барои девонахона», ҳоло бошад «бо гвардия куш шудааст». Аз дасти сарбозу афсарони ҳамин гвардия дар Навобод духтари ҳалол намондааст. Раиси ҷамоати мо, ки пеш мисли саймакорон ба бизнеси гов машғул буд, ҳоло мардумро тарсонда мегардад: «Ман тағаи начайлики тувалетҳои Ҷаноб ҳастам: ҳар куҷое Ҷаноб равад, бе иҷозати тағаи ман ба  тувалети дигаре ҷуз онеки муайянаш мекунад намебаранд.» Дар давраҳои худ ва «круг», фахр ҳам мекардаст: «Тувалетҳо «вибр» доранд-аз Ҷопон оварда мешаванд, кондитсионер доранд!» Худи Ҷаноб  ҷойҳои сарди cалқинро бе ниҳоят дӯст медорад, мисли гов паат мехурад корш туалети бо роҳат рафтан аст. Агар тувалет, масалан, тарафи Шаҳритуз бошаду дар Н.Рашт монанд дар ҳол мефаҳмад , шиками ҷаноб аз як мошин зиёдтар ахлот мебарад, ҳама вақт  аз сари тувалет сар мекунад… Барои ҳамин «гапи тағаи ман» дар гӯзар аст. Дигар тағаи ман дар корҳои сохтмонии ин оила нозир аст, ҳамаро «машварат» медиҳад. Хулоса, тамоми мақомоту мардумро ронда, «зин задаву савор» шудагиянд.

Дар дараи мо ҳоло дуздиву сирқат чунон зиёд аст, ки ҷавонони синни 19 то 40–50 ҳама дар Русияанд. Бо боварӣ мегӯем: монанди солҳои ҷанги шаҳрвандӣ-инҳо дар Навободанд ва бо «макомоти» Навобод ҳамкорӣ доранд. Раисони маҳалла бошад, зодаи ҳамин диёранд- чӣ раиси ҷамоат ва чӣ раиси маҳалла. Акнун муқоиса кунед: дар дигар минтақаҳо, ки худӣ бошанд, чӣ кор мекунанд? Ин раисон, ба нафъи шахсӣ, донишҷӯёне, ки барои алафдаравӣ ва таъминоти гову мол меоянд, ба «ҳашар» даъват мекунанд; ки «не» гуфт, ба «чёрный список» меафтад. Дар сурати дуздӣ-«начайлики уголовник» Розыск (аз Навобод), ҷияни Сайдло Хайруллоев, номаш Бахтиёр аст, онҳоро мебарад, чунон мезанад, ки хара дар пода иқадар намезанад. Мегӯяд: «Ба гардан гир!» Гирифт — тамом, «доля»-и калон мегиранд; нагирифт -«раиси маҳалла» мегӯяд: «Ку, ба сару рӯяшон бимол!» Бахтиёр худаш гуфтааст: солҳои дароз орзуи ҷавонҳои Таговаро доштам, ки биёраму бишканам- чунки онҳо аспҳои падари маро намегузоштанд «буза» партояд; ҷавонҳои дараро бояд шикаст, зеро дар 14 ҷамоати Н.Рашт дар ҳама навъи варзиш фаъоланд. Хулоса: як даст боло мекунам-«раиси маҳалла» имзо мекунад, «участковый» меорад, ман ҳаму коре мехоҳам ва «форадам» ҳамон корро мекунам. Тағаи ман Сайдало Хайруллоев агар ба пенсия ҳам рафта бошад, ҳозир ҳам ҳамин шиками Ҷаноб аз тағаи ман «машварат» мепурсад. Дар ҷойи кор нӯшидани нӯшокиҳои спиртӣ манъ аст вале ман менӯшам; бисёр рӯз маст меоям развод; барои пуштибони ман «начайлики милиса» мебинад аммо ҳичим намегуяд, то «падвадид» нашавам, «гурда» ҳам намекунад аз ман пурсад чаро маст меоӣ. Ҳозир вақт дорам: ман бояд ин дараро ҷавонҳояшро  духашон ё руҳияяшонро сахт бишканам!

