Хонандаи гиромӣ дар бахши аввал «Чаро мо мубориз нестем?» хеле аз мушкилоти мубориза ва иллату ҳолатҳоро ошкоро бидуни ҳеҷ риоятҳо баён намудем. Чаро ? Чун дигар фурсати риоят ва ба инобат гирифтани муқарраротҳои умумиро надорем. Дар ин бахш,ки идомаи ҳамон қисмати аввал асту гушзадҳое бар бархе мухолифнамоҳо ва чаро аз Раҳмонов метарсем? Чи гӯна тарсамонро аз байн бубарем…

Дар ҷомеа, дар шабакаҳои иҷтимоӣ, дар хориҷа ва дар ҳама ҷо дар умум вуҷуд доранд. Киҳо ?  

 Онҳое, ки «муборизаи пассив» мебаранд.

Яъне ғайрифаъъоланд. Инҳо ксонеанд, ки онҳоро метавон «арусони пушти парда» номид. Мисли морҳои безаҳр, сокиту бидуни фашшаст вориди ҳама сафаҳоти интернетӣ мешванд, аз тамоми ахбороти дохилию хориҷӣ пайгирӣ карда,  бохабар мешаванд. Дар тамоми мусоҳибаҳо иштироки «тамошобинона» намуда, вале муранд ҳам як калима гап намезананд!

На А мегӯянду на Б!

Аксар ин ҳама даводавашон ин аст ки кай, дар куҷо «айби» киро ёбанду ба дигарон нақл кунанд. Занакфеълҳои тоҷики асри 21!

Ҳоло, остакак ин мақоларо ҳам хондаву мегӯянд: «И мара дидагӣ нест. И мара дар назар надора. Ман мехонам ку ҳама чира. И дига каса да назар дора».

Гуфт Алломаи Иқбол, ки бархез аз хоби гарон

Буздиле гуфт: фалонист мухотаб, на манам!

 Ё «шармандагӣ»-и нафареро шунаванду пайи овозапароканиву тӯҳматпароканӣ шаванд.

Буз думи чухти худро надида, бар гуспанд писханд мезанад!

Бузҳо, козелҳои думчухти замон!

Боз нагӯӣ: фалонист мухотаб, на манам!

Туӣ! Ин гуруҳ ҳам навъе аз мунофиқини сиёсӣ (пасивӣ) ҳастанд, ки ҳатто фикри худро ба зану бачаи худашон дилёв намешванд иброз доранд.

Агар хоҳед онҳоро шиносед ягон «шоҳдурӯғ» ё шоҳтӯҳмат, дурӯғи шохдор, дурӯғи осмонӣ,  ё ягон «сенсатсия»-и аблаҳонатаринро ҳам бофта пахш кунед, аввалин шуда ҳаминҳо онро дар тамоми ҷойҳо мепарокананд!

Мисли занбурҳо шаҳд аз вуҷудашон таровиш надорад, балки рӯи ҳар ахлоте гирд шудаву виззос мекунанд! Пашшаҳо, мухи! Блин ..

Ақлашон бештарин вақтҳо дар доираи «сари поёнӣ» мечархад, ақли болоияшон хуб кор намекунад!

Аз ин рӯ,  суол мегузоранд баъзеҳо, ки инҳо бо куҷояшон мефикранд?

Ту мистер «Х», ту чоплус, ту рих, бо куҷоят мефикрӣ?

Ман бо мағзи сарам мефикрам, вале ту ҷавобатро худат биё, бидеҳ.

Аз инҳо ҷомеа чизеро интизор набуду нест. Ҳеч гоҳ. То рӯзе, ки ба огаҳӣ расанд!

Ҳикоят аст инки:  солҳои ҷанг якеашро силоҳбадастон қапидаву гуфтаанд:  номат чист? Гуфта: номам Файзуллоҳ асту лекин дар деҳа ҳама маро «Гулғунча» мехонанд. Чун шунида, ки модари сардори силоҳбадастонро номаш Гулғунча буда.

Инҳо гаҳе Гулғунчаву гаҳе Гулчеҳраву гаҳе ҷояш ояд «пешво»-ву гаҳе хоки раҳу бандаву гаҳе ҳазрату гаҳе домуллову гаҳе ғозию гаҳе авлиёву гаҳе кӯрмушу гаҳе кирмаку гаҳе ҳеч… буқалкмун.

Ва онон, ки тӯли солҳост ба Аврупо гурехта ҳамчун «мухолифу мубориз» паноҳ бурдаанд, дар аксари ҳолот аксарияташон ё «аз таги дор гурехтагон» ё «фурсатталабон», ё «мушҳои тарки киштикарда», ё «зона комфортталабон»-у манфиатхоҳананд, ки ҳар ҷое бӯи пули муфту хонаи бепулу роллтону кейкҳои садақаро ёбанд, аз худ ҳатто «фарозаминиҳои дар ҳоли инқироз» ҳам сохта то ҷои даркорӣ мерасанд. Ҳаминки расиданд, пайи чаришу париш мешванд. Коре ба кори муборизаву озодихоҳӣ нестанд!

Якчанд нафарашонро медонам, ки собиқ дуздони ҳукумати Раҳмонов буданду имрӯз ба ҳайси «гурезаи сиёсӣ» муқими Олмону Утришу  Лаҳистону Фаронсаанд. Вазифаи сиёсии мухолифин аст, ки ин сагҳои Раҳмонро шиносоӣ ва ронанд.

Хас  кам ҷаҳони мубориза – пок!

Паёмбар ҳам дар шартномаи «Сулҳи Ҳудайбия» навашта буд: «ҳаркӣ аз мо ба тарафи мушрикин равад, баргардонда намешавад».

Ба чӣ дард мехӯрад як муборизи пассиви раҳмонтарсида?!

Инҳо ҳам, ки дар ботин пасвоянду дар зоҳир мухолифин, ҳиммати дигаронро бо нифоқашон мекоҳонанд!

Ва онон ки муборизаро ниқобе барои расидан ба Аврупо кардаанд , дигар ба мақсад расидаанд. Онҳо ҳадафи дигаре надоштанду надоранд. Савганд ба Аллоҳ агар ҳозир Раҳмонов мурад, инқилоб шаваду сарнагун шавад инҳо аслан намехоҳанд баргарданд. Чаро ? Чун аз ҳафт маҳаллаи Тоҷикистон безоранд. Мумкин аст раванд барои селфӣ кардан вале ҳаргиз қасди зиндагонӣ ва зистан намераванд.  