Дар вақти «аблава» имсол: «куръапартой» карданд. Аз хоҷагӣ касе гӯё «куръа гирифт», бояд писараш ба хизмат мерафт; ба Амният 10 000 сомонӣ доданд (бо пуштибонии ҳамин раиси ҷамоат) ва халос шуданд-писарашон ҳамин ҷо монд. Вале онҳое, ки нон барои хӯрдан надоштанд ва нав ба Русия рафта буданд, ҳамин раиси ҷамоат «списка»-ашонро ба «КГБ»-куратори дараи Тагова дод. Ба падарошон гуфт: «Агар ҳозир ба писарат занг намезанӣ ва бароят як соат вақт- билетро нишон намети. Баъди латукӯб шуданат, зану фарзанди майдаатро таҷовуз мекунем!» Ин «Амниятӣ» дӯст ё хеши як амнияти дигар аст- ҳамон «Амниятие,ки шуъбаи терроризми»-и ноҳияро раис аст. Мегӯянд: «Маро куштанд, шикастанд.» Гуфтам: «Агар намирам, Ҷанобро мебинаму шикоят мекунам.» Гуфт: «Ман зани Ҷанобро фалон мекунам!» Медонед, мо гармиҳоро барои чӣ бад мебинем? Барои он ки ин Ҷаноб-очаи канчикаш-айнан аз ҳамин Ғарм, аз дараи Тагова аст. Фикр мекунед, танҳо бар сари шумо зулм аст? Бар сари мо нест? Ман худам безорам аз ин ҷаноби хунхор: ӯ моро мефармояд-мо бояд «не» гӯем.

Вақте кор кардан мешавад аз шумо ва мардум ҳозир Русия пул коркуни мераванд вале  Русия мо Ғарм аст. Мо нону намак, меҳмоннавозии гармӣҳоро хӯрда, медонем, ки мардумаш меҳмоннавоз ва бузург аст. Лекин вақте аз боло «команда» мешавад, ки «он ки модараш аз ин ватан аст, қасди ӯро аз шумо хешу табори очаш мегирем»-кай мешавад, ки ин Раҳмонов равад ва дасти мо аз хуни шумо ғармиҳо халос шавад? Аз зулми шумо мо худмон хаста шудагием вале чикор кунем шумо ғармиҳо зулмпарвар ва мардакбарин пула метен.

Гап бисёр аст-бисёраш аз ёдам рафт. Чуноне шумо назарсанҷӣ мегузаронед, дар назарсанҷие ман намудам аз ин мардум қадри  Қаноатшо Лоиқзода баланд будааст. Боқӣ дар амони Худо. Ҳамин тавр нависед, ки ҷои зисти бародарро ошкор накунед- мумкин аст дигарон аз ман гурезанд, зеро мо чанд нафар будем.

Агар ягон расонае бошаду мо тавонем гапамонро ба  «Ҷаноб» расонда бошем ва росту равшан бинависем, мегӯем: мо мефахрем, ки аз як деҳае ҳастем, ки то ҳол бо 10–12 хоҷагӣ зиндагонӣ мекунад, вале аз ҳамин ҷо модаре писаре таваллуд кард, ки президент шуд. Эй ҷаноб, ба хотири арвоҳи модарат пуштибони мо бош, на ин ки мақомотат бо қаҳру ғазаб ба мо-ғармиву таговачиён — биафтад. Илтимос, ба ёди мо бирас. Ин чӣ ҳол аст? Ҳол надорем.

Имрӯз агар касе дар соли 2000 як «шаппотӣ» зада бошад, мебаранд ба ноҳия, дар раёсат «издеваться» мекунанд, 10–15 ҳазор сомонияшро мегиранд; дар кабинет маҳкам мекунанд. Яке мепурсад: «Гапзан куҷост?»-ҷавоб медиҳанд: «Аз ватани гов аст.» — «О-о-о, пас 15 ҳазор ҳастай бгу!»