Аммо дар дохил онҳо шахсиятҳои дурӯяву заифу тарсӯеанд, ки танҳо барои расидан ба ҳадафи «олӣ» хатари «эҳтимолӣ»-ро пазируфтаанд

Ҳамон гуна ки Абдуллоҳ ибни Салул «ислом оварда» буд то пас аз сари паёмбар  «халифа»  шавад ё лоақал дар давлати оянда «ҷойгоҳе» дошта бошад. Вале ҳамеша аз набардҳо мегурехт, ҳамон гуна ки Салулзодагони ин асри тоҷик ҳам умрест аз Эмомтақала мегурезанду мегурезанд! Аз дуриҳо ҳам аз ӯ метарсанд. Аз Худо не, аз Раҳмонов метарсанд. Сахт метарсанд. Дар ҷойҳое аз олам метарсанд, ки ҳафт пушти Раҳмонов дасташ ба онҷоҳо намерасад, вале тарс дар олам вуҷуд надорад, бал дар мағзҳошон ҷой дорад. Ҳамроҳашон рафта аст – ба дуриҳои дур!

Муборизаву Худову буду набудашону ҳадафу омолашон «манфиати шахсӣ»-яшон асту бас. Ҳаркӣ луқмае газофтар партофт, дум меликонанд. Ҳамон Балъами Боъуро ва саги тамсилии Қурони Маҷиданд:

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَـٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

Агар хоста будем, ба сабаби он илм, ки ба ӯ дода будем, мартабаи баландаш мебахшидем, вале ӯ дар замин бимонд ва аз паи ҳавои хеш рафт. Сифати ӯ чун сифати он саг аст, ки агар ба ӯ ҳамла кунӣ, забон аз даҳон берун орад ва агар раҳояш кунӣ, боз ҳам забон аз даҳон берун орад. Мисоли он, он, ки оётро дурӯғ шумориданд, низ чунин аст. Қиссаро бигӯй, шояд ба андеша фурӯ раванд!

( Сураи Аъроф, ояти176)

 Метавонанд нарсаг ё қамчиқ бошанд. Аз ҳарду ҷинс ёфт мешаванд.

Асос дум меликонанд.

Ин ҳама —  дарди ба хайр. Ҳоло илми равоншиносӣ таҳқиқу исбот карда, ки касоне, ки ба муддати зиёде зери таъзибу таҳқиру азоб қарор мегиранд, ақли нохудогоҳашон тадриҷан ба ин ҳолат хӯ гирифтаву таъзибкунандагони худро ҳатто дӯст ҳам медоранд.

Инро кайҳо нависандаи ҳинду  — Неҳру дар китобаш «Регреза» исбот карда аст.

Ҳоло, метарсам,  ки ин «муборизину мухолифин» ба ҳамон дараҷае нарасида бошанд, ки лӯлиёни ин асар ошиқи «шавҳарҳои бадахлоқ»-ашон гашта бошанду Эмомшайтону СС.Ятиму Юсуф Раҳмонаку муғулу дигар тоҷиккушонро «ошиқ» гашта бошанду дар зершуури хеш ба ин «мардони наҷиб» ишқ биварзанд. Кореро нохудогоҳ кунанд, ки селаи хурӯшоне аз чоплусони ин Режим доранд анҷом медиҳанд!

Любой чоплуса пурс: занта бештар дӯст медорӣ ё Эмомалира, ҳатман мегӯяд: Эмомалии пешвома!

Ҳоло инро гуфта метавонам, ки аксари гулдухтарони пулпарасти тоҷик аз ҳамин манзар зери пойи хитоию ҳиндию арабу турку татору русу амрикоӣ қарор гирифтаанд!

Ин беориҳои мағзи дардҳои бас кӯҳнаи ин қавм аст, ки тӯли 1000 соли охир бо чунин рӯҳияе умр ба сар бурдаанду дар олами кунунӣ, ки ҳатто мазангҳо аз бардагии абадии аҷдодияшон раҳо шудаанд, раҳо шуданӣ нестанд!

Магар тоҷик аз ҳабаш ҳам ғуломтар буд дар дарозои торих?! – на!

Эмомтаппаки тиҳи мағз, ту дигар наметавонӣ ин миллатро ғуломи дубораи авлоди наҷасат кунӣ. 

Мардум, айб аст ғуломӣ дар асри 21!

Ӯзбак – озод

Арманӣ – озод

Гурҷӣ – озод

Ҷуҳуд – озод

Араб – озод

Турк -озод

Рус – озод

Танҳо ту – тоҷик ба ғуломӣ ба оли касифи Раҳмон, ки як ҳаромзодаи дузду авлодғар аст, тан додаӣ?

Шарм намедоред, тоҷикон?!

Ҳамаи ин дарҳам-барҳамӣ натиҷаи ҳамон зери таъқиби бардавоми ҷисмию маънавӣ ва таъаррузу таҷовузи фикрӣ қарор гирифтани миллати ғофилест, ки ба наҷотбахшони худ пушт ва ба қотилонаш рӯй овардааст! Ва ба нерӯву тавони хеш дигар эмон надорад!

Сабаби асосии гунгу кар будани аксари мухолифин дар он аст, ки аз ояндаи номаълум метарсанду барои рӯзи мабодо даричае аз «умед аз раҳмати Раҳмонов» ё ҳамон «Эзоҳ»е,ки дар дасти Бузмак дар Русия карнавал карда муҳоҷиронро даъват дорад пешво шуморо «АФВ” мекунад. Охир ту чи ыиноят кардаи,ки туро бубахшанд. Афсус, ки чунин афрод ҳоло ҳам барои худ «страховка» кардаву боз мегузоранд, ки вақте случайно ба даст афтанд, барояшон «тавсифномаи мухолифи безарару то дараҷае мақбул» дода, ҳукми камтар диҳандашон!

О, дӯстам, чӣ ҳам худатрову ҳам дигаронро чун Яҳузои Қарютӣ гаранг мекунӣ?! Рав пайи моҳидорию саррофият…. Дар охир, баъд, гиря накун, ки фалониро нодониста фурӯхтам! Вале ин хатои маҳз аст.. Ту мубориз нашудаӣ,  ки назди дигарон хубии худро исбот кунӣ, балки омадаӣ, ки бадии золимонро исбот созӣ ва туро миллат бояд тавсифнома диҳад на душманони диктаторгароят!

Маълум аст, ки ба суқути диктатура дар кишварат кам бовар дорӣ!

Роҳатро каҷ кун, паҳлавон!

Ба муборизаи худ бояд фахр дошта бошӣ. Ҳуқуқу озодиҳои салбшудаатро бо қуввату нерӯ бозпас гардонӣ. Ва нагузорӣ, ки туро таҳқир кунанд ё ҳуқуқу озодиҳоятро аз ин ба пас поймол кунанд!

Агар, боз ҳам, имрӯз чизе ба каф наовардӣ, як рӯзи дигар, ҳатман ба орзуят хоҳӣ расид!

Ҷаҳон дори мукофот аст!

Акнун, як оина гирфта худро бо диққат нигаред, ки дар оина мабодо ягон горилои беақл ё каркадани гарданшахи нофаҳмро набинед?

Агар муборизеро, ки чунин тавсиф кардам дар худ ёфтед, пас роҳатонро идома диҳед. Роҳ каж накун ин бор, ки каҷ меуфтӣ!

Рӯзе аз «уқдаи гарданкаҷӣ» ё «гапгирак»-ӣ наҷот ёфтӣ, дигар касеро пашизе намехарӣ – на Раҳмону на Шайтонро, на ….. ҷоҳили муштзӯри дигарро!

Ҳамаашон аз бурҷу манорҳои худоӣ дар нигарат ба кӯлбаву юртаҳои говпоияшон фуруд меоянду дар онон на нимахудову ҳаюло, балки як мушт аблаҳи хармағзи оқипадари дузду ғари нотавону ноуҳдабарои духонро хоҳӣ дид; на аз онон тарс, балки ба ҳоли зору заъфашон афсусу нафрат хоҳӣ кард!

Чун ту дигар гаштаӣ – муборизи худшинос гаштаӣ!

Ҳар чизе, ки туро метарсонад ё азаш дур шав ё наздики наздикаш шав.

Мутаассифона, падидаи ниҳодинашудаи тарсро дар замири хеш дар як рӯзу ду рӯзу ҳатто солу моҳ наметавонем ба дур андозему ҷасур шавем. Ҳатто ҷасуру далер ҳам шудан шарт нест. Фақат огоҳона натарсиданро омӯхтан даркор.

Аз тарс раҳоӣ нест барои башарият: Доналд Трамп ҳам лаҳзаи шиллики тир ба самташ сахт тарсид.

Буш ҳам вақте кафш сӯяш парт карданд, пинҳон шуду асабӣ гашта, сахт тарсид.

Саддом Ҳусайн ҳам пеш аз сари дор рафтан, ғамгин шуду тарсид!

Қаззофӣ ҳам ҳангоми чун муш ба даст афтоданаш, гиряву зорӣ мекарду мегуфт: ман падари шумо мешавам, маро накушед. Инки тарсид. Сахт. То дами марг. Дар дами марг.

Ва Эмомалию 4 сагу 7 духтару 2 писру ҳамсараш ҳам сахт метарсанд – мисли тарси ману ту аз онҳо, — онҳо  ҳам метарсанд аз мо!

Аз чӣ метарсӣ?

Рӯйхати тарсҳову хавфҳоятро навису якҷо кунҷи хонаат овезу ҳар рӯз бихону аз худ бипурс : чаро ман маҳз аз ҳаминҳо метарсам?

Омилҳои тарсам чист?

Монеаҳое, ки маро  пушти инҳо қарор дода аст,  чист?

Ва агар аз Эмомалӣ  — фарзанди Майрами фоҳиша ва Чақури почаканда сахт метарсӣ бояд наздики наздик шавӣ ба ин шахсият. На дурӣ дур!

Аксашро бигиру бо диққат дар чурдааш нигоҳ кун, як кунсурат аст. Назди Путин ракм истоданашро бин, тарсат тамоми тамом мешавад. Назди ҳар як ҳайкалу мурдаву тобут то зону таъзим карданашро бин, умуман тарс аз вуҷудат бадар меравад!

Аз кӣ тарсидед, аз як даюс?!

Аз як буздиле, ки солҳост аз тарси ҷонаш аз даруни фойтунаш мисли имератрисаҳои Чини бостон, по рӯи замин намегузорад! Мисли арусони дастҳинои омода ба додан, рӯи қолину роҳравҳо мегардад. Худаш бас набуд, боз як писари арусшавандаеро ҳам бо номи Рустамой Раҳмоновна ҳамроҳ гирифтаву чун занҳои моделер рӯи коврикҳо кунҷунбонда – кунҷунбонда қадам мезананд!?

Чунки сабаби асосии ҳарос аз ягон чиз, шахс ё ҳодиса дар адами шиохти он аз ҷониби мағзҳои мост!

Ба гуфти як бародар,  «Вақте ба онҳо наздик мешваӣ, мефаҳмӣ, ки уқа «воҳимаи бад» нестанд. Унорам нафс доранд. Унорам одам….».

Эмомалӣ намоде аз матарсак, ки шахсан ҳатто як одамро бо дасти худ накушта, вале чаро имрӯз ин деви ҳафтсар дар мағзҳои ғаюртарин ҷавонони тоҷик, ки бо як мушт кӯҳро талқону барзаговро аз по меафкананд, иродаи муқовимат бохтаву пасс додаанд?

Шерафканоне, ки шерро меафкананд, назди рӯбаҳе ба зону задаанд!

Чунки Раҳмонов иродаҳоро тарс доду аппарати тарсдиҳияш, шабу рӯз ақлҳоро тарсу кард, вагарна кадоми шумо аз нархару гову рӯбаҳе сари тарс доред?!

Аз бут Худо ва аз гов Шератон сохтаанд!

Аз ҳад зиёд идеализатсия ва тарроҳии дурӯғине аз ин шахсияти заиф кардаанд, ки мои ғофил бовар кардаву дар домаш мондаем.

Иродаамон дар баробараш салб шуда,  ақлҳоямон  — зоил.

Ина ҳамин аст Эмомалӣ:

Эмомалӣ аслан соли 1952 дар Данғара аз Майрами бадрӯ ва падари номаълуми тоҷик ё узбак, аз роҳи зинову ҳаром ба олам омада аст. Модараш тарафдори зиндагии (полиандрия) – бисёршӯӣ буда, дар тарбияи ӯ Эмомалӣ ҳамчун «писари модар» ва дар рӯҳияи «матриархалӣ» ба воя расида аст.  Аз ин рӯ хислатҳои занона дошта, бештар ба занҳо сару кор дорад; дар байни занҳо гашта, сурат мегирад! Аз мардҳо нафрат дошта, мисли занҳо бо онҳо ситеза мекунад. Ба мардҳои воқеӣ чун зани фоҳиша ғайрат мебарад.