Охир, ҷаноб, худат мегуӣ «террористу экстремист». Мо ҳайронем. Дар солҳои ҷанги шаҳрвандӣ гурӯҳи Резвон ин ҷо буд: шабона меомаданд, фарёд мезаданд; модаронамон берун мешуданд, мегуфтанд: «Холачон, як пораи нон!» — модаронамон мегуфтанд: «6–9 фарзанд дорам, надорам!» Онҳо мегуфтанд: «Майлаш, холачон, каме картошка биёр.» Ту имрӯз ҳаминҳоро «террорист» меномӣ ва тамоми тоҷикро террорист нишон медиҳӣ? Онҳо метавонистанд ба оғили ҳар кадоми мо дароянд, гову гӯсфандро бубаранд, хӯранд, аспҳоро савор шаванд. Ҳоло бошад, чизу чора пули раис: 30% ба худ, 70% ба «кормандони давлат». Маслиҳати мо ба ту-чунон ки мақомотат мегӯед-натавонистӣ кор куни, мақомот ҳам аз ту монда шудаанд. Бас кун-ба шодӣ рав, пулҳои ҷамъкардаатро бихӯр ва бихоб; бигзор мусалмоне биёяд ин Тоҷикистонро обод кунад. Агар 100 сол ҳам умр бинӣ, охир мемирӣ-фикр кун, гуноҳҳоят аз қабр берун меоянд.

Раиси ҷамоате, ки як замон гов мехарид, ба Ленский район мебурд, мефурӯхт, рӯзаш мегузашт-ҳоло аз пули «аблава» ва росту дуруғи мардумфурӯшӣ дар деҳааш хонаи дуошёнаи хиштпухта дорад, мошини «иномарка»-и баланд савор аст. Як замон «Опели» соли 1993 дошт; имрӯз «кару фарш» мебинӣ — «президент»-и ноҳия гӯӣ. Бовар накунанд-биёянд аз рӯи инсоф таҳқиқ кунанд. Лекин чӣ? Гуфтани гап осон нест: хона ба хона мегарданд, ба занат қасам медиҳанд, ки «ту гуфтӣ, ту навиштӣ!» -барои ҳамин касе намехоҳад бинависад. Намедонем чӣ кунем, ба кӣ бигӯем. Эй Аллоҳ, ба доди ин мардуми мазлум бирас!

Агар омаданду тафтиш карданд, ҳамин раиси қишлоқро барои «баёноти бардурӯғ» бурданду ҷавонҳоро Бахтиёри хунхор шикаст-мувофиқи қонун ҷавобгар кунанд. Мо медонем: баъди иваз шудани ҳукумат-ё шояд рӯзе худи ҳукумат барои боз ҷалби мардум ҳукм барорад-ки бо ин бузҳои шаҳриву кӯчагӣ, деҳотиву мактабӣ чӣ бояд кард. Ба ин ҳукумат бовар нест: имрӯз «дӯсти ман», пагоҳ «дӯсти хирс». Он замон вой бар ҳоли ин бузҳо! Ва вой бар ҳоли он фермаи гов, ки падарат «шахсӣ» кардаӣ-туро даруни он меандозанд, ҳолатро мебинӣ чӣ мешавад. Ҳоло тавон дорӣ-даврон гардон!

Ҳазрат, савол: онҳо мегӯянд «бинависед», баъд гумон мекунанд; ба зан қасам медиҳанд. Қасам нахӯрди — милиса/КГБ мебарад, «қапат» месӯзад; қасам хӯрди — занат талоқ мешавад. Ҳаминаш чӣ хел мешавад?

Ҳоло ҳоли мо чунин аст: мебаранд «барои проверка» — мефаҳманд, ки ҳамин одам бо шумо алоқа дорад ё не. Номри шуморо дар «контакти» ӯ ворид карда, «сохранит» мекунанд; аз номи соҳибаш менависанд. Агар шумо дар давоми 1–3 шабонарӯз ҷавоб додед -тамом: соҳиби телефон «мурда». Агар ҷавоб надодед-ҷаримаи сабук менависанду ҷавобашро «медиҳанд».

Боқӣ-дар амони Худо. Номи қишлоқ ва баъзе шахсиятҳоро барои амният махфӣ гузоштем. Мақсад на тӯҳмат, балки расонидани дарди мардум аст. Худо ҳақро болои ботил ғолиб гардонад. Бовар кунед домулло ман хуб суҳбат кардам ва бачаҳои дигаре бо мо буданд бовар дорам пас аз ин нома ҳатман менависанд аз Ғарм.

Сообщение Аз раҳми модари ғармӣ то зулми фарзанди данғарагӣ появились сначала на ISLOH.net.