Ҳамеша пайи барориши қонун барои бонувон аст. Ҳамчун аруси … аз риши мардҳо бадаш меояд ва ғ….

 Ҳамчун ҳаромӣ насаби модарашро ба худ гирифтаву ҳамчун оттечество номи пияндарашро ба худ гирифта аст.

Дар мактаб як чумошник буда бо нони қоқу тутмавиз калон шуда. Дар ҷавонӣ доим пайи …. фаҳшову рақсу кунҷунбонӣ, ҳамчун ҷавони бетарбияву душвортарбия ва воя расида аст.

ПТУи 40 душвортарбияро хондаву электрик шуда аст. Аз  насли  тираи дигар зан гирифтаву зиндагии дарҳам барҳаме дошта. Дар чилсолагӣ узбакҳои Тошканду русу интернатсионалистон омада,  раиси Шӯрои  Олияш кардаанду то имрӯз як кишварро ба фасоду вайрониву харобӣ, миллатеро гастарбайтеру фақиру овора кардаву дар баробари қирқизу хитоиву узбаку афғон борҳо ба зону зада аст.

Ҳамеша чун занҳои шаттоҳ якеро бар дигаре дар хафо ҷанг андохтаву худ тамошо карда аст!

Бо касе дар зиндагӣ рост нагирифта аст. Бо тамоми ҳамсоякишварҳо замоне ҷангӣ шудаву хархаша карда аст.

Боз чун зани фоҳишаи бешараф, пас аз чанде рафта кафи дасти ононро, барои пул молиш кардаву худро ба оғушашон партофта аст!

Ҳоло дар бағали Си Ҷинпип даромада нишаста асту «зулфоша хам-хама зада», дили Ҷинпина нам зада, пул кор дорад, фоҳиша!

Дар ҷанги шаҳрвандӣ аз ИНОТ шикаст хӯрдаву қасам ба Худову халқ хӯрдаву қасаму аҳдашро шикаста аст. Охир, фоҳиша кай шараф дошт, ки пойбанди қавлу қасам бимонад?!

32 сол аст ҳама чизро медуздад.

Вазифаҳоро  нарх мондаву мефурӯшад.

Пайравонаш ҳамагӣ бесаводу ҷоҳилу оқипадару ҳаромзодаву дузду ғаранд. Айнан, мисли худаш!  Занфеъланд пулису амниятиву прокурору судяҳояш!

Худаш умуман саводу ақли соз надорад.

Гапи дирӯзаш бо имрӯзаш мутобиқат намекунад – аз бемории Шизофренияи музмин ранҷ мебарад!

Аз колхозаки хурдакак, яку якбора ба паҳнои пойтахту олами сиёсате овардандаш, ки ақлаки кӯчакаш тавони бардошти онро надошт. Зӯраш омада аст давлатдорӣ, сиёсатравоӣ, мардумнавозӣ! Аз ин рӯ охирин фишангаш шуда тарсу зиндон!

Рӯзе агар зиндонҳояш дигар ҷойе надошта бошаду миллат натарсаду ҳазорон – ҳазор роҳи муборизаи ошкору бераҳмона пеш бигиранд, тарсу зиндон – ин ду фишанги кӯҳнагаштаашро партофта, мегурезад.

Дигар он қадар гирифтори рӯҳафтодагист, ки дар сари пирӣ ёрои рӯи по истодану хандидан надорад!

Мафлук шуда аст, чун Ҳуснӣ Мубораку чун Қаззофию дигар пирамрдони мустаъфӣ!

Аз ин рӯ,  чун қарздори муфлисшуда умре аз шаҳрвандон – вомгузоронаш мегурезад!

Кӯтаҳандешу худписанду харақл аст.

Як гала авлоди дузду ғару ҳаромкор дорад, ки ягонтояш донишу ақлу виждону эмону ҳайсият надоранд. Чун худаш ин ҳамаро надорад.

Ягон касбу ҳунаре аз дасташон намеояд, ҷуз рақс, ки любой фоҳиша аз инҳо зеботар меҷунбонад! Фазилате ин оила надорад, ҷуз фаҳшову зино!

Акнун,  портреташро гиру дуру дароз дар чеҳраи бадмураш нигоҳ куну бигӯ , ки аз ҳамин хуки бадрӯ дигар чиро интизор дорӣ? Ва чаро бояд тарсӣ?

Арзише дорад, ки боз сари давлат бимонад? Ё авлоди дузду ғару мочахараш бар мо сарварӣ кунад?

Розӣ ҳастӣ, ки як ҳаромии дузду хоину аҳдшикану қотилро аз ин бештар таҳаммул кунӣ?

Агар, ҳа – чаро?

Агар, не —  пас чаро сокитӣ?

Ин бутро ки дар зеҳнат 32 сол ҷо кардаанд бо номи Эмомалӣ бо туф кардан дар рӯи хукияш, бо шошидан рӯи аксаш, бо оташ задани акси хугияш, бо туф кардан руи аксаш зеҳнатро тоза кун.

Асос, ин наҷасро аз мағзат сараввал бирон!

Он гоҳ хоҳӣ дид, ки як муғули дузди нотоҷики ҳаромзодаи пасту палиду хабису ба гуфти шаҳид Умаралӣ Қувватов «Агар пӯсти и падарлаъната бканӣ, аз дарунш хук меброя», аз зеҳнат бадар хоҳад рафт! (Муғулнажодон дар тӯли 800 соли охир исбот кардаанд, ки бо роҳи демокративу маданӣ ҳукуматронӣ кардан наметавонанд. Зӯргӯӣ, муштзӯрӣ ва қатлу куштор аст оинашон).

Азаш нафрат, ки кардӣ дигар ҷое барои муҳаббаташ дар қалбат нахоҳад монд. Ҳамин ки касеро нафрат кардӣ дигар аз ӯ нахоҳӣ тарсид.

Ҳама амалкардҳову зеҳниятҳои мо одатанду одат —  қарори муҳкам, қарори устувор  — ирода ва  тақвияти ирода вақт мехоҳад!

Вақте қароратро иродатмандона рӯи даст гирифтӣ, пайи амалишавияш кӯшиш куну яке аз бузургтарин муборизон шав,  на шағолаки обишхӯри ҳар ландаҳӯре, ки худро муборизу револютсионер унвон додаанд. Ҳамчун Эмомалӣ, ки худро пешвову қавру балои набуда унвон додаву худ ба он бовар надорад, чӣ расад бар оқилон, манманӣ кардан фарҷоми баде дорад!

بَلِ الْإِنسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ

    «Балки инсон бар нафси худ бино аст ва ҳақиқати коре, ки аз тоъат ё маъсият анҷом додааст, медонад. Ҳарчанд узрҳои худро дар миён оварад, ба ҳолаш ҳеҷ фоидае намекунад». ( Сураи Қиёмат, оятҳои 14-15)

Худат хубтар медонӣ, киӣ…

Дигар баҳонаҷӯӣ бас аст. Бархезу коре кун!

Сообщение Муборизони «хомӯш» ё чаро аз Раҳмонов метарсем? появились сначала на ISLOH.net.

Искандар омаду рафт – аҷдоди мо маҳв нагашт. Аъроб омаду рафт – аҷдодамону сарзаминамон ҳамон гунае буд, боқӣ монд. Чингиз омаду рафту дафъ шуд, аҷдодамон маҳв нагашт. Русҳо омаданду бедод карданду рафтанд бо Шӯравияшону мо ҳоло ҳам боқием!

Танҳо, имрӯз бояд ба ин бовармандӣ бирасем, ки миллати тоҷик он гуна ки Раҳмонов муаррифияш дорад, тарсуву чуркаву нотавону террорист нест, балки баръакс як миллати нерӯманду боиродаест, ки нерӯи зеҳниву иродаи сиёсию потенсиали мағзияшро морони Заҳҳок хӯрда истодаанд!

Ин морҳоро бояд саркӯб ва ин морбардӯшро зиндон кард! Ҳарчанде ин омаданҳову рафтанҳо бо худ пайомадҳои мусбату манфӣ доштанду ҷони миллионҳо танро ситонид, вале миллат, забон, фарҳанг ва мавҷудияти мо боқист, ки боқист!

Миллатҳо асир мешаванд, ба ғуломӣ гирифтор мешаванд, бо табъиз гирифтор мешаванд, ранҷу заҷр мекашанд, кушта мешаванд, вале ҳеч миллате ба пуррагӣ, аз дасти душманону ҷангандаҳо кушта нашуда аст!

На ҷуҳудонро ин қадар асоратҳои пай дар пайи тӯлонии торих маҳв кард.

На сурхпӯстони Амрикоиро колонистҳои ғарбӣ ба пуррагӣ нобуд карданд.

На тоҷиконро ин қадар тозишҳои паёпайи торих ба пуррагӣ нобуд кард.

Бале, шумори миллате кам, ҳувияташ масху коста ва озодияш то замоне  салб мешавад, вале миллате, ки имоне дорад, бовармандию иродаву ҳайсияту номусе дорад ва аз ҳама муҳим, қисмате аз онон дар даст силоҳу қаламу минбари мубориза мегиранд, нахоҳад мурд!

Миллати Чечен бо он қадар бомбборони шаҳри Грозний аз пеш бештар рушд кард.

Миллати фаластинӣ бо ин ҳама гулӯлаву рокетборон, дар зери хокрӯбаву оворҳо ҳоло ҳам зинда аст.

Миллати боснӣ бо вуҷуди валангории Сараево дар рӯи сараш ҳоло ободи ободу зиндаву саломат аст.

Миллати Укроин ҳоло ба пеш ҳаракат дорад. Ғалаба пайи ғалаба насибаш гашта аст.

Ҳарчанде оғози ҳар муборизае ё натиҷае надорад, ё ба нигари беамалон «бефоида» аст ё хатарбор асту ғайримантиқӣ, вале фарҷомаш ҳатман пирӯзист. Агарчи муборизон кушта ҳам шаванд, ғолибанд! Чунки мубориз мағлуб намешавад, балки миссияашро анҷом дода, аз олам бо сари буланду рӯи сурху номи наку ба назди Парвардигораш меравад, ки супориш ба муборизаву ситез бар ситамгоронро азаш хоста буд! – муборизи содиқу холис ҷояш ҷаннат аст, ҳам ҷаннати дунё ва ҳам ҷаннатул Фирдавс!

На мисли Абдуллои дупӯста «бо рӯи сурх барои бақои золиме ба Аврупо омада, бо рӯи сиёҳ назди хоҷаи базоташ бармегардад». Ҳа, Абдулло? Бандаи киӣ?!

Онон, ки сукути маргбору беамалӣ пеша мекунанд, то замоне зиндагӣ мекунанд, вале мубориза ҳам  мисли мавсими ҳаҷҷ, шояд дар тӯли умри одамӣ як бор «фарз» гардаду бо маҳву нобудии Раҳмонов дигар ҳасрат ҳам баред, ки чаро ман ҳам дар бадтарин ҳолат дар паҳлӯи миллатам наистодам, то бо ҳар василаву ҳунару тавоне, ки доштаам, дар ин раванд саҳме нагузоштаам, ба поён расаду дигар судатон надорад!

Ҳар як ҳазратону ришдарозону домуллову эшонҳову муштзанҳову шердилону ниқобпӯшону суханварону сурхзабонону ораторону амримаъруфгарону миллатдӯстону ёрмандони мустазъафону ҳавоидаҳонҳоеро медидам, ки имрӯз аз вуҷудашон асаре нест!!

Ҳамагӣ мавҷуди ғоиб гаштаанд!  — тухм гузоштаву сина зада чуҷаи тарси наҳс бароварда истода ё интизори фариштагони осмонҳо ва Маҳдии мавъуду мунтизаранд!

  Нуқашон шунида намешавад. Бозори динфурӯшию ваъзашон сокит аст. Худнамоӣ дигар барояшон тарснок шуда!

Хасакӣ буданд, рӯи обҳо обрӯҳояшон шуста шуд! Ҳоло дар катакҳои мурғие, ки Раҳмонколхозник барошон сохта, тухм «гузошта» гаштаанд!

Мегӯянд, ки рӯзе дидед, ки хурусҳо (петухҳо) тухм кунанду говҳо мияв гӯянду сагҳо ҳангас зананду мардҳо ҳайз бинанд, онгоҳ марду номарҳоро хоҳед шинохт.

Вале зарурате нест, ки ин ҳама «муъҷизоту хориқулъодот» ба вуқуъ пайвандад, то питухҳои миллататро шиносӣ!

Биё, Тоҷикистон, бубин ҳамаашро ошкоро хоҳӣ дид.

Ба ҷои говҳо Раҳмонов ҳангос заду ба ҷои харҳо Раҳимзода боъъаст карду ба ҷои хурусҳо Пингвингу  Шоҳрих зоиду ба ҷои сагҳо духтарони Раҳмонов мияв гуфтанду ба ҷои крисаҳо чоплусон «қув-қув» доранд!

Ва номардҳо сокитанд. Ва буздилон шутурмурғу мырғ шудаанд!

Биё, бубин ин халқи тарсуи Худоро, ки бо доштани Худои Тавонову Раҳмону Раҳимаш кунун аз Шайтони Раҷими Ҳаромзодаи бепадаре дар тарсанд!

Акнун, дидед, ки чаро Худо дигар аз мо рӯ тофта? Чаро золимеро бар мо мусаллат карда? Дуои моро намешнавад?

Ҳоло ҳам вақти андаке монда, то ҳамагӣ «тавбаи миллӣ» ва торихӣ намуда барпо шавему чун дигар миллатҳо мубориза бурданро оғоз кунем!

Ҷони ҳамагӣ дар ин олам ширин аст, вале укроинӣ имрӯз ҷон мекоҳонад, афғон ҷон медиҳад, араб шабу рӯз зери оворҳо — хурду бузург ҷон меканад, русҳо ҷон медиҳанд, вале танҳо дар ин васат мо – тоҷикон зери зулму ситаму азобу асорату зиндонҳову аз фақру оворагӣ ҷон медиҳему омода нестем, чанд шабе дар хиёбонҳои Душанбе ҷон бикоҳонем, даст ба дасти ҳамдигар дода наъра бизанем, мушт бихӯрему мушт бизанем! – аз ҳақи ҳалоли худу фарзанду зану пайвандонамон дифоъ кунему онро бо нерӯи мардонагиву бозуи рустамонаи хеш аз чанголи як оилаи кафтори тарсӯ бозпас бигирем!

Дигар роҳе нест. Дигар чора нест!

Ин хел дигар намешавад!!

Ягона роҳ —  муборизаи зану марду пиру барнову кӯдаконамон бар алайҳи диктатору тиран – Раҳмон   ва авлоди нодидаву бесаводу туппойи фоҳишаи бадахлоқу дузду номардумии бодовардааш асту бас!

33 сол аст, ки дар доираи Сарқонун ва дар ин марзубум ҳаққи фитрӣ ва ҳалоли моро на инки надоданд, балки охирин озодиҳои диниву фитриву инсониямонро бо як пуррӯии бешармонаву бешарафона салб доранд! – аз ғуломони асримиёнагӣ кам фарқ дорем! Аз номгузории фарзандонамон то ба деги оши худоиямон дар зери назорати чор хармағзи мактабнадидаи ғӯл қарор гирифта, ки ҳамаи қонунҳои бароварда ва тазйиқҳои амалишавандаашон дар ин диёр зидди Сарқонуну дигар қонунҳои байналмилалист, вале ҳеч гоҳ золимону пуштибононаш то вақте миллате барпо нашаваду ҳаққашро талаб накунад, парвои озодию ҳуқуқҳову зиндагияшро надоранд!

Ва инро ҳодисоти паёпайи ҷории олам нишон дод, ки танҳо муборизон ҳуқуқу озодиҳову хостаҳои худро бо зӯри бозуву силоҳу ҳаряк роҳ кашида мегиранд!

Ҳуқуқу истиқлолиятро ба даст меоварӣ, онро ба ту касе ҳадия намекунад! – хап шиштӣ, мегирандаш, садо баланд кардӣ – бозпасаш медиҳандат!

Вале поезд ушел… дарвозаҳои савоби мубориаз баста. Диктатура ба фарҷом. Миллат ба иззату озодӣ расид!

Ҳоло, тоҷикони арҷманду соҳибақлон, мавсими (сезони) мубориза ва фарзияти он дар кишварамон фаро расида аст, ки кас намедонад, кай барои ҳамеша ба поён мерасад!

Мубориза баред то аҷру номе бо худ баред!

Даст рӯи дасту ду даст дар патаки биннӣ то ба кай мешинӣ?

Фардо, туро, ки худро умре марду бономусу мусулмони озодидӯсту танҳо бандаи Аллоҳ мешуморӣ, дигарон омада аз аҳримани бедини бадкеши душмани дину фарҳангу миллатат – Эмомалӣ озод карданд, шарм намедорӣ, ки бо ин ҳама дағдағаи мардӣ худат ҳам бо мо якҷо коре накардӣ? Ё ба муборизон ба ҷои ташаккур духтаратро ба занӣ медиҳӣ?

На! Ин роҳи ғалат ва одати палиди манғитиён аст, ки духтарони миллатро тортуқ мегиранд!

Ва ҳадиси актуалии имрӯз ин аст:

عن أمير المؤمنين أبي حفصٍ عمرَ بن الخطاب رضي الله عنه قال: سمعتُ رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: ((إنما الأعمال بالنيات، وإنما لكل امرئ ما نوى، فمن كانت هجرته إلى الله ورسوله فهجرته إلى الله ورسوله، ومن كانت هجرته لدنيا يصيبها أو امرأةٍ ينكحها فهجرته إلى ما هاجر إليه( متفق عليه) ))

Ин ҳадис не, балки мазмуни тамоми муборизаву озодист, ки ту дар куҷои ин қиссаи раванди зиндагонӣ қарор дорӣ?

Ба суоли «барои чӣ мубориза дорӣ» ва «барои чӣ аз мубориза худро канор гирифтаӣ» ҷавоб медиҳад. Ҳеҷ китоби ҳадисеро намеёбӣ,ки дар оғози он ин ҳадисро дарнаёбӣ!

Ҳеч миллате дар тӯли торих вуҷуд надорад, ки замоне аз ҷониби дигар миллате ба асорату ғуломӣ наафтода, ё қисмате аз хокаш истило нагашта бошаду кушта нагашта бошад!!

Нест ин гуна миллату ин гуна давлату ин гуна сарнавишт!

Русҳо борҳо аз ҷониби аҷнабиён тороҷу қатлу қамъ шудаанд. Русҳоро чингизиёну темуриёну фаронсавиҳову тоторҳову олмониҳову хазариҳову дигарон тороҷу тозиш кардаанд

Олмониҳоро русҳову инглисҳову фаронсавиҳову викингҳо тохтаанд

Арабҳоро форсҳову визонтиҳову мақдуниҳову юнониҳову ҳабашҳову итолиёиҳову фаронсавиҳову португалиҳову ҳатто русҳову амрикоиҳову инглисҳову дигарон борҳо тохтаанд.

Форсҳоро румиҳову визонтиҳову мақдуну юнониҳову фаронсавиву инглисҳову амрикоиву русҳову арабҳову туркҳову муғулону узбакҳову ҳатто афғонҳо тохтаанд

Ҷуҳудонро тақрибан тамоми оламиён куштаву ба асорат бурдаанд.

Тоҷикон ҳам тақрибан ҳамтақдири ҷуҳудонанд!

Вале чӣ сир аст, ки ҳеч яке аз ин миллатҳои бостонӣ маҳв нагашта то кунун мавҷуданд?

Назарияи ин ки гӯё лашкаркашии бегонагон миллатеро пурра аз сафҳаи гетӣ мезудояд дурӯғе маҳз аст!

Миллате, ки мубориза мебарад нахоҳад мурд!

Мубориза чист?

Ба даст шамшер гирифтан

Ба даст қалам гирифтан

Ба рақсидан

Ба хандидан

Ба забони хеш сухан гуфтан

Ба санъати миллии хешро пос доштану ҳимоят кардан

Ба хондану нигоштану санъатгарӣ кардан

Ба либоси миллии хешро ҳифзу тараққӣ дода, ба талаботи замона мутобиқ кардан

Ба ҳимоя намудани ҳуввияти диннӣ, эътиқодӣ, миллии худии хеш арҷ гузоштан

Ба дигаргуна будан дар байни башарият худро аз дигарон фарқ кунондан, то турк нашавӣ, рус нашавӣ, араб нашавӣ, инглис нашавӣ. – масх нашавӣ!

Уқобӣ, ё палангӣ, ё шерӣ ё ҳатто рӯбаҳӣ пӯстатро дигар накунӣ, боз бошӣ, мурғ нашавӣ. Паланг бошӣ, уштурқуланг нашавӣ.

Тоҷикӣ, тоҷик бимонӣ

Ҷуҳудӣ ҷуҳудбозиятро идома диҳӣ

Узбакӣ узбак бимонӣ

Бо инки имрӯз дар Тоҷикистону Ӯзбакистон як мушт мурғонро уқобу мушти дигар уқобонро мурғ тарсим кардаву барошон ҳуҷҷатҳои зӯракӣ додаанд, бечораҳоро зулм кардаанд!

Бо ин роҳ намешавад миллатеро маҳву аз худ кард,  ё худро бо тоҷик гуфтан аз хонаи муғулият ба тоҷикият пурра интиқол дод! Метавонӣ бо ҳамон асли оригиналат ба давлате хидмат кунӣ, миллататро дар паспортат иваз кардан чӣ лозим?…

Бо паспорт намешавад миллату шахсияту шаклу шамоилу менталитету расму оину лаҳнатро дигар кард!

Ҳазор агар зоғеро рангу бор диҳанд то кабӯтар шавад, боз ҳам аз қар-қараш онро мешиносам!

Рангорангии миллатҳо дар олами Худо зебову писандида аст!

Вале, чаро имрӯз ба мо талаққӣ мекунанд ки гӯё тоҷикон дар ҳама ҷо «шикаст» хӯрдаву ассимилятсия шудаанд?

Чунки ин дурӯғи бефурӯғе аз ақалиятҳокимонест, ки бо заифсозии ақлу ҳувияту дирояти мо умри давлатравоӣ ва дуздии қабилавии заифи худро тамдид кардан мехоҳанд!

Эмомалӣ ҳам аз бозе сари давлат оварданаш, тоҷикро тарсуву террористу чуркаву ҷоҳилу гумроҳгаштагон муаррифӣ кард!

Миллате, ки мубориза мебарад ҳеч гоҳ шикаст намехӯрад. Маҳв намешавад. Барда намегардад.

Ҳеч ҷанге, ҳеч ситезае, ҳеч кушторе, ҳеч табъизе, ҳеч таъаддие, ҳеч зулму ситаме ва ҳеч тирану диктаторе дар ҳеч гӯшае аз олам то абад боқӣ намонда аст! Фарҷом дорад. Кирдорашро агар имрӯз худаш ҷавоб надода бимирад, ҳатмани ҳатман бастагони наҳсаш рӯзе ҷавоби сахташро хоҳанд дод!

Мушкил оғози кор аст. Оғозаш кунед!

Мубориза худ мисли об аст – рафтан мегирад! 

Чи инсонҳои беиродаву пешипобини дурнанигареанд диктаторон, ки гумон доранд дар пушти силоҳу танку тӯп худу бастагону дуздиҳояшонро барои ҷовидон пинҳон хоҳанд кард!

На, Эмомалӣ ин ба ту дахл дорад!

Хуб гӯш кун!

Агар ман ба ҷоят мебудам, ин қадар ки зулму куштор карда будаму дуздиву ситам кардаву тамоми миллатро бар худу оилаи азизам душману бадбину пуркин карда будам, асло намегузоштам, ки пас аз ман ин ҳама душманон фарзандони азизи маро хору залил кунанду он ҳама қасоси хешро аз кӯдакону наберагону духтарони ман биситонанд!! Дар он рӯзгорон ки дигар ман дар ин олам нестам!

Марди ҳаким ҳамонест, ки душманонашро то ҳадди имкон бо худ душман мекунад ва бо овардани тамоми фарзандону духтару зану домодҳояш ҳамагиро зери зарбаву ниқор қарор намедиҳад!

Ту хатои стратегӣ ва ҳаётӣ кардаӣ, Эмомалӣ, ки ҳамаро бо оилаат ба пуррагӣ ба набард андохтаӣ.

Падари оқилу дурнигар чунин намекунад, балки ҳар балову мусибату паёмади эҳтимолиро аввал ба худ мегираду пасон ба ҳамсафонаш вомегузорад, то оилааш лоақал дар маърази хатар набошад!

Ту тамоми авлодатро «под удар» қарор додаӣ!

Вазифа доштан, сари мансаб будан, сарват аз ин роҳ ғун доштан ҳанӯз маънои дар амон будан нест.

Вақте оилаи ту дар амон мебуд, ки аслан вазифае намедошт!

Чи гунае ба гунгписарат гуфта будӣ: ту гушна нестӣ!

Охир ҳама акнун медонад, ки ҳеч бастае аз бастагонат то 100 соли дигар гушна нахоҳад монд, вале аз онҷо ки марди сиёсату давлатмард нестӣ, гумон кардӣ, ва ғалат кардӣ, ки агар ҳама аҳромҳову фишангҳои давлатеро аз миллате гирифта танҳо ба авлоди худам биспорӣ, амнияти вуҷудиро барошон таъмин кардаӣ, вале ин амалат баракс фалокату бадбахтиро сареътар ба оилаат фурӯ хоҳад овард!

Ту миллати тоҷикро ҳеч гоҳ шикаст дода наметавонӣ, чунки ин миллат бо ҳар василае бошад, бо ҳар роҳе бошад, ҳар тариқае ҳам бошад, мебинам, ки рӯз ба рӯз бештару бештар мубориза мебарад.

Пас, тибқи ончи то инҷо гуфтам, ҳеч миллате ҳеч гоҳе дар торих аз касе шикаст намебинад – ба зону мезанад боз ба по мешаваду мехезад.

Ва дар фарҷом танҳо ин туӣ, ки шикаст хоҳӣ хӯрд.

Чунки  ҳеч овозе аз садои миллат баландтар нест. Ҳеч муште аз мушти миллат қавитар нест.

Ҳеч ҳақиқате аз ҳақиқати миллат азимтар нест.

Ҳеч нерӯе аз нерӯи миллат нерӯмандтар нест!

Эмомалӣ, дар авҷи беақлию оилагирдоварию дуздию чаповулат шикаст хурдаӣ. – миллат дигар бо ту нест!

Ҳамин…

Ва дар фарҷом ба мухолифин ҳушдор:

Ҳар шахсе гузашт дар баробари зулм аз ҳақи хеш мекунад, ҳатман бохта аст.

Гузашт кардан мисли як пилла поён шудан аз зинапоя аст. Ҳарчанде як қадам поён гузоштӣ, ҳамон қадар ба пастӣ наздиктар мешавӣ ва ҳарчанде баромадан аз фаромадан душвортар аст, вале мухолифе ки ҳамеша боло мебарояд, ҳар қадам ки ба зинаҳо боло мегузорад ба мақсад наздиктараш мешавад.

Касоне, ки дар баробари Раҳмонови тарсуи шикастхӯрда сари мӯе аз ҳақиқати худ гузашт кардаву по ақаб гузоштаанд, худ акнун огоҳанд, ки чи қадар дар чашми ҳам мақомотиёну ҳам ҳокимону ҳам миллат уфти даҳшатборе кардаанд.

Вақте як қадам аз ҳақат гузашт кардӣ, ин оғози гузаштҳои паёпайи бисёрат дар оянда аст. Ин нишона ва индикатори ақабрӯ рафтанат аст, ки оғоз шуд, дигар умре задний ход рафтан мегирӣ!

Ва Худои олам ба паёмбараш вақте мехост сари мӯеву миқдори нӯги ангуште, танҳо барои дили душманонашро ба каф офардану азияту озорашонро рӯи пайравонаш камтар кардан, гузашт кунад, дар ҳол нидои осмонӣ ба гӯшаш овард:

﴿ وَلَوْلَا أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا﴾

«Ва агар Мо туро устувор бар ҳақ намедоштем, наздик будӣ, ки (аз бисёр рағбат доштанат дар ҳидояти онҳо) ба сӯяшон андаке майл кунӣ». (Сураи Исро ,ояти 74 )

Дар ояти баъдӣ бубинед чи ҳушдоре Аллоҳ ба Паёмбараш медиҳад:

إِذًا لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا (75)

«Он гоҳ туро дучандон дар дунё ва дучандон дар охират азоб мекардем ва барои худ дар баробари Мо ёридиҳандае намеёфтӣ». ( Сураи Исро, ояти 75)

 Воқеан, наздик буд, ки ба онон андакак гузашти ночизе кунӣ!

Ҳама дар лаҳзаҳои душвору ноумедию бебарорӣ кӯшиш мекунанд, ки «муҷукаке» бар душману рақибу хасми сарсахташон гузашт кунанд, вале як бор аз худат бипурс, ки ҳамин душманонат, — ҳамин Раҳмонову дору дастгоҳаш ягон бор сари мӯе, муҷукаке, зарраяке, чени чанге барот гузашт кардаанд?

На! Абадан! Танҳо дом барот гузоштаанд, ки барои ҳамеша азат халосӣ ёбанд!

Ту чаро ба касоне, ки душмани қасамхӯрдаи оштинопазиратанд гузашт мекунӣ?

Дар ин олам, мухолифин ҳар гурӯҳу миллату равияе душмани ошкорои оштинопазири муайяни худро дорад, ки бояд ҳамаи нерӯву тавону вақту ҳастии хешу пайравонашро барои саркӯбу маҳву нобудиву дасткӯтаҳ карданаш аз аҳрому фишангҳои қудраташ равона бояд кунад!

Ин доғ дар байни арману озарӣ сари Қарабоғ барои абад боқист.

Путину Зеленский дар ҳамин кулминатсияи ҳодиса қарор доранд!

Ва ману ту бо Раҳмонову пайравони содиқаш ана дар ҳамин марҳала қарор дорему роҳу чорае ҷуз сарнагунияш моро аз ин вартаи танидаи 30 солааш наҷот нахоҳад дод!

Агар шумо бо ҳазорон гузашту сулҳу оштию калимабозию мушугурбабозиҳои тӯлониятон бо ин хуги гарданшахи якрави дузду камъақли нофаҳми хукзӯр ба ҷое расидаеду мо ноогаҳему дастоварде дар озодии худу миллату бастагону ватанатон доред, ба мо ҳам дар миён гузоред!

Мо бошем ҷуз сарнагунияш бо ҳар василаи дастрасе чорае надорем!

Мухолифин, ба пеш! Миллат, ба пеш! Ватан, ба пеш!

Ба самти сарнагунсозии ситамгари хукзӯре, ки пӯсташ аз хуку хар ҳам ғафстару ақлаш аз гову хачир ҳам бадтар шуда!

Ғалаба мехоҳед? Пас аз имрӯзатон гузашт тамом!

 Ана ҳаминро мо дар телевизиону шабакаҳо вай карда мемонем, занг задан тамом.

Дурусттараш гузашт кардан тамом!

Ҳаминро ба миллат вай кунед —  фаҳмонед. 

Сарнагунӣ кай аст? Сарнагунӣ?!

Тӯй каяй тӯй??

Сообщение Мо ба ҷон додан омода ба ҷон коҳонидан не,миллате, ки мубориза мебарад, шикаст намехурад!! появились сначала на ISLOH.net.